வரலாற்றுப் பாடம் - எழுத்தாளர் பா.தனேசு

மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்த பிற்பகலின் ஈரப்பதம் பேரக் மாநிலத்தின் அந்தச் சிறிய தோட்டப்புறத் தமிழ்ப்பள்ளியைச் சுற்றிலும் மந்தமாக உறைந்திருந்தது. அப்பர் தமிழ்ப்பள்ளி (SJK (T) Appar), அதன் பழமையான பலகைச் சுவர்களிலும், ஜிங்க் கூரைகளிலும் தேங்கிவழிந்த மழைத்துளிகள், காலத்தின் எடையைச் சுமந்து நிற்பதைப் போல மெல்லச் சொட்டிக்கொண்டிருந்தன. வகுப்பறையின் மேலே சுழன்ற பழைய மின்விசிறி, ஒரு முதியவனின் மூச்சிரைப்பைப் போல 'சக் சக்' என்ற சத்தத்துடன் காற்றை உழன்று தள்ளியது.

அந்த வகுப்பறையின் பலகையில் 'வரலாறு' (Sejarah) என்ற சொல்லைப் பெரிய எழுத்துகளில் எழுதிவிட்டுத் திரும்பினார் திரு. கலைச்செல்வன்.

நாற்பதுகளின் இறுதியில் இருந்த கலைச்செல்வனின் முகத்தில் எப்போதும் ஒருவித அமைதியான தீவிரம் குடியிருக்கும். தோளில் தொங்கும் சற்றுத் தேய்ந்த தோல்பை, மையின் கறை படிந்த வலது கை ஆள்காட்டி விரல், எப்போதும் மிதமான வெண்ணிறச் சட்டை, இவைதான் அவரது அடையாளம். அப்பள்ளியின் மாணவர் நலப் பொறுப்பாசிரியராகவும் (PK HEM) கடமையாற்றும் அவர், ஜூலை மாதத்தின் இறுதி வாரத்தில்தான் அந்த ஆண்டின் நான்காம் ஆண்டு வரலாற்றுப் பாடத்தைக் கற்பிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றிருந்தார்.

நிலைமை கொடூரமாக இருந்தது. எட்டே எட்டு மாணவர்கள் கொண்ட அந்தச் சிறிய வகுப்பில், ஆண்டுத் தொடக்கத்திலிருந்து பாடத்திட்டம் நகராமல் முதல் இரண்டு தலைப்புகளுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தது. அக்டோபர் இரண்டாம் வாரத்தில் இறுதியாண்டு தேர்வு (UASA) அரசாங்கப் பொதுத்தேர்வு வரவிருக்கிறது. மூன்று மாதங்களுக்கும் குறைவான காலத்தில், தேங்கிக்கிடந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான பாடத்திட்டத்தை முடித்து, அந்த தோட்டப் பிள்ளைகளைத் தேர்வுக்குத் தயார்படுத்துவது என்பது ஒரு பாறைச்சுமையைப் போல அவர் தோள்களில் இறங்கியது.

கலைச்செல்வன் சோர்ந்துபோகவில்லை. அன்றிரவே தன் வீட்டின் சிறிய மேஜையில் விளக்கெரிந்தது. சோர்வை விரட்ட ஒரு கோப்பை கறுப்புக் காப்பியை அருந்தியபடி, வரலாற்றுப் புத்தகத்தின் கடினமான மலாய் மொழிக் கலைச்சொற்களை எளிய வரைபடங்களாகவும், நினைவூட்டுக் குறிப்புகளாகவும் மாற்றினார். சொந்தச் செலவில் அச்சிடப்பட்ட வினாத்தாள்கள், கையெழுத்துக் குறிப்புகள், உபாசா மாதிரிப் படிவங்கள் என அவர் உருவாக்கிய பயிற்சித் தொகுப்புகள் அடுத்தடுத்த நாட்களில் வகுப்பறை மேஜையை நிறைத்தன.

"பிள்ளைகளா, Sejarah என்பது வெறும் மனனம் செய்ற பாடம் இல்லை. நமது வேர்களைப் புரிஞ்சிக்கிற வழி," என்று உரத்த குரலில் சொல்லியபடி, ஒவ்வொரு மாணவரின் குறிப்பேட்டையும் நேரில் சென்று பார்வையிட்டார்.

ஆரம்பத்தில், கலைச்செல்வனின் இந்தத் தீவிரமான உழைப்பு வேகம் அந்த எட்டு மாணவர்களுக்கும் ஒரு புதிய அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அவருடைய கண்களில் தெரிந்த அக்கறையும், அவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தவிப்பும் மெல்ல மெல்ல மாணவர்களைத் தொற்றிக் கொண்டது. குமார், பிரியா, மோகன் உட்பட ஆறு மாணவர்கள் ஆசிரியரின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுத்துத் தங்களைத் தாரைவார்த்துக் கொண்டனர். அவர்கள் வகுப்பறைக்கு முந்தி வந்தனர்; கைகளில் மை படியக் குறிப்புகளை எழுதினர்; ஐயங்களை உரக்கக் கேட்டனர். வகுப்பறைக்குள் ஒரு புதிய உயிர்ச்சுழல் உருவாகத் தொடங்கியது. 

ஆனால், கார்த்திக்கும் ராஜூவும் மட்டும் அந்தச் சுழலுக்குள் வர மறுத்து விலகியே நின்றனர்.குறிப்பாகக் கார்த்திக். சற்றே வீங்கிய கண்களுடனும், எப்போதும் கலைந்த தலைமுடியுடனும் வகுப்பில் அமர்ந்திருக்கும் அந்தப் பையன், கலைச்செல்வன் கொடுக்கும் பயிற்சிகளைப் பேனா தொட்டுப் பார்க்கக் கூட மாட்டான். 

ஆசிரியர் பலகையில் எழுதுவதைப் பார்ப்பது போலப் பாவனை செய்தபடி, ஜன்னலுக்கு வெளியே ஆடும் எண்ணெய் பனை மரங்களின் ஓலைகளையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்.

வீட்டிற்குச் சென்றதும் அவனது கதை வேறு விதமாக மாறியது. "இன்னைக்கும் கலைச்செல்வன் சார் பாடம் நடத்தலம்மா... சும்மா உக்காந்துட்டு எங்களை மட்டும் நோட்டுல கை வலிக்குற வரைக்கும் எழுதச் சொல்றாரு. வீட்டுப் பாடமும் அளவுக்கு அதிகமா தர்றாரு," என்று தன் சோம்பேறித்தனத்தைப் பொய்களால் பூசித் தாயிடம் அவிழ்த்து விட்டான்.

கார்த்திக்கின் தாய் பார்வதி, அந்தச் சிறிய தோட்டப்புறத்தின் யதார்த்தத்திலிருந்து வெகுதொலைவில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு நவீன 'டிக் டாக்' (TikTok) நேரலை விரும்பி. கைபேசியின் ரிங் லைட் வெளிச்சத்தில், முகத்திற்குப் பவுடர் பூசி, போலிப் புன்னகையோடு 'லைவ்' வந்து பார்வையாளர்களின் லைக்குகளையும் கமெண்டுகளையும் சேகரிப்பதுதான் அவரது வாழ்வின் பிரதான இயக்கமாக இருந்தது. மெய்நிகர் உலகின் அந்தப் போலிப் புகழ் அவருக்குள் ஒருவித வர்க்க மேட்டிமைத்தனத்தை உருவாக்கியிருந்தது.

மகன் கார்த்திக்கின் புத்தகப் பை மழைநீரில் நனைந்து, அடியில் அட்டை கிழிந்து கிடப்பதையோ, அவனது பென்சில் பெட்டியில் பேனாக்கள் இல்லாது காய்ந்து கிடப்பதையோ அந்தத் தாய் ஒருநாளும் கவனித்ததில்லை. ஆனால், மகன் சொன்ன பொய்களை மட்டும் அப்படியே நம்பியவர், பள்ளித் தலைமை ஆசிரியையின் தொலைபேசிக்குத் தொடர்ந்து குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பி வந்தார். "அந்தக் கலைச்செல்வன் சார் என் பையனை மட்டும் குறிவச்சுத் துன்புறுத்துறாரு டீச்சர்... அவருக்குப் பாடம் நடத்தவே தெரியல," என்று தன் அலைபேசித் திரையில் தட்டச்சு செய்து அனுப்பினார்.

முரண்பாடு வெடித்தது ஆகஸ்ட் மாதத்தின் ஒரு நடுப்பகலில்.

பள்ளிப் பாடநூல் (SPBT) பொறுப்பாசிரியர் ஆசிரியர் திலகா, கார்த்திக்கின் வரலாற்றுப் பாடநூலையும் அறிவியல் புத்தகத்தையும் சோதித்தபோது அதிர்ந்துபோனார். புத்தகத்தின் அட்டைகள் கிழிக்கப்பட்டு, பக்கங்களில் எக்ஸ்-பென் கிறுக்கல்கள் நிறைந்திருந்தன. விதிமுறைகளின்படி, சேதமடைந்த அரசாங்கப் பாடநூல்களுக்கு அபராதம் செலுத்த வேண்டும் என்பதைத் தெரிவிப்பதற்காக, கார்த்திக்கின் தாயாருக்கு அலைபேசியில் செய்தி அனுப்பினார்.

ஆனால், தன் கணவருக்கு அனுப்ப வேண்டிய மரியாதையற்ற கோபமான குறுஞ்செய்திக்குப் பதிலாக, அதிகார மமதையும் அலட்சியமும் கொண்ட அந்தத் தாய், நேரடியாகப் பாடநூல் பொறுப்பாசிரியர் திலகாவிற்கே அந்த அருவருப்பான வாட்ஸ்அப் மெசேஜை அனுப்பி வைத்தார்:

"இதுங்க கிழிஞ்ச நூல் கொடுத்திட்டு இப்ப காசு காசு கேக்குதுங்க, வெக்கம் கெட்டதுங்க, ஒரேடியா நடிக்கிதுங்க..."

பாடநூல் பொறுப்பாசிரியர் திலகா இந்த மரியாதையற்ற குறுஞ்செய்தியைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்து, மாணவர் நலப் பொறுப்பாசிரியர் (PK HEM) கலைச்செல்வனின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்தார்.

மாணவர் நலப் பொறுப்பாசிரியர் என்ற முறையில், அடுத்த நாள் காலையில் அந்தத் தாயாரைப் பள்ளிக்கு வரவழைத்துக் கலைச்செல்வன் confronting செய்து விசாரித்தார்.

அமைதியான ஆனால் கம்பீரமான குரலில், "புத்தகச் சேதத்திற்குப் பணம் கேக்குறது அரசாங்க விதிமுறை மேடம். அதைவிட முக்கியமா, ஒரு ஆசிரியைக்கு நீங்க அனுப்பின இந்த மெசேஜ் எந்த அளவுக்கு மரியாதைக் குறைவானதுன்னு உங்களுக்குப் புரியுதா?" என்று கேட்டார்.

தன் தவறு மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்த அந்தத் தாயாரின் முகத்தில் சட்டென்று ஒரு கொடூரமான தற்காப்பு உணர்ச்சி படர்ந்தது. அவமானம் ஆத்திரமாக மாறியது. தன் தவறையும் அந்த மெசேஜையும் நியாயப்படுத்துவதற்காக, அவர் கலைச்செல்வன் மீதே புதிய பழியைச் சுமத்தத் தொடங்கினார். "ஓ... பெருசா பேசுறீங்களா? நீங்க என் டிக் டாக் லைவ் பத்தியெல்லாம் வகுப்பறையில பசங்க முன்னாடி தப்பா பேசுறீங்களாமே? எனக்குத் தெரியும் உங்களை என்ன பண்றதுன்னு!" என்று கத்தியபடி அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

மறுநாள் காலை ஒன்பது மணி. SJK (T) Appar பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியை திருமதி மாலதியின் அறை கொதிநிலையை அடைந்திருந்தது.

அங்கே கார்த்திக்கின் தாயார் கண்ணீரும் கம்பலையுமாக வீற்றிருந்தார். இன்று அவர் பள்ளிக்கு வந்ததே கலைச்செல்வன் மீது ஒரு புகார் அறிக்கையை எழுதி அள்ளித் தெளிப்பதற்காகத்தான். அவருக்கு ஆதரவாக, பள்ளிப் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் (PIBG) தலைவர் சிவராமன் அமர்ந்திருந்தார். முறுக்கப்பட்ட மீசையும், இஸ்திரி கலைசியாத பத்திக் சட்டையுமாக அமர்ந்திருந்த சிவராமன், உள்ளூர் அரசியல் பிரமுகர் என்ற தோரணையில் மேஜையைக் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

தலைமை ஆசிரியை கலைச்செல்வனை உள்ளே அழைத்தார். கலைச்செல்வன் அமைதியாக உள்ளே நுழைந்து, தன் கையிலிருந்த நீல நிறக் கோப்பை மேஜை மீது வைத்தார்.

"சார், என்ன நடக்குது இங்கே?" என்று சிவராமன் அதிகாரக் குரலில் சீறினார். "ஒரு மாணவனோட அம்மாக்கிட்ட போன்ல மிரட்டுறீங்களா? அதுவும் போதாதுன்னு, அந்தப் பையனுக்கு அரசாங்கம் தர்ற RMT இலவசக் காலை உணவையும், ஏழை மாணவர் நல உதவியையும் ரத்து செஞ்சிடுவேன்னு மிரட்டியிருக்கீங்க! இதுதான் ஒரு PK HEM செய்யுற வேலையா? இவங்க எழுதிக்கொடுத்த கம்ப்ளைன்ட் லெட்டர் இதோ என் கையில இருக்கு!"

கார்த்திக்கின் தாயார் தன் முந்தானையால் கண்ணீரைத் துடைப்பது போலப் பாவனை செய்தபடி, "ஆமா டீச்சர்... என் டிக் டாக் லைவை பத்தி ஸ்கூல்ல அசிங்கமா பேசுறாரு. என் பையனுக்குக் சாப்பாடு கொடுக்கக் கூடாதுன்னு காண்டீன் காரர மிரட்டியிருக்காரு... இவரு மேல கல்வி இலாகாவுக்குக் கடிதம் அனுப்பணும்!" என்று புலம்பினார்.

அறைக்குள் ஒரு கனத்த மௌனம் நிலவியது. தலைமை ஆசிரியை தர்மசங்கடத்துடன் கலைச்செல்வனைப் பார்த்தார்.

கலைச்செல்வன் நிதானமாகச் சிவராமனைப் பார்த்தார். அங்கே எந்தப் பதற்றமும் இல்லை. மாறாக, உண்மை மனிதனுக்குத் தரும் ஒருவித ஆழமான அமைதி மட்டுமே இருந்தது.

"பேசி முடிச்சிட்டீங்களா ஐயா?" என்று கலைச்செல்வன் மெல்லிய குரலில் கேட்டார். பின்னர் மேஜை மீது இருந்த நீல நிறக் கோப்பைத் திறந்தார்.

"இதோ... இது RMT வருகைப் பதிவேடு. ஜனவரி மாதத்திலிருந்து இன்று வரை, கார்த்திக் பள்ளிக்கு வந்த அத்தனை நாட்களிலும் அவனுக்கு இலவசக் காலை உணவு வழங்கப்பட்டதற்கான கையெழுத்து இதோ. காண்டீன் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சரஸ்வதியின் கையொப்பமும் இதோ. ஒரு நாள் கூட அவனுக்கான உணவு நிறுத்தப்படவும் இல்லை, ரத்து செய்யப்படவும் இல்லை. RMT என்பது அரசாங்கத்தின் திட்டம். அதை ரத்து செய்ய எந்த அதிகாரியும் முடியாது, ஒரு PK HEM-ஆக எனக்கு அது நல்லாவே தெரியும்."

அடுத்த ஆவணத்தை எடுத்தார். "இதோ, கார்த்திக் கிழித்துப்போட்ட வரலாற்றுப் பாடநூலின் புகைப்படங்கள். பாடநூல் பொறுப்பாசிரியர் ஆசிரியர் திலகா அவர்களிடம் புத்தகத்திற்குக் கட்டணம் கேட்டதற்காக, இந்தத் தாய் அனுப்பிய மரியாதையற்ற மெசேஜ் இதோ:"

"இதுங்க கிழிஞ்ச நூல் கொடுத்திட்டு இப்ப காசு காசு கேக்குதுங்க, வெக்கம் கெட்டதுங்க, ஒரேடியா நடிக்கிதுங்க..."

"திலகா டீச்சருக்கு அனுப்ப வேண்டிய மரியாதையற்ற மெசேஜ் தற்செயலாக வந்ததை நியாயப்படுத்தவும், தன் சொந்தத் தவறை மறைக்கவும் தான் இந்தத் தாய் என் மீது பழி சுமத்துகிறார். நான் இவரை மிரட்டவுமில்லை, RMT-ஐ ரத்து செய்வதாகப் பயமுறுத்தவுமில்லை."

சிவராமன் சற்றுத் தடுமாறி, கார்த்திக்கின் தாயாரைப் பார்த்தார்.

கலைச்செல்வன் நிறுத்தவில்லை. தன் பையிலிருந்து ஆறு மாணவர்களின் வரலாற்றுப் பயிற்சிக் குறிப்பேடுகளையும், உபாசா மாதிரி வினாத்தாள்களையும் எடுத்து மேஜை மீது வைத்தார்.

"ஐயா... ஜூலை மாசம் நான் இந்த வகுப்பை எடுக்கும்போது பாடத்திட்டம் ரெண்டாவது சாப்டர்ல நின்னுகிட்டு இருந்தது. அக்டோபர்ல உபாசா பரீட்சை. இந்த எஸ்டேட் பிள்ளைகளோட எதிர்காலம் என் கையில இருக்கு. நான் இரவெல்லாம் விழிச்சிருந்து தயாரிச்ச நோட்ஸ் இது. இந்த ஆறு பிள்ளைகளும் இன்னைக்கு Sejarah பாடத்துல 80 சதவீதத்திற்கு மேல புள்ளி எடுக்குற அளவுக்குத் தயாரா இருக்காங்க. ஆனா, கார்த்திக் ஒரு நாள் கூட நோட்ஸ் எழுதறதில்லை. ஏன்னு கேட்டா, அவங்க அம்மா டிக் டாக் லைவ்ல பிசியா இருக்கறதுனால பையன் என்ன பண்றான்னு பார்க்க நேரமில்ல."

கலைச்செல்வன் நேராகக் கார்த்திக்கின் தாயாரின் கண்களைப் பார்த்தார். "நீங்க மெய்நிகர் உலகத்துல வாழலாம் மேடம். ஆயிரம்பேர் உங்களுக்கு லைக் போடலாம். ஆனா, நிஜ உலகத்துல உங்க பையன் எதிர்காலம் இருட்டா போயிட்டு இருக்கு. அதை மறைக்கிறதுக்காக என் மீது பழி சுமத்துறீங்க. ஆசிரியர் தொழில் என்பது எனக்கு வெறும் வேலை இல்லை; அது என் அர்ப்பணிப்பு. என் உழைப்பை நீங்க கொச்சைப்படுத்தலாம், ஆனா என் நேர்மை மேல பழி போட்டா, இந்த வரலாற்று வகுப்பறை அதைச் சகிச்சிக்காது."

கலைச்செல்வனின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு வரலாற்று உண்மையைப் போல அந்த அறையில் எதிரொலித்தன. அதில் இருந்த தீர்க்கமும் சான்றுகளும் அங்கிருந்த போலித்தனங்களை மொத்தமாக நொறுக்கின.

பி.ஐ.பி.ஜி தலைவர் சிவராமனின் முகம் நிறம்மாறியது. அவர் தட்டச்சு செய்யப்பட்ட புகார் கடிதத்தையும், கலைச்செல்வன் வைத்த ஆதாரங்களையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். பொய்களின் பின்னணியில் இருந்த சுயநலமும், டிக் டாக் தாயாரின் நாடகமும் அவருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

"என்னம்மா இதெல்லாம்?" என்று சிவராமன் குரலைத் தாழ்த்தி, கார்த்திக்கின் தாயாரிடம் கடிந்துகொண்டார். "உண்மை என்னன்னு தெரியாம என்னை எதுக்கு இங்க வரவச்சீங்க? சார் இவ்வளவு தூரம் பிள்ளைகளுக்காக உழைச்சுக்கிட்டு இருக்காரு..."

கார்த்திக்கின் தாயார் பதில் பேச முடியாமல், தன் கையிலிருந்த அலைபேசியை இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி தலையைக் குனிந்துகொண்டார். அவரது மெய்நிகர் பிம்பத்தின் போலியான பூச்சுகள், ஒரு பாட்டாளித்துவ ஆசிரியரின் உண்மையான உழைப்பிற்கு முன்னால் உதிர்ந்து விழுந்தன.

தலைமை ஆசிரியை மாலதி, "திரு. கலைச்செல்வன், உங்க உழைப்பும் நேர்மையும் எங்களுக்கு நல்லா தெரியும். நீங்க வகுப்புக்குப் போகலாம்," என்று மரியாதையுடன் கூறினார்.

கலைச்செல்வன் தன் கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு அமைதியாக அறையிலிருந்து வெளியேறினார்.

மாலை வேளை வந்தது. பள்ளி மணி அடித்ததும் மாணவர்கள் கூச்சலிட்டபடி வெளியேறினர். தூரத்து எண்ணெய் பனை தோட்டங்களின் வழியே அந்திச் சூரியனின் செவ்வானம் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

கலைச்செல்வன் தன் பழைய மகிழுந்தை எடுத்துக் கொண்டு பள்ளியின் பிரதான வாயிலைக் கடந்தார். வழியோரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த ஆறு மாணவர்களும், "சிக்கு... போயிட்டு வர்றோம் சிக்கு!" என்று உரக்கக் கூவி, கைகளை அசைத்தனர்.

கலைச்செல்வனின் உதடுகளில் ஒரு சிறிய புன்னகை அரும்பியது. பொய்களும், அதிகார மமதையும், நவீனப் போலி பிம்பங்களும் சூழ்ந்த உலகத்தில், தன் உண்மையான உழைப்பும் நேர்மையும் அந்த ஆறு பிள்ளைகளின் எதிர்காலமாக மலர்ந்திருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். பேரக் மாநிலத்தின் அந்தச் சிறிய தமிழ்ப்பள்ளியில், அந்த வரலாற்று ஆசிரியர் தன் வரலாற்றுப் கடமையைச் செவ்வனே செய்து முடித்திருந்தார்.

எழுத்தாக்கம்,

எழுத்தாளர் பா.தனேசு