மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்த அந்த அந்திப் பொழுதில், காரின் பின்சீட் கதவு டப்பென்று திறக்கப்பட்டு, சட்டென்று சாத்தப்பட்ட சத்தம்தான் உலகத்தின் தொடக்கமாக இருந்தது. ஈரமான தாரச்சாரலிலும், வாகனப் புகையின் காரத்தன்மையிலும் ஒருவிதமான புதிய வாசனை நாசியைத் துளைத்தது. காலடி மண்ணில் நீர் தேங்கி, நகங்களின் இடுக்கில் சில்லென்ற குளிர்ச்சியைப் பாய்ச்சியது. சிவப்பு நிறக் காரின் பின்புற விளக்குகள் மழையின் திரைக்கடலுக்குப் பின்னால் இரு சிறு புள்ளிச் சுடர்களாக மறைந்து போகும் வரை, உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும் உறைந்துபோயிருந்தது. கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பட்டையின் உலோகம் சில்லென்று கழுத்து நரம்பில் அழுந்தியது. அஃது ஒரு பிணைப்பு. அல்லது, எப்போது வேண்டுமானாலும் அறுபட்டுவிடக் கூடிய ஒரு விசுவாசத்தின் அடையாளம். வெளியே மழை அலை அலையாக அடித்துப் பெய்துகொண்டிருக்க, நடப்பபாதையின் சிமெண்ட் சுவருக்குக் கீழே, சிறிய கூரை நீட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த இடத்தைச் நோக்கி அடிகள் நகர்ந்தன. ஈரப்பதம் அகலாத பாதங்கள் தரையில் ஒவ்வொரு அடியையும் பதிக்கும்போதெல்லாம், மனதின் அடியில் எதையோ தேடும் தவிப்பு மட்டுமே ஓடிக்கொ...
சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வட்டக் கடிகாரத்தின் நொடிமுள் நகர மறுப்பது போல் ஒரு கணம் தேங்கி, பின் 'டிக்' என்ற உலர் ஒலியுடன் நகர்ந்தது. பிற்பகல் இரண்டு மணி முப்பது நிமிடங்கள். வகுப்பறை முழுவதும் காகிதங்களில் பேனாக்கள் உரசும் ஒலியும், சீரான மூச்சுக்காற்றுகளின் வெயிலும் நிறைந்திருந்தன. கணிதப் பாடத்திற்கான அரையாண்டுத் தேர்வு. அறையின் முன்பகுதியில், வெண்பலகைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த ஆசிரியர் சிவராமன், மூக்குக் கண்ணாடியின் விளிம்பிற்கு மேலால் வகுப்பறையைக் கூர்ந்து நோக்கியபடி, கையில் இருந்த சிவப்புப் பேனாவினால் மேசையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார். கடைசி வரிசையின் வலதுகோடி மூலையில் கவின் அமர்ந்திருந்தான். அவனது மேசையின் பரப்பில், முந்தைய தலைமுறைகளின் மாணவர்கள் திசைகாட்டி முனையால் செதுக்கிச்சென்ற கோடுகளும், காய்ந்துபோன மைத் திவலைகளும் நிறைந்திருந்தன. அது ஒரு நிலப்பரப்பைப் போலிருந்தது வெட்டப்பட்ட மரங்களின் சாட்சியம், விடைதெரியாத கேள்விகளின் காயம். கவினின் கையில் இருந்த பேனாவின் மை உலர்ந்திருந்தது. வெள்ளைத்தாளில் "கேள்வி எண்: 4" என்று எழுதியதைத் தவிர, அடுத்த வரிகள் எதையும் உருவா...