புதிய விடியல்

மங்களத்தின் கணவன் மறைந்து சரியாக ஓராண்டு முடிந்துவிட்டது. அந்த வீட்டின் சுவர்கள் இன்னும் அமைதியையே சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தன. உறவினர்கள் கூடி சடங்குகளை முடித்துவிட்டு, "பாவம், மங்களத்திற்கு இனி என்ன இருக்கு? வெள்ளைச் சேலையும் நாலு செவுறும்தான் மிச்சம்" என்று இரக்கப்பட்டுப் பேசிவிட்டுப் பிரிந்தனர்.

மங்களத்திற்கு வயது நாற்பத்தைந்துதான். ஆனால், சமூகம் அவளுக்கு எழுதாவிட்டாலும், அவளது கண்கள் முன்னால் ஒரு பெரிய 'முற்றுப்புள்ளி' வைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஒரு மாலை நேரத்தில், மங்களத்தின் மகள் கவிதா தன் தாயின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். மங்களம் ஜன்னல் வழியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"அம்மா, இதோ பார்," என்று ஒரு விண்ணப்பப் படிவத்தை நீட்டினாள் கவிதா.

அது ஒரு தையல் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்புக் கலைக்கான (Fashion Designing) பட்டயப் படிப்புக்கான விண்ணப்பம்.

"இது எனக்கெதுக்கு கவிதா? எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சுன்னு எல்லாரும் பேசிக்கிறாங்க. எனக்கும் அப்படித்தான் தோணுது," என்றாள் மங்களம் மெல்லிய குரலில்.

கவிதா தன் அம்மாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். "அம்மா, அப்பா போயிட்டார்ங்கிறது ஒரு துரதிர்ஷ்டமான உண்மைதான். ஆனா, அதனால உன்னோட திறமையும் ஆசைகளும் ஏன் சாகணும்? நீ நல்லா தைப்பன்னு ஊருக்கே தெரியும். மத்தவங்களுக்காக நீ வாழ வேண்டாம், உனக்காக வாழு."

மங்களம் யோசித்தாள். கணவன் இருந்தபோது வீட்டு வேலைகளுக்கிடையே அவள் செய்த தையல் வேலை அவளுக்குப் பிடிக்கும். இப்போது அந்தத் தையல் இயந்திரம் தூசு படிந்து கிடந்தது.

மெதுவாக அந்தப் படிவத்தில் கையெழுத்திட்டாள்.

மாற்றத்தின் காலம்

அடுத்த சில மாதங்கள் மங்களத்திற்குப் புதிய அனுபவங்களாக இருந்தன. முதலில் தயங்கியவள், பிறகு ஆர்வத்துடன் புதிய நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டாள். வெள்ளை நிறப் புடவையைத் தவிர்த்து, தனக்குப் பிடித்தமான வெளிர் நிற ஆடைகளை அணியத் தொடங்கினாள்.

"என்னடி மங்களம், உன் தலைமுறைக்கு இதெல்லாம் அழகா? கைம்மைப் பெண்ணா அடக்கமா இருக்கணும்னு தெரியாதா?" என்று அக்கம் பக்கத்தில் முணுமுணுத்தனர்.

மங்களம் அவர்களைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்டாள். "பூவும் பொட்டும் இல்லாம போறது கைம்மை இல்லை; மனசுல இருக்கிற நம்பிக்கையும் ஆசையும் இல்லாமப் போறதுதான் உண்மையான கைம்மை," என்று அவர்களுக்குப் புரியவைக்க முயலாமல் தன் வேலையில் கவனமாக இருந்தாள்.

ஓராண்டு கழிந்தது. மங்களம் இப்போது ஒரு சிறிய தையல் கூடத்தை (Boutique) நடத்தி வருகிறாள். அவளிடம் இன்னும் நான்கு பெண்கள் வேலை செய்கிறார்கள். அவர்களில் இருவர் கணவனை இழந்தவர்கள். அவர்களுக்கு மங்களம் ஒரு முதலாளியாக அல்ல, ஒரு வழிகாட்டியாக இருந்தாள்.

ஒரு மாலைப் பொழுது

ஒரு நாள் மாலை, தன் கடையின் வாசலில் அமர்ந்து தேநீர் பருகிக்கொண்டிருந்தாள் மங்களம். வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் ஜொலித்தது.

கவிதா வந்தாள். "அம்மா, இப்ப எப்படி உணர்ற?"

மங்களம் புன்னகைத்தாள். "இப்பத்தான் நான் முழுசா வாழுற மாதிரி இருக்கு கவிதா. என்னோட அடையாளம் ஒருத்தரைச் சார்ந்து இல்லை, அது எனக்குள்ளேயே இருக்குன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். கைம்மைங்கிறது ஒரு சாபம் இல்லை, அது என்னைப் புதுப்பிச்சுக்கக் கிடைச்ச ஒரு சந்தர்ப்பம்."

அவள் கைகள் இப்போது துணிகளில் வண்ணங்களைச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்தன. மங்களத்தின் வாழ்வில் மங்கலம் அவளது மன உறுதியால் மீண்டு வந்திருந்தது.