மதிய வெயிலின் தகிப்பு ஜன்னல் கண்ணாடி வழியே புகுந்து, தேக்குமர மேஜையின் மீதிருந்த காகித எடையில் கோளவடிவ ஒளியாக உடைந்து கொண்டிருந்தது.
மாதவன் தன் கையிலிருந்த பேனாவை சுழற்றுவதை நிறுத்தினான். அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த கவிதா, அவளது நாட்குறிப்பில் ஏதோ வரைந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் விரல்கள் இயல்பாக அசைந்தன. பல வருடங்களாக அவனோடு ஒரே அறையில், ஒரே கூரையின் கீழ் வாழும் ஒருத்தியின் விரலசைவு அது. ஆனால், அந்த அசைவு அவனுக்கு ஒரு தூரத்து நட்சத்திரத்தின் மினுமினுப்பைப் போலத்தான் புலப்பட்டது, தொட்டுவிட முடியாத, ஆனால் பார்க்கக் கூடிய வெளிச்சம்.
"இன்னைக்கு சாயந்தரம் கிளினிக் போயிட்டு வரப்ப, அம்மாவோட மாத்திரைகளை வாங்கிட்டு வர முடியுமா, மாதவ்?"
கவிதா நிமிர்ந்து பார்க்காமல் கேட்டாள். குரலில் எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லை; ஒரு தம்பதியரிடையே பல நூறு முறை நிகழும் அன்றாடத்தின் உரையாடல்தான் அது.
"வாங்கிடுறேன்," மாதவனின் குரல் தொண்டைக்குள் அடங்கி வெளிப்பட்டது.அவன் தன் கையைப் பார்த்தான். விரல் இடுக்குகளில் தேங்கியிருந்த நிழல்.
அக்டோபர் மாதத்தின் இந்த மிதமான வெயிலிலும் அவனுக்குள் ஒரு குளிர்ந்த நீர்ச்சுழி சுழன்று கொண்டிருந்தது. மனநல ஆலோசகர் மருத்துவர் ஸ்ரீராமிடம் சென்று ஆறு மாதங்கள் ஆகின்றன. "மாதவன், உங்கள் அகவுலகின் கதவுகளை நீங்கள் பலவந்தமாக பூட்டி வைக்க முயல்கிறீர்கள். கதவுக்குப் பின்னால் இருப்பது மிருகமல்ல, அதுவும் நீங்கள் தான்," என்று ஸ்ரீராம் சொன்ன வார்த்தைகள் காற்றில் மிதந்து வந்தன.
மணவாழ்க்கை தொடங்கி எட்டு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. ஒரு ஆண், ஒரு பெண், ஒரு குடும்பம், சமூகம் வகுத்தளித்த புனிதமான ஒரு வடிவம். அந்த வடிவத்திற்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ள மாதவன் படாத பாடு பட்டிருக்கிறான். தினமும் காலையில் கண்ணாடியைப் பார்க்கும் போது, எதிரே நிற்கும் உருவத்திற்கும் தனக்கும் இடையே உள்ள தூரத்தை அளக்க முயற்சிப்பான். அவன் உடலின் ஒவ்வொரு செல்லிலும், குருதியிலும், ஆன்மாவிலும் இயல்பாகவே ஊறிப்போயிருந்த ஒரு ஈர்ப்பு—இன்னொரு ஆணை நோக்கிய ஈர்ப்பு அவனை எப்போதும் ஒரு குற்றவாளியாகவே உணரச் செய்திருந்தது.
மாலை ஐந்து மணிக்கு நகரின் பழைய புத்தகக் கடைத் தெருவில் மாதவன் நடந்து கொண்டிருந்தான். மழை வரும் போலிருந்தது. மேகங்கள் திரண்டு வானத்தைப் புகையால் மூடிக்கொண்டிருந்தன.
அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் வாசலில் நின்றிருந்தான் அரவிந்த்.
அரவிந்தை முதன்முதலில் சந்தித்தது ஒரு ஓவியக் கண்காட்சியில். அரவிந்தின் ஓவியங்களில் வண்ணம் குறைவாகவும், கோடுகளின் ஆழம் அதிகமாகவும் இருக்கும். அவனைக் கண்ட முதல் கணத்திலேயே மாதவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று அவிழ்ந்து விழுந்தது. அது வெறும் உடலின் தேவையாக மட்டும் இருக்கவில்லை; அது ஒரு தாகம். தாகம் கொண்ட ஒருவன், பாலைவனத்தில் அலைந்து திரிந்துவிட்டு, இறுதியாக ஒரு நீர்நிலையைக் கண்டடைவதைப் போன்ற தாகம்.
"மாதவ்..." அரவிந்தின் குரல் மென்மையாக இருந்தது.
மாதவன் அருகே சென்று நின்றான். இருவரும் பேசவில்லை. வார்த்தைகள் தேவையில்லாத ஒரு நிசப்தம் அவர்களுக்கிடையே நிலவியது. அந்த நிசப்தத்திற்குள் ஒருவிதமான அமைதியான பதற்றம் உறைந்திருந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் உடைந்து போகக்கூடிய ஒரு மெல்லிய பனிப்படலம் அது.
