"சுபா, நியூரோ-இமேஜிங் அறிக்கை தெளிவாதான் இருக்கு."
மருத்துவர் சிவராமன் தனது மேஜை மீது கிடந்த நிழற்படப் ஃபிலிமை வெளிச்சப் பலகையில் மாட்டினார். அந்த வெள்ளைப் பிம்பத்தில் மூளையின் முன்பகுதி அமைதியாக, எவ்விதச் சலனமுமின்றித் தெரிந்தது.
"எஃப்.எம்.ஆர்.ஐ (fMRI) ஸ்கேன்ல பாருங்க, மூளையின் முன்பகுதியில் (Frontal Lobe) எவ்விதமான அமைப்புச் சிதைவும் இல்லை. ஆனா, அவனோட உணர்ச்சி கட்டுப்பாட்டு மையம் குறிப்பா அமிஃடலா (Amygdala) இடைவிடாம ஒருவித அதிர்வலைகளை வெளியிட்டுட்டே இருக்கு. இது பயத்தோட தீவிர வெளிப்பாடு. அமுதன் ஏன் திடீர்னு சுயகாயங்களை அதிகப்படுத்திக்கிட்டான்னு இப்ப புரியுது."
சுபா பதில் பேசவில்லை. மருத்துவரின் மேஜை மீது இருந்த பேனாவின் மூடியை அமுதன் அடிக்கடி சுழற்றுவது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் தனது ஐந்து விரல்களையும் ஒன்றாகக் குவித்து, காற்றில் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத கணிதச் சமன்பாட்டை வரைவது போல அசைத்துக் கொண்டிருப்பான்.
"இது வெறும் ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் சார்ந்த 'உணர்ச்சி மிகுதி' (Sensory Overload) மட்டும் இல்லை," என்றார் சிவராமன். அவர் குரலில் ஒருவித மருத்துவத் துல்லியம் இருந்தது. "அவனோட உடம்புல, குறிப்பா முதுகுப் பகுதியிலயும் தொடையிலயும் இருக்கிற தழும்புகள் தற்செயலா விழுந்தது இல்லை. தானாகவே கிள்ளிக்கிறதுனால வரக்கூடிய காயம் ஒரு வகைனா, இது அழுத்தமான, வெளிப்புற விசை ஏற்படுத்தின காயம்."
சுபாவின் இடது கை விரல்கள் அவளறியாமலே தனது சேலைத் தலைப்பைச் சுருட்டின. அவள் தொண்டைக்குள் ஒரு உலர்ந்த சத்தம் மட்டுமே எழுந்தது.
"அமுதனுக்குப் பத்து வயசாகுது சுபா. அவனால பேச்சால் தன் வலியைப் பரிமாறிக்க முடியாது. ஆனா அவனோட நரம்பு மண்டலம் அதை நினைவில் வச்சிருக்கு. மனவடுவின் நினைவுகள் (Trauma memory) அனிச்சையாகச் செயல்படும். உங்க வீட்ல... அல்லது அவனைக் கவனிச்சுக்கிற சூழல்ல ஏதோ நடக்குது."
மருத்துவமனையின் மின்தூக்கி வழியே கீழே இறங்கும்போது, சுபா தன் கையிலிருந்த கோப்புகளை மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டாள். கண்ணாடிக்காற்று வெளியேயிருந்த மாலையின் வெயிலைக் குளிர்ந்த மஞ்சள் நிறமாக மாற்றிக் காட்டியது.
அமுதன் காருக்குள் காத்திருந்தான். அவன் காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்து, ஜன்னல் கண்ணாடியில் தன் நெற்றியை மெதுவாக முட்டிக்கொண்டிருந்தான். டக்... டக்... டக்... துல்லியமான இடைவெளியில் அந்தச் சத்தம் வந்தது. ஒரு வினாடிக்கு ஒரு முறை.
சுபா காரின் கதவைத் திறந்து உள்ளே அமர்ந்தாள்.
"அமுதன்," அவள் மெதுவாக அழைத்தாள்.
அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அவனது பார்வைகள் வெளிப்புற வீதியின் மின்சாரக் கம்பிகளில் சென்று அமர்ந்திருந்த புறாக்களின் அசைவில் நிலைத்திருந்தன. அவனது காதுகளுக்குப் பின்னால், தோலின் மெல்லிய அடுக்கில் ஒரு சிறிய நீல நிறத் தழும்பு தெரிந்தது. அது ஒரு மனித விரலின் அழுத்தம் ஏற்படுத்திய காயம்.
கார் புறப்பட்டது. நகரத்தின் நரம்பு மண்டலம் போலப் பிரியும் சாலைகளின் வழியே வாகனம் செல்லும்போது, சுபாவின் மனதிற்குள் மருத்துவர் சிவராமன் சொன்ன வார்த்தைகள் எதிரொலித்தன: 'மூளை காயங்களை மறந்துடும் சுபா, ஆனா நரம்புகள் எதையும் மறக்காது.'
வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே அந்த வாசனை எதிரே வந்தது. ஏலக்காய் மற்றும் காய்ந்த துணிகளின் கலவையான வாசனை.
அரவிந்த் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து மடிக்கணினியில் ஏதோ படித்துக்கொண்டிருந்தான். சுபா உள்ளே நுழைந்ததும் அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது பார்வையில் ஒருவிதக் களைப்பும், அதற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்த தற்காப்பு உணர்வும் இருந்தன.
"டாக்டர் என்ன சொன்னார்?" அரவிந்த் கேட்டான்.
"ஸ்கேன் எடுத்தாச்சு," சுபா பையை மேஜை மீது வைத்தாள். "அவனோட அமிஃடலா பகுதியில் பயத்தின் அதிர்வுகள் அதிகமா இருக்குன்னு சொல்றாங்க. அது போக... உடம்புல இருக்கிற காயங்கள்..."
அரவிந்த் மடிக்கணினியை சட்டென்று மூடினான். அந்தச் சத்தம் அறையில் சிறிய வெடிப்பு போலக் கேட்டது.
"மீண்டும் அதே பல்லவியா சுபா? அவன் தன்னைத்தானே சுவரில் அடிச்சுக்கிறான், கூர்மையான பொருள்களை வச்சு கீறிக்கிறான். ஆட்டிசக் குழந்தைகளுக்கு இது இயல்புதானே? நீ ஏன் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பெருசுபடுத்துற?"
"இயல்பு இல்லை அரவிந்த்," சுபா அவனைக் தீர்க்கமாகப் பார்த்தாள். "அவனோட முதுகுல இருக்கிற தழும்புகள் சுயகாயம் இல்லை. யாரோ அவனை பலமாகப் பிடிச்சு அமுக்கியிருக்காங்க."
"யார் செய்வாங்க?" அரவிந்த் குரலை உயர்த்தினான். "நான் வேலையை விட்டுட்டு இங்க அவனைப் பார்த்துக்கிறேனா? இல்ல உன் அம்மாவா? நாம் ரெண்டு பேரும் அவனுக்காக எவ்வளவை இழந்துருக்கோம் தெரியுமா? என் தொழில் வாழ்க்கை, என் சுதந்திரம், எல்லாமே! நீ அலுவலகம் போயிடுற. பகல் முழுக்க அவனோட கத்தலையும், நடத்தை மாற்றங்களையும் சகிச்சுக்கிறது நான் தான்."
அரவிந்தின் குரலில் இருந்த அதீதக் கோபம் சுபாவை ஒரு அடி பின்வாங்க வைத்தது. ஆனால், அவளது மனதிற்குள் நிலவிய அமைதி மிகவும் ஆபத்தானது.
அமுதன் தனது அறைக்குச் சென்றுவிட்டான். அவன் தனது மேஜையில் இருந்த மரக் கட்டைகளை வரிசையாக அடுக்கத் தொடங்கினான். சிவப்புக் கட்டை, நீலக் கட்டை, பச்சைக்கட்டை. மீண்டும் சிவப்பு, நீலம், பச்சை. ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசைமுறை. அந்த வரிசையில் ஏதேனும் சிறு மாறுதல் ஏற்பட்டாலும் அவன் கூச்சலிடத் தொடங்குவான்.
சுபா கதவோரத்தில் நின்று அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளது கைபேசி அதிர்ந்தது. அலுவலகத்திலிருந்து மின்னஞ்சல். 'காலாண்டு பணி மதிப்பீடு'. அவளது பணி உயர்வு நிலுவையில் இருக்கிறது. ஆனால், அவளது சிந்தனை முழுவதும் அமுதனின் மரக் கட்டைகளின் மீதே இருந்தது.
அரவிந்த் பின்னால் வந்து நின்றான்.
"சுபா, நமக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு. இவனை ஒரு சிறப்புப் பராமரிப்பு மையத்துல சேர்க்குறதைப் பற்றி யோசிக்கலாம்னு நான் பலமுறை சொல்லிட்டேன். நீதான் கேட்கலை. இவனால நம்ம திருமண வாழ்க்கையே ஒரு முட்டுச்சந்துல நிற்குது."
சுபா திரும்பி அரவிந்தைப் பார்த்தாள். அவனது கண்களில் தென்பட்டது வெறுப்பா அல்லது தாங்க முடியாத சலிப்பா என்பதை அவளால் கணிக்க முடியவில்லை.
"அவன் என் குழந்தை அரவிந்த்."
"அவன் என் குழந்தையும்தான்! ஆனா, அவன் ஒரு சாதாரண மனிதனா வாழப்போறதில்லைங்கிற உண்மையை நீ எப்போ ஏத்துக்கப் போற?"
சுபா பதில் பேசாமல் அமுதனின் அறைக்குள் சென்றாள். அமுதன் மரக் கட்டைகளை அடுக்கி முடித்திருந்தான். அவன் தன் கைகளைத் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி, விரல்களை வேகமாகக் அசைத்தான். அது ஒரு பறவை தன் சிறகுகளை விரித்து உயரே பறக்க முயல்வது போல இருந்தது. ஆனால், அந்தப் பறவை ஒருபோதும் கூண்டை விட்டு வெளியேற முடியாது.
இரவு பதினொன்று. வீடு அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது.
சுபா சமையலறையில் பாத்திரங்களை அடுக்கி வைக்கும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. பீங்கான் தட்டுகளின் மெல்லிய உராய்வு.
அவள் அமுதனின் குறிப்பேட்டை எடுத்தாள். அது வார்த்தைகளால் ஆன குறிப்பேடு அல்ல; அவள் அவனுக்காகப் பராமரிக்கும் 'Sensory & Behavioral Log'.
சுபா அந்தப் பக்கங்களை மெதுவாகத் திருப்பினாள். ஒவ்வொரு காயத்தின் தேதியும், அரவிந்த் வீட்டில் தனியாக இருந்த நேரங்களோடு ஒத்துப்போயின.
அவள் இதயத்துடிப்பு சீரற்றதாக மாறியது. ஒரு தாயாக, அவள் தன் உள்ளுணர்வை நம்புவதா அல்லது தன் கணவனின் வார்த்தைகளை நம்புவதா? ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை. எல்லாமே மறைமுகமான அறிகுறிகள் மட்டுமே.
அவள் அமுதனின் அறைக்குச் சென்றாள். அமுதன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனது சுவாசம் சீராக இருந்தது. அவள் அவனது போர்வையை மெதுவாக விலக்கினாள். அவனது கன்றிய கால்களில், தோலின் நிறம் மாறியிருந்த இடங்களை மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.
அமுதன் தூக்கத்திலேயே லேசாக முனகினான். அவனது கை சுபாவின் விரலை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டது. அந்தப் பிடியில் ஒருவித அபயக் குரல் இருந்தது.
ஆட்டிசம் உள்ள குழந்தைகள் தொடு உணர்வைச் சில நேரங்களில் வெறுப்பார்கள், சில நேரங்களில் அதைத் தீவிரமாக விரும்புவார்கள். அமுதன் இப்போது அவளது கையைத் தன் கன்னத்தோடு சேர்த்து அமுக்கிக்கொண்டான்.
சுபாவின் கண்களிலிருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் வடிந்து அமுதனின் கையில் விழுந்தது. அவள் அழுகையை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டாள். உணர்ச்சிவசப்படுவது தீர்வாகாது. அவளுக்குத் தேவை உண்மை.
அவள் அறையின் கோடியில் இருந்த அலமாரியைப் பார்த்தாள். அங்கிருந்த புத்தகங்களின் நடுவே ஒரு சிறிய கண்காணிப்புக் கேமராவை மறைத்து வைக்க அவள் முடிவு செய்திருந்தாள். அது அவளது சொந்த கணவனுக்கு எதிரான நடவடிக்கை. ஆனால், உண்மையின் பாரம் சில நேரங்களில் உறவுகளின் நம்பிக்கையை விடக் கனமானது.
மறுநாள் காலை.
சூரிய ஒளி ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் வழியே ஊடுருவி, தரையில் சதுர வடிவிலான வெளிச்சப் புள்ளிகளை உருவாக்கியது.
சுபா வேலைக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தன் பையில் மடிக்கணினியை வைக்கும்போது, அரவிந்த் தேநீர் கோப்பையுடன் வந்தான்.
"இன்னைக்கு மாலையில நான் கொஞ்சம் வெளியில போறேன் சுபா. என் நண்பர்கள் வர்றாங்க," என்றான் இயல்பான குரலில்.
"அமுதனை யார் பார்த்துப்பா?"
"அவன் தூங்கிடுவான். நான் ஒரு ரெண்டு மணி நேரத்துல வந்துடுவேன்."
சுபா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது முகம் முற்றிலும் உணர்ச்சிகளற்ற ஒன்றாக மாறியிருந்தது.
"சரி, நான் சீக்கிரம் வரப் பார்க்கிறேன்," என்று கூறிவிட்டு அவள் வெளியேறினாள்.
அலுவலகத்தில், சுபாவின் கவனம் வேலையில் செல்லவில்லை. கணினியின் திரையில் தகவல்கள் மாறிக்கொண்டே இருந்தன, ஆனால் அவளது பார்வை தனது கைபேசியின் திரையிலேயே இருந்தது. அவள் தனது கைபேசிச் செயலியைத் திறந்தாள். அது வீட்டிலிருந்த கேமராவுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தது.
மதியம் மூன்று மணி.
திரையில் அமுதனின் அறை தெரிந்தது. அமுதன் தரையில் அமர்ந்து தன் பொம்மைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்.
திடீரென்று அரவிந்த் அறைக்குள் நுழைந்தான். அவன் கையில் ஒரு தட்டு இருந்தது. அதில் அமுதனுக்கான உணவு இருந்தது. அரவிந்த் உணவை அமுதனுக்கு ஊட்ட முயன்றான்.
அமுதன் தலையை ஆட்டி மறுத்தான். அவனது உடம்பில் ஒருவித அசௌகரியம் தெரிந்தது. அவன் தன் காதுகளைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டான்.
அரவிந்தின் பொறுமை இழந்தது திரையிலேயே தெளிவானது. அவன் அமுதனின் தோளைப் பிடித்து பலமாக உலுக்கினான்.
சுபாவின் மூச்சு நின்றுபோனது போல் இருந்தது. அவள் தன் கைகளை மேஜை மீது ஊன்றிக்கொண்டாள்.
திரையில், அரவிந்த் அமுதனின் வாயை ஒரு துணியால் அமுக்கி, அவனைச் சுவரோடு சேர்த்துப் பிடித்தான். அமுதனின் கால்கள் காற்றில் துடித்தன. அவன் கத்த முயன்றான், ஆனால் சத்தம் வெளியே வரவில்லை. அரவிந்தின் முகத்தில் கோபமும், அதே நேரத்தில் ஒருவித மூர்க்கத்தனமான அதிகாரமும் வெளிப்பட்டன.
"போதும்..." சுபா மெல்ல முணுமுணுத்தாள். அவளது குரல் அவளுக்கே கேட்கவில்லை.
அவள் உடனடியாக தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறினாள். மின்தூக்கிக்காகக் காத்திருக்காமல், படிகளில் வேகமாகக் கீழே இறங்கினாள்.
அவளது நரம்புகளில் இரத்தம் வேகமாகப் பாய்ந்தது. பயம், கோபம், அதிர்ச்சி இவை எதுவும் வெளிப்படையான கத்தலாகவோ அல்லது அழுகையாகவோ மாறவில்லை. மாறாக, அது அவளுக்குள் ஒரு உறைந்த தத்துவார்த்த தெளிவைக் கொடுத்தது.
அவள் காரை வேகமாக ஓட்டினாள். பாதையில் இருந்த ஒவ்வொரு போக்குவரத்துக் சிக்னலும் அவளுக்கு ஒரு தடையாகத் தெரிந்தது.
வீட்டு வாசலை அடைந்தபோது, சுபா தன் சுவாசத்தைச் சீராக்கினாள்.
அவள் பூட்டைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அரவிந்த் வரவேற்பறையில் சோபாவில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் அமைதியாக இருந்தது. சற்று முன் வரை ஒரு குழந்தையைச் சித்திரவதை செய்ததற்கான எந்த அடையாளமும் அவனிடம் இல்லை.
"சீக்கிரம் வந்துட்ட?" அரவிந்த் கேட்டான்.
சுபா பதில் சொல்லாமல் அமுதனின் அறைக்குச் சென்றாள்.
அமுதன் அறையின் மூலையில், சுவரைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். அவனது சட்டையின் பொத்தான் ஒன்று உடைந்திருந்தது. அவனது மூச்சு ஆழமாகவும், மெதுவாகவும் இருந்தது. அவன் தன் கைகளைத் தொடைக்குக் கீழே வைத்து அழுத்திக்கொண்டிருந்தான்.
சுபா அவனருகே சென்று தரையில் அமர்ந்தாள்.
"அமுதன்," அவள் மெதுவாக அழைத்தாள்.
அமுதன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அவன் தன் தலையை மெதுவாக ஆட்டினான்.
சுபா மெல்ல எழுந்து வரவேற்பறைக்கு வந்தாள். அரவிந்த் இன்னமும் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
"அரவிந்த்," சுபாவின் குரல் மிகவும் தாழ்வாக, ஆனால் தீர்க்கமாக இருந்தது.
"என்ன சுபா?"
"நாம விவாகரத்து பண்ணிக்கலாம்."
அரவிந்த் தொலைக்காட்சியை நிறுத்தினான். அவன் முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது. "என்ன விளையாடுறியா சுபா? திடீர்னு என்ன ஆச்சு உனக்கு?"
சுபா தன் கைபேசியை எடுத்து, அதில் பதிவான காணொளியை அவன் முன் வைத்தாள்.
காணொளி ஓடத் தொடங்கியது. அரவிந்தின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மெதுவாக மறைந்தது. அவனது கண்கள் அகலமாயின. அவன் சுபாவைப் பார்த்தான்.
"சுபா... அது... நான் வேணும்னு பண்ணலை. அவன் என் பேச்சைக் கேட்கவே மாட்டேங்கிறான். எனக்கு மனஅழுத்தம் தாங்க முடியலை... நான் மனிதன்தானே?" அரவிந்தின் குரல் நடுங்கியது.
"நீ மனிதன் தான் அரவிந்த்," சுபா அமைதியாகச் சொன்னாள். "ஆனா, உன்னோட பலவீனத்துக்கு ஒரு தற்காப்பற்ற குழந்தையை இரையாக்க முடியாது."
"சுபா, தயவுசெய்து புரிந்து கொள்... நாம இதைப் பேசித் தீர்த்துக்கலாம். நான் ஆலோசனை மையத்திற்கு (Counseling) போறேன். என்னை மன்னிச்சிடு."
"மன்னிப்புங்கிறது உணர்ச்சி சார்ந்த விஷயம் அரவிந்த். ஆனா, இது அமுதனோட பாதுகாப்பு சார்ந்த விஷயம். நீ இந்த வீட்டை விட்டு இப்பவே கிளம்பணும்."
அரவிந்த் திகைத்து நின்றான். சுபாவின் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. அழுகையோ, கத்தலோ, குற்றச்சாட்டோ இல்லை. அங்கு ஒரு பாறை போன்ற உறுதி மட்டுமே இருந்தது.
"நான் போகலைனா?" அரவிந்த் கேட்டான்.
"இந்த ஆதாரத்தை காவல்துறையிலும், குழந்தைகள் நலக் குழுவிலும் தருவேன்," சுபா அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.
அரவிந்த் சில வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தான். பின்னர், தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான். கதவு மூடப்படும் சத்தம் வீடெங்கும் எதிரொலித்தது.
இரவு உணவிற்குப் பின், சுபா அமுதனின் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.
அறைக்குள் எந்தச் சத்தமும் இல்லை. கடிகாரத்தின் முள் நகரும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.
அமுதன் தன் மரக் கட்டைகளை மீண்டும் எடுக்கத் தொடங்கினான். இந்த முறை அவன் கட்டைகளை அடுக்கவில்லை. மாறாக, ஒரு பெரிய வட்ட வடிவில் அவற்றை அமைத்தான்.
சுபா ஒரு கட்டையை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தாள்.
அமுதன் அவளது கையைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தப் பயத்தின் நிழல் மெதுவாக விலகுவது போல இருந்தது. அவன் சுபாவின் கையிலிருந்த கட்டையை வாங்கி, அந்த வட்டத்தின் நடுவில் வைத்தான்.
சுபா தன் மகனைப் பார்த்தாள். அவளுக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. இத்தனை நாட்களாக அவள் தன் மகனின் நிலைக்காகப் பரிதாபப்பட்டாள், சமூகத்திற்குப் பயந்தாள், குடும்பத்தைக் காப்பாற்றப் போராடினாள். ஆனால் இப்போது, அவள் தன் மகனின் உலகத்தை அவனது கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.
அமுதனது உலகம் வார்த்தைகளால் ஆனதல்ல; அது வடிவங்களாலும், அமைதியினாலும், பாதுகாப்பினாலும் ஆனது.
ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. மழைத்துளிகள் கண்ணாடியில் பட்டு ஒருவித சீறல் சத்தத்தை உருவாக்கின.
அமுதன் ஜன்னலை நோக்கிச் சென்று, தன் கையை கண்ணாடியில் வைத்தான். சுபாவும் அவனருகே சென்று நின்றாள்.
இருவரும் எந்த வார்த்தையும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அந்த அறையில் பரவியிருந்த அமைதி, அதற்கு முன் ஒருபோதும் இருந்திராத அளவுக்குப் பாதுகாப்பானதாகவும், ஆழமானதாகவும் இருந்தது.
அமுதன் தன் தாயின் கையைத் தொட்டான். அது ஒரு புதிய தொடக்கத்தின், வார்த்தைகளற்ற வாக்குறுதியின் அடையாளம்.
...... முற்றும் .....
எழுத்து,
பா.தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக