அன்றைக்கும் அப்பாவின் குரல் தான் வீட்டுக் சுவர்களில் மோதி உடைந்து கொண்டிருந்தது. "பொம்பளை மாதிரி இடுப்பை நெளிச்சுகிட்டு... தெருவுல போறவன் வர்றவனெல்லாம் என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறான்டா! ஆண்களாப் பிறந்தவன் நாலு பேருக்கு முன்னாடி நிமிர்ந்து நிக்கணும். அதை விட்டுட்டு, சலங்கையைக் கட்டிட்டுச் சாமி கும்பிடுறியே, வெட்கமா இல்லை?" நடராஜன் அண்ணன் காலையில் வாசல் தெளித்துக் கொண்டிருந்த சாந்தியைக் கடந்து போகும்போது சொன்ன வார்த்தை இன்னும் காதுக்குள் காய்ச்சிய எண்ணெய்யாய் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. "என்ன சாந்தி, உங்க தம்பிக்கு இன்னைக்குக் கச்சேரியா? பொண்ணு பாக்கப் போனா அவனுக்கே பொண்ணு வேணுமா இல்லை அவனே பொண்ணாயிடுவானான்னு கேப்பாங்க போலிருக்கே!" மாதவன் எதையும் பேசவில்லை. தன் அறையின் மூலைக்குச் சென்றான். அங்கே, ஒரு சிறிய வெண்கலத் தில்லைநாதன் விக்கிரகம் இருந்தது. பொன்னம்பலக் கூத்தனின் ஒரு கால் தூக்கிய கோலம். அந்த வடிவம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசுவாசத்தைக் கொடுக்கும். ஆனால், அந்தச் சிலையைப் பார்ப்பதற்கு முன், அவன் தன் கால்களில் படிந்திருக்கும் தழும்புகளைப் ...
மலேசியாவில் வாடகை வீடு தேடும் ஒரு சராசரி இந்தியரின் மனதில் உறைந்து கிடக்கும் மிகப்பெரிய காயம், ‘No Indian’ அல்லது ‘Muslims / Chinese Only’ என்ற ஒற்றை வாசகம். ஒருவரின் தகுதி, பின்புலம், கல்வி அல்லது கண்ணியம் எதுவுமே பரிசீலிக்கப்படாமல், வெறும் பெயரையும் தோலின் நிறத்தையும் வைத்து கதவுகள் முகத்தில் அறைந்து மூடப்படும்போது ஏற்படும் அவமானம் சொற்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஆனால், அதே காய அனுபவத்தைப் பெற்ற ஒரு நபர், ஒரு வீட்டு உரிமையாளரின் (Property Owner/Host) இருக்கையில் போய் அமரும்போது காணும் மறுபக்கம், இந்த விவாதத்தை அடுத்த தளத்திற்கு நகர்த்திச் செல்கிறது. இனப்பாகுபாடு என்ற ஒற்றைக் கோணத்தில் மட்டுமே அணுகப்பட்டு வந்த ஒரு சிக்கலுக்கு, ‘சமூகப் பொறுப்புணர்வு’ மற்றும் ‘வாடிக்கையாளர் நேர்மை’ (Consumer Ethics) என்ற இரு கண்களைத் திறந்து வைத்திருக்கிறது இந்தக் கட்டுரை. 1. பாகுபாடு நியாயமல்ல; ஆனால் பயம் உண்மையாதா? ‘Architects of Diversity’ அமைப்பின் 2026 தரவு சுட்டிக்காட்டுவது போல, 31.7% விளம்பரங்களில் இந்தியர்களுக்கு நேரடி விலக்கு அளிக்கப்பட்டிருப்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மனித உரிமை மீறல்...