"தேநீர் சாப்பிடலாமா?" அரவிந்த் கேட்டான்.
"ம்ம்..."
தெருவோரக் கடையில் இரண்டு சூடான தேநீர்கள் வாங்கப்பட்டன. கடைக் காரன் டீயை ஆற்றி டம்ளரில் ஊற்றும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. சுற்றி மனிதர்கள் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவரவர் வாழ்வின் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் மாதவனுக்கும் அரவிந்திற்கும் இடையே ஒரு தனி உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.
மாதவன் தன் தேநீர் டம்ளரைப் பிடித்திருந்த போது, அரவிந்தின் விரல்கள் தற்செயலாக மாதவனின் கையைத் தொட்டன.
அந்தத் தொடுதல்... ஒரு மின்னலைப் போல மாதவனின் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. அஃது ஒரு பாவம் போலவும் தோற்றியது; அதே நேரத்தில் உலகின் மிகத் தூய்மையான உண்மையாகவும் தோற்றியது.
மாதவன் சட்டென்று கையை விலக்கிக் கொண்டான். அரவிந்த் அவனை அமைதியாகப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் எந்தப் புகாரும் இல்லை; மாறாக, ஒரு பெரிய புரிதலும் பரிதாபமும் மட்டுமே இருந்தன.
"இன்னமும் பயந்துட்டுதான் இருக்கையா, மாதவ்?" அரவிந்த் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
"பயமில்லை அரவிந்த்... அது..." மாதவன் வார்த்தைகளைத் தேடினான். "அஃது ஒரு சுமை. நான் சுமக்கத் தவறிய, ஆனால் என் தோள்களில் சுமத்தப்பட்ட சுமை."
"நீ உன்னை ஏமாத்திக்கலாம். ஆனா உன் அகத்தை உன்னால ஏமாத்த முடியுமா? நீ கவிதாவோட வாழல... கவிதாவோட நிழலோட வாழ்ந்துட்டு இருக்க. அதேநேரம், உன்னோட நிழலை அவகிட்ட மறைச்சுட்டு இருக்க."
அரவிந்த் சொன்ன வார்த்தைகள் கூர்மையான ஊசியாக மாதவனின் நெஞ்சில் தைத்தன.
இரவு எட்டு மணிக்கு வீட்டின் கதவைத் திறந்தபோது, சமையலறையிலிருந்து தாளிக்கும் வாசனை வந்தது. கவிதா பூரிக்கிழங்கு செய்து கொண்டிருந்தாள்.
"வந்துட்டீங்களா? முகம் ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? உடம்புக்கு ஏதும் முடியலையா?" கவிதா அவன் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, நெற்றியில் கை வைக்க வந்தாள்.
மாதவன் பின்னோக்கி நகர்ந்தான். "ஒன்றுமில்லை கவிதா... கொஞ்சம் தலைவலி. அவ்வளவுதான்."
கவிதாவின் கை காற்றில் நின்றது. அவளது கண்களில் ஒருகணம் தோன்றி மறைந்த ஏமாற்றத்தை மாதவன் பார்த்தான். அது இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி நடப்பதுதான். கவிதா ஒரு முட்டாள் அல்ல. கணவனின் தழுவலில் இருக்கும் போலித்தனத்தையும், அவனது பார்வையில் இருக்கும் வெற்றுத்தனத்தையும் உணர முடியாத அளவுக்கு அவள் உணர்ச்சியற்றவள் அல்ல. ஆனால், அவள் அதைக் கேட்கவில்லை. கேட்பதற்கான தைரியமோ அல்லது உண்மையைக் எதிர்கொள்வதற்கான பயமோ அவளைத் தடுத்தது.
அவன் குளித்துவிட்டு வந்து கட்டிலில் அமர்ந்தான்.
சுவரில் தொங்கிய அவனது திருமணப் புகைப்படம் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தது. அந்தப் புகைப்படத்தில் அவன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு ஒரு முகமூடி என்பதை அவன் தவிர வேறு யாரும் அறியார்.
தனக்குள் இருக்கும் இந்தத் தன்மையை அவன் ஒரு நோயாகவே நீண்ட காலம் நினைத்திருந்தான். அதை மாற்ற முயன்றான், வழிபாடுகள் செய்தான், மனநல சிகிச்சைக்குச் சென்றான், இறுதியாகத் திருமணமும் செய்து கொண்டான். திருமணம் பண்ணிக் கொண்டால் 'எல்லாம் சரியாகிவிடும்' என்ற சமூகத்தின் பொய் உரையை அவன் நம்பினான். ஆனால், திருமணம் அதைச் சரிசெய்யவில்லை; மாறாக, இன்னொரு உயிரையும் அந்தப் பொய்க்குள் இழுத்து வந்து நிறுத்தியிருந்தது.
மாதவன் தன் மனதிற்குள் நடந்த போராட்டத்தைக் கவனித்தான்.
ஒருபுறம், நேர்மையான வாழ்க்கை. கவிதாவுக்குத் துரோகம் செய்யக் கூடாது என்ற தார்மீகக் கட்டுப்பாடு. சமூகத்தின் சட்ட திட்டங்களுக்குட்பட்டு வாழும் ஒரு 'நல்ல மனிதன்' என்ற பிம்பம்.
மறுபுறம், தன் இயல்பு. தான் யார் என்பதில் இருக்கும் உண்மை. தன் ஆன்மா கோரும் அன்பு.
இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே அகப்பட்டுக்கொண்டு அவன் நொறுங்கிக் கொண்டிருந்தான். இது உடல்களின் முரண் அல்ல; இது ஆன்மாவின் தத்துவார்த்த முரண். பொய்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு மாளிகையில் வாழ்வதா, அல்லது உண்மையைப் பேசி அந்த மாளிகையை உடைத்துக்கொண்டு வெளியாட்களாகி நிற்பதா?
இரவு உணவு முடிந்தது. விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன.
அறையில் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே நிலவின் வெளிச்சம் கட்டிலின் ஒரு பகுதியில் விழுந்தது.
கவிதா அவனருகே படுத்துக் கொண்டாள். அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் தோளில் பட்டது. மெல்ல தன் கையை அவன் மார்பின் மீது வைத்தாள்.
மாதவனின் உடல் விறைத்துப் போனது. அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவனுக்குள் அரவிந்தின் முகம் வந்தது. அரவிந்தின் தொடுதல், அவனது அமைதியான பார்வை.
மாதவன் மெதுவாகக் கவிதாவின் கையை எடுத்துப் பக்கத்தில் வைத்தான்."கவிதா..." அவன் குரல் நடுக்கமாக இருந்தது.
இருட்டிலும் கவிதாவின் கண்கள் அகலமாகத் திறந்திருப்பது மாதவனுக்குத் தெரிந்தது.
"சொல்லுங்க மாதவ்..."
"நான்... நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்."
அறைக்குள் நிலவிய நிசப்தம் கணமானது. கடிகாரத்தின் முள் நகரும் சத்தம் 'டிக்... டிக்...' என இதயம் துடிப்பதைப் போலக் கேட்டது.
"என்ன விஷயம்?" கவிதாவின் குரலில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. அது முன்பே எதிர்நோக்கப்பட்ட ஒன்றைப் போல இருந்தது.
"நான்... என்னால இந்த வாழ்க்கையில முழுசா இருக்க முடியல. தவறு உன்கிட்ட இல்ல கவிதா."
கவிதா அசையாமல் படுத்திருந்தாள். "எனக்குத் தெரியும் மாதவ்."
மாதவன் அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். "உனக்குத் தெரியுமா?"
கவிதா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். நில வெளிச்சத்தில் அவளது முகம் வெளுத்துப் போய் இருந்தது. "எட்டு வருஷமா உங்களோட வாழ்றேன் மாதவ். ஒரு ஆள் என்னை உண்மையா விரும்பறானா, இல்ல கடமைக்காகத் தொடறானானு கண்டுபிடிக்க எனக்கு எட்டு வருஷம் தேவையில்ல. ஆரம்பத்துலயே எனக்குப் புரிஞ்சது. நீங்க என்னைத் தொடும்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு மாபெரும் பிழையைச் செய்யற மாதிரி ஒதுங்குவீங்க. உங்க கண்கள் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை. எனக்குப் பின்னாடி இருக்குற ஏதோ ஒரு வெற்றிடத்தைப் பார்த்துட்டு இருந்தது."
மாதவனுக்குத் தொண்டை அடைத்தது. "கவிதா... நான்... என்னை மன்னிச்சிடு."
"மன்னிப்பா?" கவிதா மெலிதாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் கோபமில்லை, மாபெரும் சலிப்பு மட்டுமே இருந்தது. "நீங்க எனக்குத் துரோகம் செய்யல மாதவ். நீங்க உங்களுக்குத் தான் துரோகம் பண்ணிக்கிட்டீங்க. என்னையும் அந்தத் துரோகத்துல ஒரு பகுதியாக்கிட்டீங்க. நீங்க யாரையோ நேசிக்கிறீங்க, இல்லையா?"
மாதவன் தலையைக் குனிந்து கொண்டான். மௌனமே அவனது பதிலாக இருந்தது.
"அஃது ஒரு ஆணா?" கவிதா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
மாதவன் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
கவிதா எதுவும் பேசவில்லை. அவள் ஜன்னலை வெளியே பார்த்தாள். தெருவில் மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்த மழைத்துளிகள் கண்ணாடியில் வழிந்து ஓடின.
மாதவன் தன் அகத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்வதை உணர்ந்தான். இத்தனை ஆண்டுகள் அவன் சுமந்து திரிந்த அந்தப் பாறை, இப்போது லேசாக நகரத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், அந்த நகர்வு அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு மாபெரும் சூனியத்தை, ஒரு பொய்க்கோபுரத்தின் இடிபாடுகளை அவனுக்கு உணர்த்தியது.
சமூகம் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த 'இயல்பு' என்பது ஒரு புனைகதை. அவனது இயல்பு எதுவோ, அதுவே அவனது உண்மை. ஆனால், அந்த உண்மையை அடைவதற்கு அவன் கொடுத்த விலை—கவிதாவின் இளமை, அவளது நம்பிக்கை, அவளது வாழ்க்கை.
மறுநாள் காலை.
மழை பெய்து முடிந்திருந்ததால் காற்று குளிர்ந்து ஈரப்பதத்தோடு இருந்தது.
மாதவன் மேஜை அருகில் நின்றிருந்தான். மேஜையின் மீது இரு கோப்பைகளில் டீ ஆவி பறந்து கொண்டிருந்தது.
கவிதா தன் துணிகளை ஒரு சிறிய பையில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் அமைதியாக இருந்தது. எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லை, கண்ணீர்ப் பெருக்கும் இல்லை. நிலமை என்ன என்பதை இருவரும் உணர்ந்து விட்டார்கள்.
"அம்மா வீட்டுக்குப் போறீயா?" மாதவன் கேட்டான்.
"ஆமாம். கொஞ்ச நாள் அங்க இருக்குறேன். அப்புறம் வழக்கறிஞரைப் பார்த்துப் பேசலாம்," கவிதா இயல்பான குரலில் சொன்னாள்.
அவள் பையை மூடிவிட்டு மாதவனைப் பார்த்தாள். "உங்க மேல எனக்குக் கோபம் இல்லை மாதவ். ஆனா... இந்த உண்மையை நீங்க எட்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம். சமூகத்துக்குப் பயந்து நீங்க வாழ்ந்த பொய் வாழ்க்கை, இரண்டு பேரோட நிஜ வாழ்க்கையை அழிச்சிருச்சு."
மாதவன் எதுவும் பேசவில்லை. அவனது மெளனம் அனைத்துப் பிழைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டது.
கவிதா வாசலை நோக்கி நடந்தாள். கதவருகே சென்று நின்று, ஒருகணம் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"உங்க உண்மையான வாழ்க்கையையாவது இனியாவது தைரியமா வாழுங்க. மறுபடியும் ஒரு பொய் முகமூடியைப் போட்டுக்காதீங்க."
கதவு திறக்கப்பட்டு, பின் மெதுவாக மூடிக்கொண்டது.
அறைக்குள் தனிமை பரவியது.
மாதவன் ஜன்னல் அருகில் சென்று நின்றான். கவிதா தெருவில் நடந்து சென்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அவளது உருவம் மெல்ல மெல்லச் சிறிதாகி, தெருவின் திருப்பத்தில் மறைந்தது.
மாதவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான்.
இப்போது அவனுக்குள் எந்தப் போராட்டமும் இல்லை. அமைதியான, ஆழமான ஒரு பதற்றம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அவன் தன் அகமாற்றத்தை எய்துவிட்டான். தான் யார் என்பதை அவன் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான். ஆனால், அந்த ஏற்றுக் கொள்ளுதல் வெற்றி அல்ல; அஃது ஒரு தியாகத்தின் மீதும், உடைந்த நம்பிக்கைகளின் மீதும் கட்டப்பட்ட ஒரு தற்காலிக அமைதி.
அவன் போனை எடுத்தான். அரவிந்தின் எண்ணிற்கு அழைப்பு விடுத்தான்.
மறுமுனையில் அரவிந்த் போனை எடுத்தான். "சொல்லு மாதவ்..."
மாதவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். ஜன்னலுக்கு வெளியே, இலைகளின் நுனியில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளி ஒன்று மெல்லக் கீழே விழுந்து தரையில் கரைந்தது.
"அரவிந்த்... நான் தனிமையில இருக்கேன்," மாதவன் சொன்னான்.
அந்த வார்த்தைக்குள் அவனது கடந்தது, நிகழ்ந்தது, வரப்போவது அனைத்தும் அடங்கியிருந்தன. அது ஒரு விடுதலையின் குரல்; அதே நேரத்தில், தன் உண்மையைச் சுமக்கத் தொடங்கும் ஒரு மனிதனின் பாரமான குரல்.
வெளிச்சமும் நிழலும் ஒன்றையன்று உரசிக்கொள்ளும் அந்த அந்திப் பொழுதில், மாதவன் தன் அக உலகத்தின் புதிய கதவைத் திறந்து வைத்துவிட்டு, மெளனமாக அமர்ந்திருந்தான்.
எழுத்தாக்கம்,எழுத்தாளர் பா.தனேசு
மதிய வெயிலின் தகிப்பு ஜன்னல் கண்ணாடி வழியே புகுந்து, தேக்குமர மேஜையின் மீதிருந்த காகித எடையில் கோளவடிவ ஒளியாக உடைந்து கொண்டிருந்தது.
மாதவன் தன் கையிலிருந்த பேனாவை சுழற்றுவதை நிறுத்தினான். அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த கவிதா, அவளது நாட்குறிப்பில் ஏதோ வரைந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் விரல்கள் இயல்பாக அசைந்தன. பல வருடங்களாக அவனோடு ஒரே அறையில், ஒரே கூரையின் கீழ் வாழும் ஒருத்தியின் விரலசைவு அது. ஆனால், அந்த அசைவு அவனுக்கு ஒரு தூரத்து நட்சத்திரத்தின் மினுமினுப்பைப் போலத்தான் புலப்பட்டது, தொட்டுவிட முடியாத, ஆனால் பார்க்கக் கூடிய வெளிச்சம்.
"இன்னைக்கு சாயந்தரம் கிளினிக் போயிட்டு வரப்ப, அம்மாவோட மாத்திரைகளை வாங்கிட்டு வர முடியுமா, மாதவ்?"
கவிதா நிமிர்ந்து பார்க்காமல் கேட்டாள். குரலில் எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லை; ஒரு தம்பதியரிடையே பல நூறு முறை நிகழும் அன்றாடத்தின் உரையாடல்தான் அது.
"வாங்கிடுறேன்," மாதவனின் குரல் தொண்டைக்குள் அடங்கி வெளிப்பட்டது.
அவன் தன் கையைப் பார்த்தான். விரல் இடுக்குகளில் தேங்கியிருந்த நிழல்.
அக்டோபர் மாதத்தின் இந்த மிதமான வெயிலிலும் அவனுக்குள் ஒரு குளிர்ந்த நீர்ச்சுழி சுழன்று கொண்டிருந்தது. மனநல ஆலோசகர் மருத்துவர் ஸ்ரீராமிடம் சென்று ஆறு மாதங்கள் ஆகின்றன. "மாதவன், உங்கள் அகவுலகின் கதவுகளை நீங்கள் பலவந்தமாக பூட்டி வைக்க முயல்கிறீர்கள். கதவுக்குப் பின்னால் இருப்பது மிருகமல்ல, அதுவும் நீங்கள் தான்," என்று ஸ்ரீராம் சொன்ன வார்த்தைகள் காற்றில் மிதந்து வந்தன.
மணவாழ்க்கை தொடங்கி எட்டு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. ஒரு ஆண், ஒரு பெண், ஒரு குடும்பம், சமூகம் வகுத்தளித்த புனிதமான ஒரு வடிவம். அந்த வடிவத்திற்குள் தன்னை அடைத்துக்கொள்ள மாதவன் படாத பாடு பட்டிருக்கிறான். தினமும் காலையில் கண்ணாடியைப் பார்க்கும் போது, எதிரே நிற்கும் உருவத்திற்கும் தனக்கும் இடையே உள்ள தூரத்தை அளக்க முயற்சிப்பான். அவன் உடலின் ஒவ்வொரு செல்லிலும், குருதியிலும், ஆன்மாவிலும் இயல்பாகவே ஊறிப்போயிருந்த ஒரு ஈர்ப்பு—இன்னொரு ஆணை நோக்கிய ஈர்ப்பு அவனை எப்போதும் ஒரு குற்றவாளியாகவே உணரச் செய்திருந்தது.
மாலை ஐந்து மணிக்கு நகரின் பழைய புத்தகக் கடைத் தெருவில் மாதவன் நடந்து கொண்டிருந்தான். மழை வரும் போலிருந்தது. மேகங்கள் திரண்டு வானத்தைப் புகையால் மூடிக்கொண்டிருந்தன.
அந்தப் பழைய புத்தகக் கடையின் வாசலில் நின்றிருந்தான் அரவிந்த்.
அரவிந்தை முதன்முதலில் சந்தித்தது ஒரு ஓவியக் கண்காட்சியில். அரவிந்தின் ஓவியங்களில் வண்ணம் குறைவாகவும், கோடுகளின் ஆழம் அதிகமாகவும் இருக்கும். அவனைக் கண்ட முதல் கணத்திலேயே மாதவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று அவிழ்ந்து விழுந்தது. அது வெறும் உடலின் தேவையாக மட்டும் இருக்கவில்லை; அது ஒரு தாகம். தாகம் கொண்ட ஒருவன், பாலைவனத்தில் அலைந்து திரிந்துவிட்டு, இறுதியாக ஒரு நீர்நிலையைக் கண்டடைவதைப் போன்ற தாகம்.
"மாதவ்..." அரவிந்தின் குரல் மென்மையாக இருந்தது.
மாதவன் அருகே சென்று நின்றான். இருவரும் பேசவில்லை. வார்த்தைகள் தேவையில்லாத ஒரு நிசப்தம் அவர்களுக்கிடையே நிலவியது. அந்த நிசப்தத்திற்குள் ஒருவிதமான அமைதியான பதற்றம் உறைந்திருந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் உடைந்து போகக்கூடிய ஒரு மெல்லிய பனிப்படலம் அது.
"தேநீர் சாப்பிடலாமா?" அரவிந்த் கேட்டான்.
"ம்ம்..."
தெருவோரக் கடையில் இரண்டு சூடான தேநீர்கள் வாங்கப்பட்டன. கடைக் காரன் டீயை ஆற்றி டம்ளரில் ஊற்றும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. சுற்றி மனிதர்கள் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவரவர் வாழ்வின் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் மாதவனுக்கும் அரவிந்திற்கும் இடையே ஒரு தனி உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.
மாதவன் தன் தேநீர் டம்ளரைப் பிடித்திருந்த போது, அரவிந்தின் விரல்கள் தற்செயலாக மாதவனின் கையைத் தொட்டன.
அந்தத் தொடுதல்... ஒரு மின்னலைப் போல மாதவனின் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. அஃது ஒரு பாவம் போலவும் தோற்றியது; அதே நேரத்தில் உலகின் மிகத் தூய்மையான உண்மையாகவும் தோற்றியது.
மாதவன் சட்டென்று கையை விலக்கிக் கொண்டான். அரவிந்த் அவனை அமைதியாகப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் எந்தப் புகாரும் இல்லை; மாறாக, ஒரு பெரிய புரிதலும் பரிதாபமும் மட்டுமே இருந்தன.
"இன்னமும் பயந்துட்டுதான் இருக்கையா, மாதவ்?" அரவிந்த் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
"பயமில்லை அரவிந்த்... அது..." மாதவன் வார்த்தைகளைத் தேடினான். "அஃது ஒரு சுமை. நான் சுமக்கத் தவறிய, ஆனால் என் தோள்களில் சுமத்தப்பட்ட சுமை."
"நீ உன்னை ஏமாத்திக்கலாம். ஆனா உன் அகத்தை உன்னால ஏமாத்த முடியுமா? நீ கவிதாவோட வாழல... கவிதாவோட நிழலோட வாழ்ந்துட்டு இருக்க. அதேநேரம், உன்னோட நிழலை அவகிட்ட மறைச்சுட்டு இருக்க."
அரவிந்த் சொன்ன வார்த்தைகள் கூர்மையான ஊசியாக மாதவனின் நெஞ்சில் தைத்தன.
இரவு எட்டு மணிக்கு வீட்டின் கதவைத் திறந்தபோது, சமையலறையிலிருந்து தாளிக்கும் வாசனை வந்தது. கவிதா பூரிக்கிழங்கு செய்து கொண்டிருந்தாள்.
"வந்துட்டீங்களா? முகம் ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? உடம்புக்கு ஏதும் முடியலையா?" கவிதா அவன் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, நெற்றியில் கை வைக்க வந்தாள்.
மாதவன் பின்னோக்கி நகர்ந்தான். "ஒன்றுமில்லை கவிதா... கொஞ்சம் தலைவலி. அவ்வளவுதான்."
கவிதாவின் கை காற்றில் நின்றது. அவளது கண்களில் ஒருகணம் தோன்றி மறைந்த ஏமாற்றத்தை மாதவன் பார்த்தான். அது இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி நடப்பதுதான். கவிதா ஒரு முட்டாள் அல்ல. கணவனின் தழுவலில் இருக்கும் போலித்தனத்தையும், அவனது பார்வையில் இருக்கும் வெற்றுத்தனத்தையும் உணர முடியாத அளவுக்கு அவள் உணர்ச்சியற்றவள் அல்ல. ஆனால், அவள் அதைக் கேட்கவில்லை. கேட்பதற்கான தைரியமோ அல்லது உண்மையைக் எதிர்கொள்வதற்கான பயமோ அவளைத் தடுத்தது.
அவன் குளித்துவிட்டு வந்து கட்டிலில் அமர்ந்தான்.
சுவரில் தொங்கிய அவனது திருமணப் புகைப்படம் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தது. அந்தப் புகைப்படத்தில் அவன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு ஒரு முகமூடி என்பதை அவன் தவிர வேறு யாரும் அறியார்.
தனக்குள் இருக்கும் இந்தத் தன்மையை அவன் ஒரு நோயாகவே நீண்ட காலம் நினைத்திருந்தான். அதை மாற்ற முயன்றான், வழிபாடுகள் செய்தான், மனநல சிகிச்சைக்குச் சென்றான், இறுதியாகத் திருமணமும் செய்து கொண்டான். திருமணம் பண்ணிக் கொண்டால் 'எல்லாம் சரியாகிவிடும்' என்ற சமூகத்தின் பொய் உரையை அவன் நம்பினான். ஆனால், திருமணம் அதைச் சரிசெய்யவில்லை; மாறாக, இன்னொரு உயிரையும் அந்தப் பொய்க்குள் இழுத்து வந்து நிறுத்தியிருந்தது.
மாதவன் தன் மனதிற்குள் நடந்த போராட்டத்தைக் கவனித்தான்.
ஒருபுறம், நேர்மையான வாழ்க்கை. கவிதாவுக்குத் துரோகம் செய்யக் கூடாது என்ற தார்மீகக் கட்டுப்பாடு. சமூகத்தின் சட்ட திட்டங்களுக்குட்பட்டு வாழும் ஒரு 'நல்ல மனிதன்' என்ற பிம்பம்.
மறுபுறம், தன் இயல்பு. தான் யார் என்பதில் இருக்கும் உண்மை. தன் ஆன்மா கோரும் அன்பு.
இந்த இரண்டுக்கும் நடுவே அகப்பட்டுக்கொண்டு அவன் நொறுங்கிக் கொண்டிருந்தான். இது உடல்களின் முரண் அல்ல; இது ஆன்மாவின் தத்துவார்த்த முரண். பொய்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு மாளிகையில் வாழ்வதா, அல்லது உண்மையைப் பேசி அந்த மாளிகையை உடைத்துக்கொண்டு வெளியாட்களாகி நிற்பதா?
இரவு உணவு முடிந்தது. விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன.
அறையில் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே நிலவின் வெளிச்சம் கட்டிலின் ஒரு பகுதியில் விழுந்தது.
கவிதா அவனருகே படுத்துக் கொண்டாள். அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் தோளில் பட்டது. மெல்ல தன் கையை அவன் மார்பின் மீது வைத்தாள்.
மாதவனின் உடல் விறைத்துப் போனது. அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவனுக்குள் அரவிந்தின் முகம் வந்தது. அரவிந்தின் தொடுதல், அவனது அமைதியான பார்வை.
மாதவன் மெதுவாகக் கவிதாவின் கையை எடுத்துப் பக்கத்தில் வைத்தான்.
"கவிதா..." அவன் குரல் நடுக்கமாக இருந்தது.
இருட்டிலும் கவிதாவின் கண்கள் அகலமாகத் திறந்திருப்பது மாதவனுக்குத் தெரிந்தது.
"சொல்லுங்க மாதவ்..."
"நான்... நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்."
அறைக்குள் நிலவிய நிசப்தம் கணமானது. கடிகாரத்தின் முள் நகரும் சத்தம் 'டிக்... டிக்...' என இதயம் துடிப்பதைப் போலக் கேட்டது.
"என்ன விஷயம்?" கவிதாவின் குரலில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. அது முன்பே எதிர்நோக்கப்பட்ட ஒன்றைப் போல இருந்தது.
"நான்... என்னால இந்த வாழ்க்கையில முழுசா இருக்க முடியல. தவறு உன்கிட்ட இல்ல கவிதா."
கவிதா அசையாமல் படுத்திருந்தாள். "எனக்குத் தெரியும் மாதவ்."
மாதவன் அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். "உனக்குத் தெரியுமா?"
கவிதா மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். நில வெளிச்சத்தில் அவளது முகம் வெளுத்துப் போய் இருந்தது. "எட்டு வருஷமா உங்களோட வாழ்றேன் மாதவ். ஒரு ஆள் என்னை உண்மையா விரும்பறானா, இல்ல கடமைக்காகத் தொடறானானு கண்டுபிடிக்க எனக்கு எட்டு வருஷம் தேவையில்ல. ஆரம்பத்துலயே எனக்குப் புரிஞ்சது. நீங்க என்னைத் தொடும்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு மாபெரும் பிழையைச் செய்யற மாதிரி ஒதுங்குவீங்க. உங்க கண்கள் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை. எனக்குப் பின்னாடி இருக்குற ஏதோ ஒரு வெற்றிடத்தைப் பார்த்துட்டு இருந்தது."
மாதவனுக்குத் தொண்டை அடைத்தது. "கவிதா... நான்... என்னை மன்னிச்சிடு."
"மன்னிப்பா?" கவிதா மெலிதாகச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் கோபமில்லை, மாபெரும் சலிப்பு மட்டுமே இருந்தது. "நீங்க எனக்குத் துரோகம் செய்யல மாதவ். நீங்க உங்களுக்குத் தான் துரோகம் பண்ணிக்கிட்டீங்க. என்னையும் அந்தத் துரோகத்துல ஒரு பகுதியாக்கிட்டீங்க. நீங்க யாரையோ நேசிக்கிறீங்க, இல்லையா?"
மாதவன் தலையைக் குனிந்து கொண்டான். மௌனமே அவனது பதிலாக இருந்தது.
"அஃது ஒரு ஆணா?" கவிதா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
மாதவன் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
கவிதா எதுவும் பேசவில்லை. அவள் ஜன்னலை வெளியே பார்த்தாள். தெருவில் மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்த மழைத்துளிகள் கண்ணாடியில் வழிந்து ஓடின.
மாதவன் தன் அகத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்வதை உணர்ந்தான். இத்தனை ஆண்டுகள் அவன் சுமந்து திரிந்த அந்தப் பாறை, இப்போது லேசாக நகரத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், அந்த நகர்வு அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு மாபெரும் சூனியத்தை, ஒரு பொய்க்கோபுரத்தின் இடிபாடுகளை அவனுக்கு உணர்த்தியது.
சமூகம் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த 'இயல்பு' என்பது ஒரு புனைகதை. அவனது இயல்பு எதுவோ, அதுவே அவனது உண்மை. ஆனால், அந்த உண்மையை அடைவதற்கு அவன் கொடுத்த விலை—கவிதாவின் இளமை, அவளது நம்பிக்கை, அவளது வாழ்க்கை.
மறுநாள் காலை.
மழை பெய்து முடிந்திருந்ததால் காற்று குளிர்ந்து ஈரப்பதத்தோடு இருந்தது.
மாதவன் மேஜை அருகில் நின்றிருந்தான். மேஜையின் மீது இரு கோப்பைகளில் டீ ஆவி பறந்து கொண்டிருந்தது.
கவிதா தன் துணிகளை ஒரு சிறிய பையில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் அமைதியாக இருந்தது. எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லை, கண்ணீர்ப் பெருக்கும் இல்லை. நிலமை என்ன என்பதை இருவரும் உணர்ந்து விட்டார்கள்.
"அம்மா வீட்டுக்குப் போறீயா?" மாதவன் கேட்டான்.
"ஆமாம். கொஞ்ச நாள் அங்க இருக்குறேன். அப்புறம் வழக்கறிஞரைப் பார்த்துப் பேசலாம்," கவிதா இயல்பான குரலில் சொன்னாள்.
அவள் பையை மூடிவிட்டு மாதவனைப் பார்த்தாள். "உங்க மேல எனக்குக் கோபம் இல்லை மாதவ். ஆனா... இந்த உண்மையை நீங்க எட்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம். சமூகத்துக்குப் பயந்து நீங்க வாழ்ந்த பொய் வாழ்க்கை, இரண்டு பேரோட நிஜ வாழ்க்கையை அழிச்சிருச்சு."
மாதவன் எதுவும் பேசவில்லை. அவனது மெளனம் அனைத்துப் பிழைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டது.
கவிதா வாசலை நோக்கி நடந்தாள். கதவருகே சென்று நின்று, ஒருகணம் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"உங்க உண்மையான வாழ்க்கையையாவது இனியாவது தைரியமா வாழுங்க. மறுபடியும் ஒரு பொய் முகமூடியைப் போட்டுக்காதீங்க."
கதவு திறக்கப்பட்டு, பின் மெதுவாக மூடிக்கொண்டது.
அறைக்குள் தனிமை பரவியது.
மாதவன் ஜன்னல் அருகில் சென்று நின்றான். கவிதா தெருவில் நடந்து சென்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அவளது உருவம் மெல்ல மெல்லச் சிறிதாகி, தெருவின் திருப்பத்தில் மறைந்தது.
மாதவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான்.
இப்போது அவனுக்குள் எந்தப் போராட்டமும் இல்லை. அமைதியான, ஆழமான ஒரு பதற்றம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அவன் தன் அகமாற்றத்தை எய்துவிட்டான். தான் யார் என்பதை அவன் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான். ஆனால், அந்த ஏற்றுக் கொள்ளுதல் வெற்றி அல்ல; அஃது ஒரு தியாகத்தின் மீதும், உடைந்த நம்பிக்கைகளின் மீதும் கட்டப்பட்ட ஒரு தற்காலிக அமைதி.
அவன் போனை எடுத்தான். அரவிந்தின் எண்ணிற்கு அழைப்பு விடுத்தான்.
மறுமுனையில் அரவிந்த் போனை எடுத்தான். "சொல்லு மாதவ்..."
மாதவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். ஜன்னலுக்கு வெளியே, இலைகளின் நுனியில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளி ஒன்று மெல்லக் கீழே விழுந்து தரையில் கரைந்தது.
"அரவிந்த்... நான் தனிமையில இருக்கேன்," மாதவன் சொன்னான்.
அந்த வார்த்தைக்குள் அவனது கடந்தது, நிகழ்ந்தது, வரப்போவது அனைத்தும் அடங்கியிருந்தன. அது ஒரு விடுதலையின் குரல்; அதே நேரத்தில், தன் உண்மையைச் சுமக்கத் தொடங்கும் ஒரு மனிதனின் பாரமான குரல்.
வெளிச்சமும் நிழலும் ஒன்றையன்று உரசிக்கொள்ளும் அந்த அந்திப் பொழுதில், மாதவன் தன் அக உலகத்தின் புதிய கதவைத் திறந்து வைத்துவிட்டு, மெளனமாக அமர்ந்திருந்தான்.
எழுத்தாக்கம்,
எழுத்தாளர் பா.தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக