‘அகல் விளக்கின் சாட்சி’ என்ற இக்குறுங்கதை எழுத்தாளர் ஜீவிதா த/பெ பாலகிருஷ்ணன் அவர்களால் எழுதப்பட்ட மிகச்சிறந்த நவீன சமூக விழிப்புணர்வுப் படைப்பாகும். பெண் பூப்படைதல் (மாதவிடாய்) சார்ந்த சமூகக் கட்டுப்பாடுகள், 'தீட்டு' என்ற பெயரிலான பழமைவாதச் சடங்குகள் மற்றும் ஒரு பத்து வயதுச் சிறுமியின் களங்கமற்ற இயல்பான பக்தி உணர்வுக்கும் மூடநம்பிக்கைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு.
பெண்களின் இயல்பான உயிரியல் மாற்றமான மாதவிடாயைச் சுற்றிச் சமூகம் கட்டமைத்துள்ள போலிச் சம்பிரதாயங்களையும், அத்தகைய சடங்குகளால் சிறுமி எதிர்கொள்ளும் உளவியல்/உடலியல் சங்கடங்களையும் வெளிப்படுத்திச் சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதே ஆசிரியரின் நோக்கம். இக்குறுங்கதை, பழமைவாதச் சடங்குகளுக்கும் சிறுமியின் தூய அன்பிற்கும் இடையிலான முரணை 'அகல் விளக்கு' எனும் சக்திவாய்ந்த குறியீட்டின் மூலம் அழுத்தமாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
2. கதைச் சுருக்கம்
பத்து வயதுச் சிறுமி
ஆதினி பூப்படைகிறாள். அவளுடைய தாய் கோகிலம், பாட்டி சொன்ன அறிவுரையின்படி பக்கத்து
வீட்டு வெரோனிகா அக்காவை அழைத்து அதனை உறுதிப்படுத்துகிறாள். சுற்றுவட்டாரப் பெண்கள்
ஒன்று கூடி அவளுக்கு மஞ்சள் நீர் ஊற்றிக் குளிப்பாட்டுகின்றனர். பள்ளி உடற்கல்வி ஆசிரியை
ஜோதி கற்பித்த நினைவில் ஆதினி சானிடரி நாப்கினை அணிந்து கொள்கிறாள். அவளுக்கு அறுசுவை
உணவும், பச்சைக் கோழி முட்டையுடன் நல்லெண்ணெயும் வற்புறுத்திக் கொடுக்கப்படுகின்றன.
அடிவயிறு வலியோடு
அசந்து தூங்கி எழும் ஆதினி, தாய் கூறியபடி முருகனுக்கு விளக்கேற்றவில்லையே என்று பதறிப்போய்,
கைகால்களைக் கழுவிவிட்டுப் பக்தியுடன் அகல் விளக்கை ஏற்றுகிறாள். ஆனால், அங்கு வரும்
சுந்தரி பாட்டி 'கன்னித்தீட்டு உள்ள போது எப்படி விளக்கேற்றலாம்?' எனக் கோபப்பட, தாய்
கோகிலமும் பயந்து நடுங்குகிறாள். 'தீட்டு முடியும் வரை சாமி கும்பிடவோ கோவிலுக்குப்
போகவோ கூடாது' எனப் பாட்டி எச்சரிக்க, எதுவுமே புரியாத ஆதினியின் குழப்பத்திற்கு மத்தியில்
அகல் விளக்கு மட்டும் பிரகாசமாகச் சுடர்விடுகிறது.
3. ஆழமான பகுப்பாய்வு
அ) உள்ளடக்கம் மற்றும் தர்க்கம்
கதைக்களம் மிகவும்
தர்க்கரீதியாகவும் நிஜமான சமூகக் சூழலை எதிரொலிப்பதாகவும் உள்ளது. கிராமப்புற மற்றும்
நகர்ப்புறச் சூழல்களில் இன்றும் தொடரும் 'தீட்டு' முறையையும், பூப்படைந்த சிறுமியை
நடத்தும் விதத்தையும் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்கிறது. பள்ளியில் ஆசிரியை கற்பித்த அறிவியல்
சார்ந்த சுகாதாரப் பயிற்சியும், வீட்டில் பாட்டி வலியுறுத்தும் 'கன்னித்தீட்டு' சார்ந்த
பழமைவாதமும் மோதிக்கொள்ளும் இடம் மிகத் தர்க்கப்பூர்வமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆ) வடிவம், நடை மற்றும் குறியீடு
• மொழி நடை: எளிய, இயல்பான பேச்சுவழக்கு மற்றும்
அன்றாட நடைமுறை சார்ந்த சொற்கள் (எ.கா: சிலுவார், கம்பத்து கோழி, கன்னித்தீட்டு) கதையின்
இயல்புத் தன்மையை அதிகரிக்கின்றன.
