சூர்ய ரத்னாவின் "திக் திக் திக்... தொடர்கதை: மூன்றாவது கண்" - சிறுகதைக் கட்டமைப்பு குறித்தத் திறனாய்வு

சமகால சூழலியல் அழிவுகளையும், இயற்கையின் மீதான மனிதனின் அலட்சியத்தையும் தொன்ம நம்பிக்கைகளின் வழியே திகில் கலந்து சொல்லும் ‘சூழலியல் திகில்’ (Eco-Horror) வகைமையில் அமைந்த சிறுகதை சூர்ய ரத்னாவின் "மூன்றாவது கண்". உலகளாவிய சிறுகதை இலக்கணத்தின் (Short Story Structure) அடிப்படையான தொடக்கம், வளர்ச்சி, உச்சக்கட்டம், வீழ்ச்சி, முடிவு ஆகிய படிநிலைகளை இக்கதை எவ்வாறு பின்பற்றியுள்ளது என்பதையும், கதையின் பலம் மற்றும் பலவீனங்களையும் (குறை நிறைகள்) விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்துள்ளேன்.

1. சிறுகதைக் கட்டமைப்பு பகுப்பாய்வு

• தலைப்பும் மையக்கருத்தும் (Title and Theme): 
  
  

'மூன்றாவது கண்' என்ற தலைப்பு, வனப்பகுதிக்குள் மனிதர்களின் கண்களுக்குத் தெரியாத, ஆனால் மனிதர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் இயற்கையின் கண்காணிப்பு வளையத்தைக் குறிக்கிறது. நவீன மனிதன் செயற்கையான ‘சிசிடிவி’ கேமராக்களுக்கு மட்டுமே பயப்படுகிறான்; ஆனால், இயற்கை தனக்கான மூன்றாவது கண்ணைக் கொண்டு அனைத்தையும் கண்காணிக்கிறது என்பதே கதையின் மையக்கருத்து.

• தொடக்கமும் முன்னறிவிப்பும் (Exposition & Foreshadowing):
  
  

அனிதாவும் ஜானுவும் வன உலா செல்வதில் கதை தொடங்குகிறது. அனிதாவின் மாதவிடாய் சூழலும், சமூக வலைதளப் பதிவில் வரும் "அங்கே ஒரு பெண்ணைக் கொன்று போட்டாங்க... ஆவி சுத்துது" என்ற எச்சரிக்கைப் பின்னூட்டமும் பிற்காலத்தில் வரப்போகும் அசம்பாவிதங்களுக்கான கூர்மையான முன்னறிவிப்புகளாக அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

• வளர்ச்சி நிலை (Rising Action): 
  
  

திகிலை ஒரே அடியாகக் கொண்டு வராமல், மூன்று படிநிலைகளில் ஆசிரியர் பதற்றத்தை உயர்த்துகிறார்:

1. வெளிநாட்டுச் சிறுமி கண்ணுக்குத் தெரியாத உருவத்துடன் உரையாடுவது (அமானுஷ்யத்தின் உலகத்தை உணர்த்துவது).
   
   
2. லாம் என்ற இளைஞன் கிளையை உடைத்து ஓணான் மீது பாட்டிலை வீசுவது (இயற்கையின் மீதான வன்முறைக்கான தண்டனை).
   
   
3. அனிதா தனது மாதவிடாய் நாப்கினைப் புதருக்குள் அலட்சியமாக வீசுவது (கதையின் உச்சக்கட்டத்திற்கான நெம்புகோல்).

• உச்சக்கட்டமும் வீழ்ச்சியும் (Climax & Resolution): 
  
  

அனிதா நாப்கினை வீசியதும் காடு இருண்டு, 'பெனுங்கு' (Penunggu) என்ற வனக்காவலன் தோன்றி அதன் இரத்தத்தை உறிஞ்சுவதும், ஒரே இடத்தில் அனிதா சுழன்று மாட்டுவதும் (Spatial loop), எறும்புகள் அவளைக் கடித்துக் குதறுவதும் அபாரமான உச்சக்கட்டக் காட்சி அமைப்பு. இறுதியில், அனிதா மீட்கப்படுவதும், சமூக வலைதளப் பின்னூட்டம் மூலம் 'பெனுங்கு' என்பது தீய ஆவி அல்ல, காட்டின் ஆன்மா என்ற உண்மை வெளிப்படுவதும் கதையை நிறைவு செய்கிறது.

2. கதையின் நிறைகள் (Strengths)

கதை மாந்தர்களின் குறியீட்டுத்ன்மை (Character Symbolism):

• அனிதா & லாம்: இயற்கையை வெறும் நுகர்வுப் பொருளாகவும், சமூக வலைதளப் பதிவுகளுக்கான பின்னணியாகவும் மட்டுமே பார்க்கும் நவீன தலைமுறையின் பிரதிநிதிகள்.
• ஜானு: இயற்கையை ரசிக்கும் அதேவேளையில், அதன் மீது ஓர் அச்சத்தையும் மரியாதையையும் கொண்டிருக்கும் சராசரி மனநிலையின் குறியீடு.
• தாய்லாந்துப் பெண்: தொன்மங்களையும் இயற்கையின் எழுதப்படாத விதிகளையும் மதிக்கும் மரபுவழிச் சிந்தனையின் குறியீடு.

பின்னணியும் மொழிநடையும் (Setting & Visual Description): 

• காடு இக்கதையில் வெறும் பின்னணி அல்ல; அதுவே ஒரு முக்கியக் கதாபாத்திரம். தொடக்கத்தில் "சூரிய ஒளி, சரளைக் கற்கள், மரங்களின் வேர்கள்" என ரம்மியமாக வர்ணிக்கப்படும் காடு, பிற்பாதியில் "நெருப்புத் தணலின் அம்பர் நிறக் கண்கள், பாசி படர்ந்த தோல்" என அச்சமூட்டும் வெளியாக மாறுவது ஆசிரியரின் சொல்லாட்சியைப் பறைசாற்றுகிறது.

உள்ளூர்ப் பதங்களின் பயன்பாடு (Authenticity): 

• மலாய் சூழலுக்குரிய ‘பெர்கி’ (Pergi - வெளியேறு), ‘பெனுங்கு’ (Penunggu - வனக்காவலன்) போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தியது கதைக் களத்திற்குரிய நம்பகத் தன்மையையும் நிலவியல் அடையாளத்தையும் சிறப்பாகச் சேர்த்துள்ளது.

தெளிவான கருத்து இயக்கம்: 

• போதனை ஏதுமின்றி, "அதன் விழிகளில் இரக்கமும் இல்லை; வன்மமும் இல்லை. ஒரு காவலனின் அசைக்க முடியாத கடமையுணர்வு மட்டுமே இருந்தது" என்று முடித்திருப்பது, வாசகனுக்குள் இயற்கையின் மீதான பயத்தையும் மரியாதையையும் ஒருசேர ஏற்படுத்துகிறது.

3. கதையின் குறைகள் (Weaknesses)

முன்னறிவிப்பின் குழப்பம் (Misleading Foreshadowing): 

• கதையின் தொடக்கத்தில் சமூக வலைதளத்தில் ஒருவன் "முன்பு அங்கே ஒரு பெண்ணைக் கொன்று போட்டார்கள், அவளது ஆவி சுற்றுகிறது" என்று பின்னூட்டமிடுகிறான். இது வாசகரை ஒரு பழிவாங்கும் பெண் பேய் கதையை நோக்கி சிந்திக்க வைக்கிறது. ஆனால் இறுதியில் அது 'பெனுங்கு' என்ற வனக்காவலன் என்று முடிவடைகிறது. அந்தப் பெண் ஆவி பற்றிய தகவல் தேவையற்ற திசைதிருப்பலாக (Red Herring) அமைந்திருக்கவே வேண்டியதில்லை.

பாத்திரப் படைப்பில் நாடகத்தன்மை: 

• 'லாம்' என்ற இளைஞன் மினரல் வாட்டர் பாட்டிலால் ஓணானை அடிப்பது, கிளையை உடைத்து எச்சரித்த பெண்ணிடமே நீட்டுவது போன்ற செயல்கள், கதையின் கருப்பொருளை உடனடியாகப் பதிய வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகச் சற்று செயற்கையாக அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட நாடகத்தனத்துடன் சேர்க்கப்பட்டது போலத் தோன்றுகிறது.

தர்க்கரீதியான கேள்விகள் (Logical Gaps): 

• அனிதா காட்டின் அனாதைச் செங்கல் படிக்கட்டருகே இருக்கும்போது, ஜானு அவளுக்குச் சில அடிகள் தள்ளி அமர்ந்திருக்கிறாள். அனிதா புதருக்குள் செல்லும் தூரம் அவ்வளவு பெரியதாக இல்லை. ஆனால் அனிதா சத்தமிட்டுக் கத்துவதும், எறும்புகளால் கடிக்கப்பட்டு அலறுவதும் அருகிலிருக்கும் ஜானுவின் காதில் விழவே இல்லை என்பதும், அரை மணி நேரம் கழித்தே தேடத் தொடங்குகிறாள் என்பதும் தர்க்கரீதியாகச் சற்று இடிக்கிறது (அமானுஷ்ய சக்தி மறைத்துவிட்டது என எடுத்துக்கொண்டாலும், வாசகருக்குத் தெளிவான விளக்கம் கதையில் இல்லை).

மாதவிடாய் இரத்தமும் அமானுஷ்யமும்: 

• மாதவிடாய் இரத்தத்தைச் சூழலியல் மாசுபாட்டின் குறியீடாக ஆசிரியர் பயன்படுத்தியிருந்தாலும், தொன்மக் கதைகளில் மாதவிடாய் இரத்தத்தை ஆவிகளோடு தொடர்புபடுத்தும் பழமைவாத எண்ணத்தின் சாயல் இதில் லேசாகப் படிந்துள்ளதோ என்ற கேள்வி எழுகிறது.

முடிவுரை

சில தர்க்கரீதியான மற்றும் பாத்திர வடிவமைப்புக் குறைகள் இருந்தபோதிலும், "மூன்றாவது கண்" சிறுகதை தனக்கு எடுத்துக் கொண்ட ‘சூழலியல் திகில்’ என்ற களத்தில் மிக நேர்த்தியாக இயங்கியுள்ளது. நவீன மனிதனின் அலட்சியப் போக்கிற்குத் தொன்மங்கள் வழியாக இயற்கை அளிக்கும் எச்சரிக்கையை, விறுவிறுப்பான சிறுகதைக் கட்டமைப்போடு தந்ததில் எழுத்தாளர் சூர்ய ரத்னா வெற்றி பெற்றுள்ளார்.

எழுத்தாக்கம்,

எழுத்தாளர் பா.தனேசு