ஆக்சிஜன் மானியின் திரை 90% என்று சிவப்பு நிறத்தில் மின்னி மறைந்தபோது, அறை முழுவதையும் ஒரு பனி படர்ந்த மௌனம் கவ்விக்கொண்டது. என் கைகளில் இருந்த ஸ்டெதாஸ்கோப், ஒரு மரணத் தண்டனைத் தீர்ப்பை அறிவிக்கும் கடிகார முள் போல அவனது மார்பில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. தெலுக் இந்தானின் மதிய வெயில் கிளினிக் அபூவின் கண்ணாடி ஜன்னல்களில் பட்டு உருகி வழிந்துகொண்டிருந்தது. மூன்று ஆண்டுகளாக இந்தச் சிறிய அறையில் எத்தனையோ மனிதர்களின் உடல்களையும் மனங்களையும் தொட்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், இந்த நொடியில், என் கைகளில் வழிந்த குளிர்ந்த வேர்வை என் அகத்தின் ஆழத்தில் படிந்திருந்த ஒரு பெரும் பயத்தின் எதிரொலியாக இருந்தது. அந்தப் பயத்தின் பெயர்: இயலாமை. “டாக்டர்... மூச்சு... எடுக்க முடியல...” அவன் உதடுகள் நீல நிறத்தில் வெளுத்துப் போயிருந்தன. நாற்பது வயது. ஒரு பள்ளி ஆசிரியருக்கே உரிய அந்தச் சாந்தமான கண்கள், இப்போது மரணத்தின் நிழலைக் கண்டு அஞ்சி சுருங்கியிருந்தன. அவன் உடலிலிருந்து புறப்பட்ட ஒவ்வொரு மூச்சுக் காற்றும், ஒரு காய்ந்த இலையின் கடைசி முனகலைப் போல அறையின் சுவர்களில் மோதி விழுந்தது. முகத்தில் படிந்திருந்த பனிபோன...