"பொம்பளை மாதிரி இடுப்பை நெளிச்சுகிட்டு... தெருவுல போறவன் வர்றவனெல்லாம் என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறான்டா! ஆண்களாப் பிறந்தவன் நாலு பேருக்கு முன்னாடி நிமிர்ந்து நிக்கணும். அதை விட்டுட்டு, சலங்கையைக் கட்டிட்டுச் சாமி கும்பிடுறியே, வெட்கமா இல்லை?"
நடராஜன் அண்ணன் காலையில் வாசல் தெளித்துக் கொண்டிருந்த சாந்தியைக் கடந்து போகும்போது சொன்ன வார்த்தை இன்னும் காதுக்குள் காய்ச்சிய எண்ணெய்யாய் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. "என்ன சாந்தி, உங்க தம்பிக்கு இன்னைக்குக் கச்சேரியா? பொண்ணு பாக்கப் போனா அவனுக்கே பொண்ணு வேணுமா இல்லை அவனே பொண்ணாயிடுவானான்னு கேப்பாங்க போலிருக்கே!"
மாதவன் எதையும் பேசவில்லை. தன் அறையின் மூலைக்குச் சென்றான்.
அங்கே, ஒரு சிறிய வெண்கலத் தில்லைநாதன் விக்கிரகம் இருந்தது. பொன்னம்பலக் கூத்தனின் ஒரு கால் தூக்கிய கோலம். அந்த வடிவம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசுவாசத்தைக் கொடுக்கும். ஆனால், அந்தச் சிலையைப் பார்ப்பதற்கு முன், அவன் தன் கால்களில் படிந்திருக்கும் தழும்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டான்.
ஆண் உடலின் தடிமனான தசைகளுக்குள் நாட்டியத்தின் மென்மையைக் கொண்டு வருவது சாதாரண விஷயமில்லை. 'அரமண்டி' அமரும்போது தொடைத் தசைகள் கிழிவது போன்ற வலி எடுக்கும். 'தட்டடவு' தட்டும்போது குதிகால்களில் இரத்தம் கட்டி, மறுநாள் அடியெடுத்து வைக்க முடியாது. ஆனால், அந்த உடலியல் வலிகளை விடவும் கொடியது, இந்தச் சமூகம் அவன் மீது வீசிய சொற்கள்.
"ஆம்பளப் பையன் நடனம் ஆடுறானா? ஏதோ கோளாறு போல!"
பள்ளிக்கூடப் பருவத்திலிருந்தே இந்தச் சொற்கள் அவனைத் துரத்தின. நாட்டியப் பள்ளியில் அவன் 'தத் தீ தை தை' என்று தாளமிடும்போது, வெளியே நின்று வேடிக்கை பார்த்த மாணவர்கள் எள்ளி நகையாடுவார்கள். உடற்பயிற்சி வகுப்புகளில் அவனைச் சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். அவன் காலடி வைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் ஏளனச் சிரிப்புகள் பூத்துக் கிடந்தன.
அம்மா மட்டும் தான் அவனுக்கு ஒரே ஆறுதல். அப்பா கத்தும்போது, சமையலறைக்குச் சென்று மெளனமாகத் தன் சேலைத் தலைப்பில் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்வாள். "மாதவா... நீ ஆடுடா. இந்த உலகம் அப்படித்தான் பேசும். கூத்தம்பலத்து ஈசனே நடனமாடும்போது, அவனைத் தொழும் உனக்கென்னடா குறை?" என்பாள்.
நகரத்து முதன்மைச் சபாவில் மார்கழி இசை மற்றும் நிருத்திய விழா. மாதவனுக்கு அழைப்பு வந்திருந்தது. ஆனால், வழக்கம்போல அவனுக்கு முன்னால் பல தடைகள்.
"ஒரு ஆண் நாட்டியக் கலைஞருக்கு டிக்கெட் விற்பனை ஆகாதுப்பா. பெண் கலைஞர்களுக்குத்தான் கூட்டம் வரும்" என்று நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் முகத்திலடித்தாற்போல் சொன்னார்கள். தன் சொந்தச் சேமிப்பு, அம்மா ஒளித்து வைத்திருந்த கொஞ்சம் பணத்தைச் சேர்த்து, அந்தச் சபாவின் வாடகையைக் கட்டி, மேடையேற அனுமதி பெற்றான்.
மாலை ஆறு மணி. மேடையின் பின்னணியில் திரை விலகியது.
சபையில் வெகு சிலரே அமர்ந்திருந்தார்கள். சிலர் ஏளனப் பார்வையோடும், சிலர் "இவன் என்னதான் ஆடிவிடப் போகிறான்?" என்ற அலட்சியத்தோடும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
மாதவன் மேடையில் காலடி வைத்தான்.
கால்களில் கட்டப்பட்டிருந்த சலங்கைகள் கனத்தன. அவனுடைய வலிகள், அவமானங்கள், அப்பாவின் கோபக் கூச்சல்கள், தெரு மனிதர்களின் ஏளனச் சிரிப்புகள் என அனைத்தும் அவனுடைய சலங்கையின் ஒவ்வொரு மணியிலும் அடங்கியிருப்பதைப் போல உணர்ந்தான்.
நட்டுவாங்கம் தொடங்கியது. மிருதங்கம் தன் கம்பீரமான குரலில் பேசத் தொடங்கியது.
மாதவன் கண்ணை மூடினான். எதிரே அமர்ந்திருந்த மனிதர்கள் மறைந்தார்கள். அரங்கம் மறைந்தது. அவனுக்கு முன்னால் சிதம்பரம் கோயில் பொன்னம்பலம் மட்டுமே தெரிந்தது.
தில்லைநாதனின் ஆனந்தத் தாண்டவம்.
மாதவனின் உடல் நுட்பமாக அசைந்தது. ஆண்மைக்கே உரிய கம்பீரமும் கம்பீரமான வீரமும் கொண்ட தாண்டவமும், பெண்மைக்கே உரிய நுட்பமும் மென்மையும் கொண்ட லாஷ்யமும் அவனது உடலமைப்பில் தடையின்றி ஒன்றோடொன்று கலந்தன. பரதநாட்டியத்தின் தொன்மையான மரபும், இலக்கணச் சுத்தமும் கணமும் பிசகாமல் அவனது பாதங்களில் வெளிப்பட்டன. 'ஆனந்த நடனமாடினார்' வர்ணத்திற்கு அவன் அடவுகளை அடுக்கத் தொடங்கியபோது, அவனது உடலிலிருந்து வியர்வை சொட்டியது.
ஒவ்வொரு தட்டடவிலும் அவன் தன் வலிகளை மிதித்துத் துவைத்தான். அவனது ஒவ்வொரு கரணத்திலும், பாவத்திலும் அவமானங்கள் எரிந்து சாம்பலாயின. அவன் ஆடவில்லை; அவனுக்குள் இருக்கும் தில்லைநாதன் ஆடிக் கொண்டிருந்தான்.
பிரபஞ்சத்தின் ஆக்கலும் அழித்தலும் அவன் விரல் நுனிகளில் மலர்ந்தன. கலைக்கு பாலினம் இல்லை என்பதை அந்த மேடை மெளனமாகப் பறைசாற்றியது.
வர்ணம் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. தில்லையம்பலத்தானின் தாண்டவத்தை ஆடி முடித்து, 'முத்திரை' அமைத்து அவன் மெளனமாக நின்றபோது, அவனது மூச்சுக்காற்று ஆழமாக ஏறி இறங்கியது. கண்ணிலிருந்து வழிந்த வியர்வையும் கண்ணீரும் கன்னத்தில் ஒன்றாய் கலந்தன.
அரங்கத்தில் மெளனம் நிலவியது.
அடுத்த நொடி...
அந்தச் சிறிய அரங்கமே அதிரும் அளவுக்குக் கரகோஷம் எழுந்தது. "என்ன அற்புதமான நடனக் கலைஞர்! ஆண்மையின் கம்பீரமும் பெண்மையின் நயமும் இவ்வளவு அழகாக ஒரு சேர முடியுமா!" என்று நேற்றவரை கேவலமாகப் பேசிய மனிதர்களே வியந்து பாராட்டி எழுந்து நின்று கைதட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
முன் வரிசையில், யாருக்கும் தெரியாமல் வந்து அமர்ந்திருந்த அவனது அப்பா, கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடி, மகனின் ஆடல் நயத்தைப் பார்த்து மெய் மறந்து நின்று கொண்டிருந்தார்.
சில ஆண்டுகள் உருண்டோடின.
அதே மாதவன் இன்று உலகமே போற்றும் நாட்டியக் கலைஞன். லண்டன், பாரிஸ், நியூயார்க் என உலகின் முதன்மை மேடைகளில் தில்லைநாதனின் கூத்தை ஆடியவன்.
நேரலைத் தொலைக்காட்சி அரங்கம். கேமரா வெளிச்சங்கள் அவன் மீது குவிந்திருந்தன. கோட்-சூட் அணிந்த நேர்காணல் தொகுப்பாளர் பெருமிதத்தோடு கேட்டார்:
"மாதவன் அவர்களே... பரதநாட்டியம் பெண்களுக்குரிய கலை என்ற பொதுப்புத்தி நிலவும் ஒரு சமூகத்தில், ஒரு ஆணாக இந்த உயரத்தை அடைவது உங்களுக்கு எவ்வளவு சவாலாக இருந்தது? ஆரம்பகால அவமானங்களை எப்படி எதிர்கொண்டீர்கள்?"
மாதவன் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் பழம்பெரும் வலிகளின் தழும்புகளும், அதை வென்றெடுத்த கலைஞனின் கம்பீரமும் மிளிர்ந்தன. அவனது குரல் தெளிவுடனும், மிடுக்கான கம்பீரத்துடனும் ஒலித்தது:
"கலைக்கு ஆண், பெண் என்ற பாலின பாகுபாடு கிடையாது. ஆதியும் அந்தமுமான தில்லைம்பலத்தானே ஆண் தான். அவனது தாண்டவத்திலிருந்து தான் உலகத்தின் அசைவுகளே பிறந்தன. நமது இந்திய நாட்டிய மரபில் தாண்டவமும் உண்டு, லாஷ்யமும் உண்டு. ஒரு கலைஞன் மேடையேறும்போது அவன் உடலால் ஆண் அல்ல, மனதால் ஓர் ஆத்மா.
ஆரம்பத்தில் என்னை ஏளனம் செய்த சொற்களை நான் என் கலைக்கான உரமாக எடுத்துக் கொண்டேன். கால்களில் சலங்கை கட்டுவது ஆண்மையைக் குறைத்துவிடாது; மாறாக, அது மனதை நற்பண்படுத்தும் பேராயுதம். எனது கலை என் மரபைப் பிசகாமல் பாதுகாக்கிறது, அதே நேரத்தில் என் ஆன்மாவிற்கு விடுதலையையும் தருகிறது."
தொலைக்காட்சித் திரையில் அவனது நேர்காணலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனது கிராமத்து வீட்டில், அப்பா கைகளைக் கூப்பிக் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தார். வாசலில் நின்ற நடராஜன் அண்ணன், "நம்ம ஊரு பையன் பாருடா, டிவியில எவ்வளவு கம்பீரமா பேசுறான்!" என்று பெருமையோடு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
மாதவன் தன் அறைக்குச் சென்று, அந்தப் பழைய சிறிய வெண்கலத் தில்லைநாதன் விக்கிரகத்திற்கு முன்னால் நின்றான்.
அவனது காலடிச் சலங்கைகள் இப்போது வலிகளால் அல்ல... தில்லைநாதனின் பேரருளாலும், வெற்றிக் களிப்பாலும் மெலிதாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன!
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக