குறிஞ்சித்திணை

அலமாரியின் மூன்றாம் தட்டில் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த முகமூடிகளைத் தொடும்போதெல்லாம் சித்தார்த்திற்கு விரல் நுனிகளில் ஒருவிதச் சில்லிப்பு பரவும். அது வெறும் பிளாஸ்டிக்கோ அல்லது காகிதக்கூழோ அல்ல; மனிதர்கள் அன்றாடம் அணிந்துகொள்ளும் பாவனைகளின் இறுகிய வடிவம். நகரத்தின் ஆகப் பெரிய மனநல மருத்துவமனையின் முதன்மை உளவியல் ஆலோசகராகச் சித்தார்த் பதவியேற்று ஐந்து ஆண்டுகள் முடிவடைந்திருந்தன. அவனிடம் தினமும் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் வருவார்கள். அவர்களின் அழுகை, விரக்தி, வஞ்சம், பயம் அனைத்தையும் கேட்டு ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், "எல்லாம் சரியாகிவிடும், உங்கள் உணர்வுகளைக் கவனியுங்கள்" என்று ஆறுதல் சொல்வது அவனது தொழில்முறை முகமூடி. ஆனால், இன்றிரவு நடக்கவிருக்கும் 'நகரத்தின் கார்ப்பரேட் சமூக நல விழா' வெறும் விழாவல்ல. அது சித்தார்த்தின் மனைவி மைதிலி ஏற்பாடு செய்திருந்த வருடாந்திர நிதி திரட்டும் கூடுகை. கருப்பிலும் வெள்ளையிலும் மட்டுமே ஆடைகள் அணியப்பட வேண்டும் என்பதும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் தங்களின் உண்மையான குணத்திற்கு மாறான ஏதேனும் ஒரு பாத்திரத்தின் முகமூடியை அணிந்...

மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்த அந்த அந்திப் பொழுதில், காரின் பின்சீட் கதவு டப்பென்று திறக்கப்பட்டு, சட்டென்று சாத்தப்பட்ட சத்தம்தான் உலகத்தின் தொடக்கமாக இருந்தது. ஈரமான தாரச்சாரலிலும், வாகனப் புகையின் காரத்தன்மையிலும் ஒருவிதமான புதிய வாசனை நாசியைத் துளைத்தது. காலடி மண்ணில் நீர் தேங்கி, நகங்களின் இடுக்கில் சில்லென்ற குளிர்ச்சியைப் பாய்ச்சியது. சிவப்பு நிறக் காரின் பின்புற விளக்குகள் மழையின் திரைக்கடலுக்குப் பின்னால் இரு சிறு புள்ளிச் சுடர்களாக மறைந்து போகும் வரை, உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும் உறைந்துபோயிருந்தது. கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பட்டையின் உலோகம் சில்லென்று கழுத்து நரம்பில் அழுந்தியது. அஃது ஒரு பிணைப்பு. அல்லது, எப்போது வேண்டுமானாலும் அறுபட்டுவிடக் கூடிய ஒரு விசுவாசத்தின் அடையாளம். வெளியே மழை அலை அலையாக அடித்துப் பெய்துகொண்டிருக்க, நடப்பபாதையின் சிமெண்ட் சுவருக்குக் கீழே, சிறிய கூரை நீட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த இடத்தைச் நோக்கி அடிகள் நகர்ந்தன. ஈரப்பதம் அகலாத பாதங்கள் தரையில் ஒவ்வொரு அடியையும் பதிக்கும்போதெல்லாம், மனதின் அடியில் எதையோ தேடும் தவிப்பு மட்டுமே ஓடிக்கொ...

சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வட்டக் கடிகாரத்தின் நொடிமுள் நகர மறுப்பது போல் ஒரு கணம் தேங்கி, பின் 'டிக்' என்ற உலர் ஒலியுடன் நகர்ந்தது. பிற்பகல் இரண்டு மணி முப்பது நிமிடங்கள். வகுப்பறை முழுவதும் காகிதங்களில் பேனாக்கள் உரசும் ஒலியும், சீரான மூச்சுக்காற்றுகளின் வெயிலும் நிறைந்திருந்தன. கணிதப் பாடத்திற்கான அரையாண்டுத் தேர்வு. அறையின் முன்பகுதியில், வெண்பலகைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த ஆசிரியர் சிவராமன், மூக்குக் கண்ணாடியின் விளிம்பிற்கு மேலால் வகுப்பறையைக் கூர்ந்து நோக்கியபடி, கையில் இருந்த சிவப்புப் பேனாவினால் மேசையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார். கடைசி வரிசையின் வலதுகோடி மூலையில் கவின் அமர்ந்திருந்தான். அவனது மேசையின் பரப்பில், முந்தைய தலைமுறைகளின் மாணவர்கள் திசைகாட்டி முனையால் செதுக்கிச்சென்ற கோடுகளும், காய்ந்துபோன மைத் திவலைகளும் நிறைந்திருந்தன. அது ஒரு நிலப்பரப்பைப் போலிருந்தது வெட்டப்பட்ட மரங்களின் சாட்சியம், விடைதெரியாத கேள்விகளின் காயம். கவினின் கையில் இருந்த பேனாவின் மை உலர்ந்திருந்தது. வெள்ளைத்தாளில் "கேள்வி எண்: 4" என்று எழுதியதைத் தவிர, அடுத்த வரிகள் எதையும் உருவா...

அறைக்குள் இருந்த ஒரே வெளிச்சம் அந்த அலைபேசியின் திரையிலிருந்து மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது. மணி இரவு பதினொன்றைத் தாண்டியிருந்தது. மழையின் ஈரம் இன்னும் சுவர்களில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்க, சன்னல் கண்ணாடியில் வழிந்த நீர்த்துளிகள் வெளியுலகத்தின் மங்கலான விளக்கொளியைச் சிதறடித்துக் காட்டின. கதிர் தன் கையில் இருந்த அலைபேசியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கட்டைவிரல் திரையின் மீது இலக்கற்று நகர்ந்து, வாட்ஸ்அப் (WhatsApp) செயலியின் அந்த குறிப்பிட்ட உரையாடலுக்குள் சென்றது. அங்கு அவனது கடைசி குறுஞ்செய்திக்குக் கீழே இரண்டு சிறிய குறிகள் (Ticks) இருந்தன. சாம்பல் நிறத்தில் இருந்த அவை, சரியாக பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு நீல நிறமாக மாறியிருந்தன. அந்த நீல நிறம். அது வெறும் நிறம் அல்ல. அது ஒரு குறியீடு. 'நான் நீ சொன்னதைப் படித்துவிட்டேன், ஆனால் உனக்குப் பதில் சொல்லத் தயாராக இல்லை' என்பதன் மௌனமான அறிவிப்பு. கதிரின் மூச்சுக்காற்று சற்று சூடாக வெளிப்பட்டது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். ஒரு காலத்தில், கடிதங்கள் எழுதி, அது போய்ச் சேர்ந்ததா...

அறைக்குள் பரவியிருந்த செப்டிக் திரவத்தின் நெடி, சுவர்களில் அடியோடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. மாலை ஐந்து மணி விளக்கு வெளிச்சம், பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் விரிசலில் சாய்ந்து விழுந்தபோது, சுபா தனது இரு கைகளையும் தொடை மீது இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டாள். "சுபா, நியூரோ-இமேஜிங் அறிக்கை தெளிவாதான் இருக்கு." மருத்துவர் சிவராமன் தனது மேஜை மீது கிடந்த நிழற்படப் ஃபிலிமை வெளிச்சப் பலகையில் மாட்டினார். அந்த வெள்ளைப் பிம்பத்தில் மூளையின் முன்பகுதி அமைதியாக, எவ்விதச் சலனமுமின்றித் தெரிந்தது. "எஃப்.எம்.ஆர்.ஐ (fMRI) ஸ்கேன்ல பாருங்க, மூளையின் முன்பகுதியில் (Frontal Lobe) எவ்விதமான அமைப்புச் சிதைவும் இல்லை. ஆனா, அவனோட உணர்ச்சி கட்டுப்பாட்டு மையம் குறிப்பா அமிஃடலா (Amygdala) இடைவிடாம ஒருவித அதிர்வலைகளை வெளியிட்டுட்டே இருக்கு. இது பயத்தோட தீவிர வெளிப்பாடு. அமுதன் ஏன் திடீர்னு சுயகாயங்களை அதிகப்படுத்திக்கிட்டான்னு இப்ப புரியுது." சுபா பதில் பேசவில்லை. மருத்துவரின் மேஜை மீது இருந்த பேனாவின் மூடியை அமுதன் அடிக்கடி சுழற்றுவது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் தனது ஐந்து விரல்களையும் ஒன்றாகக் கு...

முன்னுரை கலைவாணி இராஜேந்திரன் எழுதிய ‘அவள் பெயர் அம்சவர்த்தினி’ என்னும் சிறுகதை, தனிமையின் ஆழத்தையும், இழப்பின் வலியையும், தாய்மை எனும் பேருணர்வையும் மிக நுட்பமாக விவரிக்கும் ஒரு மனவியல் சார்ந்த படைப்பாகும். தாயை இழந்து தவிக்கும் ஒரு பெண், தனது ஏக்கங்களிலிருந்தும் தனிமையிலிருந்தும் விடுபட 'அம்சவர்த்தினி' எனும் கற்பனை/மனத்தளவிலான மகளை உருவாக்கி, அதனூடே அடையும் மன அமைதியை இக்கதை அழகுறச் சித்தரிக்கிறது.  1. கதைக்களம் மற்றும் கருப்பொருள் (Theme & Setting) மையக் கருத்து:   இழப்பினால் ஏற்படும் ஆழ்ந்த தனிமையும், அதைத் தாங்கும் மருந்தாக உருவெடுக்கும் மனத்தளவிலான தாய்மை உணர்வும் (Psychological Solace & Motherhood). களப்பின்னணி: கதையின் பெரும்பகுதி கதையின் முதன்மைப் பாத்திரத்தின் 'சின்ன வீட்டிற்குள்ளேயே' நிகழ்கிறது. அம்மாவின் புகைப்படத்தில் உதிர்ந்த பூக்கள், சுவரில் தொங்கும் அப்பாவின் பழைய படம், ஜன்னல் வழி வீசும் தென்றல் காற்று என அமைதியான, சோகம் கலந்த ஓர் அகச் சூழலையே கதைக்களமாகக் கொண்டு ஆசிரியர் உருவாக்கியுள்ளார். 2. கதைக்கரு மற்றும் கதையமைப்பு (Plot Structure) தொடக்க ...