• குறியீட்டுச் சிறப்பு : கதையின்
முடிவில் வரும் 'அகல் விளக்கு' ஒரு மையக் குறியீடாகும். மனிதர்கள் 'தீட்டு' என்று ஒதுக்கும்
நிலையிலும், சிறுமியின் தூய அன்பினால் ஏற்றி வைக்கப்பட்ட அகல் விளக்கு எந்தவிதப் பாகுபாடும்
இன்றி 'பிரகாசமாகச் சுடர்விடுகிறது'. இது இயற்கைக்கும் இறைவனுக்கும் தீட்டு இல்லை என்பதைக்
குறியீடாக உணர்த்துகிறது.
இ) கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சி
|
கதாபாத்திரம் |
இயல்பு மற்றும் பங்கு |
|
ஆதினி (10 வயது சிறுமி) |
உடலியல் மாற்றத்தின் வலியையும், அந்நிய ஆடவர்/பெண்கள்
தன்னைப் பார்க்கும் சங்கடத்தையும், அறிவியலுக்கும் மூடக்கருத்துக்களுக்கும் இடையிலான
குழப்பத்தையும் தாங்கி நிற்கும் முதன்மைப் பாத்திரம். |
|
கோகிலம்
(தாய்) |
பாரம்பரிய வழக்கத்திற்கு அஞ்சும், அதேவேளையில்
மகளின் மீது அக்கறை கொண்ட சராசரித் தாய். |
|
சுந்தரி
பாட்டி |
சமூகத்தின் பழமைவாதத்தையும், சடங்குச் சம்பிரதாயங்களையும்
இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் மூத்த தலைமுறையின் பிரதிநிதி. |
4. நவீனக் கட்டமைப்பு மதிப்பீடு
இக்கதை நவீனக் சிறுகதைகளின்
அனைத்து அம்சங்களையும் கொண்டு இயற்றப்பட்டுள்ளது:
- திடீர்
தொடக்கம் (In Media Res): நீண்ட முகவுரை ஏதுமின்றி நேரடியாகக்
கதைக்களத்திற்குள் தொடங்குகிறது.
- கால
மேலாண்மை: நிகழ்காலத்தில் தாய்
பூக்கட்டிக்கொண்டிருக்கும்போதே, கடந்தகால நினைவலைகள் (பாட்டியின் அறிவுரை, ஆசிரியை
கற்பித்த நாப்கின் முறை) இயல்பாகக் கலந்து வருகின்றன.
- உளவியல்
சித்தரிப்பு : 10 வயதுச் சிறுமி
எதிர்கொள்ளும் வெட்கம், அரவணைப்பின்மை, அருவருப்பு, பயம் என அவளது உள்மனப் போராட்டங்களை
நுட்பமாகப் படம்பிடிக்கிறது.
- திறந்த
முடிவு : நேரடி உபதேசம் செய்யாமல்,
அகல் விளக்கின் சுடருடன் கதையை முடித்து, விடையை வாசகர்களின் சிந்தனைக்கே விட்டுவிடுகிறது.
5. மதிப்பீடு மற்றும் விமர்சனம்
சிறுமி எதிர்கொள்ளும் மனவியல் சங்கடங்களை நுட்பமாக எழுதியிருப்பது; அறிவியல் பூர்வமான சுகாதாரப் பயிற்சிக்கும் (பள்ளி ஆசிரியை) சடங்கு சார்ந்த மூடநம்பிக்கைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்தியது; கவித்துவமான இறுதிக்காட்சி.
தொடக்கத்தில் தாய் பூக்கட்டுவது, காப்பி குடிப்பது போன்ற விவரணைகள் சற்று நீளமாக உணர்த்தப்பட்டாலும், முதன்மைப் பொருளுக்குள் விரைவாக நகர்வதால் இது கதையின் ஓட்டத்தைப் பாதிக்கவில்லை. பெண்களின் பூப்படைதல் மற்றும் மாதவிடாய் என்பது இயற்கையான உடலியல் நிகழ்வே தவிர, அது 'தீட்டு' அல்லது 'அசுத்தம்' அல்ல என்ற விழிப்புணர்வை வாசகர்களுக்குக் கடத்துகிறது.
6. முடிவுரை
‘அகல் விளக்கின் சாட்சி’ என்ற இக்குறுங்கதை, சடங்குகளின் பெயரால் சிறுமிகள் மீது திணிக்கப்படும் அறியாமையையும் பயத்தையும் ஆழமாகப் பேசும் ஒரு சக்திவாய்ந்த படைப்பாகும். பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், மற்றும் சமூக மாற்றத்தை விரும்பும் அனைத்துப் பொது வாசகர்களும் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய ஒரு சமூக விழிப்புணர்வுக் கதை. இயற்கைக்கும் இறைவனுக்கும் 'தீட்டு' கிடையாது; மனிதர்களின் மனங்களில்தான் தீட்டு உள்ளது என்பதை விளக்கும் ஒரு அழுத்தமான நவீன தமிழ்க் குறுங்கதை.
எழுதியவர்,
எழுத்தாளர் பா.தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக