ஒளி நிழல் எல்லை - பா.தனேசு

சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வட்டக் கடிகாரத்தின் நொடிமுள் நகர மறுப்பது போல் ஒரு கணம் தேங்கி, பின் 'டிக்' என்ற உலர் ஒலியுடன் நகர்ந்தது. பிற்பகல் இரண்டு மணி முப்பது நிமிடங்கள்.

வகுப்பறை முழுவதும் காகிதங்களில் பேனாக்கள் உரசும் ஒலியும், சீரான மூச்சுக்காற்றுகளின் வெயிலும் நிறைந்திருந்தன. கணிதப் பாடத்திற்கான அரையாண்டுத் தேர்வு. அறையின் முன்பகுதியில், வெண்பலகைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த ஆசிரியர் சிவராமன், மூக்குக் கண்ணாடியின் விளிம்பிற்கு மேலால் வகுப்பறையைக் கூர்ந்து நோக்கியபடி, கையில் இருந்த சிவப்புப் பேனாவினால் மேசையைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

கடைசி வரிசையின் வலதுகோடி மூலையில் கவின் அமர்ந்திருந்தான்.

அவனது மேசையின் பரப்பில், முந்தைய தலைமுறைகளின் மாணவர்கள் திசைகாட்டி முனையால் செதுக்கிச்சென்ற கோடுகளும், காய்ந்துபோன மைத் திவலைகளும் நிறைந்திருந்தன. அது ஒரு நிலப்பரப்பைப் போலிருந்தது வெட்டப்பட்ட மரங்களின் சாட்சியம், விடைதெரியாத கேள்விகளின் காயம்.

கவினின் கையில் இருந்த பேனாவின் மை உலர்ந்திருந்தது. வெள்ளைத்தாளில் "கேள்வி எண்: 4" என்று எழுதியதைத் தவிர, அடுத்த வரிகள் எதையும் உருவாக்க அவனது கை நகரவில்லை. அவனது உள்ளங்கையில் வேர்வை அரும்பியிருந்தது. கரும்பலகையின் கீழ் திரண்டிருந்த வெள்ளைச் சுண்ணாம்புத் தூசிகள், ஜன்னல் வழியாக வந்த மெல்லிய காற்றில் மிதந்து, சூரிய ஒளிக்கற்றையில் சிறு சிறு நட்சத்திரங்களைப் போலச் சுழன்றன.

ஒளி பிரகாசிக்கும் பகுதி முன் வரிசைகளோடு முடிந்துவிட்டது. கவின் அமர்ந்திருக்கும் இந்த மூலை, நிழலின் எல்லைக்குள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.

"கவின், இன்னும் அரை மணி நேரம் மட்டுமே உள்ளது," சிவராமன் ஆசிரியரின் குரல் வகுப்பறையின் அமைதியைக் கிழித்தது. அது ஒரு எச்சரிக்கை அல்ல; ஒரு தீர்ப்பு.

கவின் தன் பார்வையைத் தாளிலிருந்து திருப்பினான். அவனுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த சித்தார்த்தின் முதுகு நிமிர்ந்திருந்தது. அவனது பேனா தடையின்றி வெள்ளைத் தாளின் மீது ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சித்தார்த் முன் வரிசையின் வெளிச்சத்தில் இருக்கிறான். அவனது மதிப்பெண்கள் எப்போதும் இலக்கங்களின் உச்சத்தைத் தொடுபவை.

கவினின் உள்ளுக்குள் ஒரு பழமையான குரல் ஒலித்தது. அது அவனது தந்தையின் குரல்.

"கடைசி பெஞ்ச்ல உக்காந்து என்னத்தக் கிழிக்கப்போறே? அவனப் பாரு, பக்கத்து வீட்டுச் சித்தார்த்தப் பாரு... உனக்கு மட்டும் ஏன் எதுவும் மண்டையில ஏற மாட்டேங்குது?"

அந்தக் குரல் அவனது செவிப்பறையைக் கடந்து, மூளையின் நரம்புகளில் ஊசியென இறங்கியது. நெஞ்சில் ஒரு பாரம் உருண்டையான கல்லென அமர்ந்துகொண்டது. மூச்சு விடுவது சிரமமாக இருந்தது.

கவின் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான்.

மைதானத்தின் ஓரத்தில் இருந்த ஆலமரத்தின் கிளையில் ஒரு சிறு குருவி அமர்ந்திருந்தது. அது எந்தத் தேர்வும் எழுதுவதில்லை. அதற்கு எண்களால் ஆன மதிப்பீடுகள் எதுவுமில்லை. அது தன் சிறகுகளை விரித்துப் பறப்பதற்கு எந்த விதியும் தேவைப்படவில்லை.

ஏன் மனிதர்கள் மட்டும் மனிதர்களை எண்களின் அடிப்படையில் பிரிக்கிறார்கள்?

90-க்கு மேல் என்றால் வெளிச்சம். 35-க்குக் கீழ் என்றால் இருள். அப்படியென்றால், இந்த இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட 40-களில் உழலும் அவன் யார்? நிழலின் எல்லையில் நிற்பவனா?

வகுப்பறைக்குள் காலடிகளின் ஒலி கேட்டது. சிவராமன் ஆசிரியர் மெதுவாக நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். அவரது காலணிகளின் ஒலி ஒவ்வொரு வரிசையாகக் கடந்து, கடைசி வரிசையை நோக்கி நெருங்கியது.

கவின் தன் வெற்று விடைத்தாளைத் தன் இரு கரங்களாலும் மூட முயன்றான். ஆனால், அந்த முயற்சியின் அறியாமை அவனுக்கே புரிந்தது.

ஆசிரியர் அவனது மேசைக்கு அருகில் வந்து நின்றார். அவர் உடலிலிருந்து வறண்ட காகிதங்களின் மணமும், லேசான புகையிலை மணமும் வீசியது. அவர் குனிந்து, கவினின் விடைத்தாளைப் பார்த்தார். அதில் தலைப்பும், கேள்வி எண்ணும் மட்டுமே இருந்தன.

ஆசிரியரின் முகத்தில் கோபம் வரவில்லை. மாறாக, ஒருவித அலுப்பும், சகிப்புத்தன்மையும் படர்ந்தது. அது கோபத்தை விடக் கொடியதாகக் கவினுக்குப்பட்டது. கோபம் எதிர்ப்பைக் காட்டுகிறது; அலுப்பு கைவிடுதலைக் காட்டுகிறது.

"இன்னும் ஆரம்பிக்கவே இல்லையா, கவின்?" ஆசிரியர் மெல்லிய, தாழ்ந்த குரலில் கேட்டார். அந்த வினாவில் விடை எதிர்பார்க்கும் ஆர்வம் இல்லை.

"ஐயா... அது..." கவினின் தொண்டை வறண்டிருந்தது. வார்த்தைகள் எழும்புவதற்கு முன் உறைந்துபோயின.

"உனக்குக் கவனம் எங்கேயோ இருக்கு. எப்பவும் கடைசி பெஞ்ச்ல உக்காந்து வேடிக்கை பாத்தா எப்படி?" ஆசிரியர் விடைத்தாளின் ஓரத்தில் தன் விரலால் தட்டினார். "இன்னும் இருபது நிமிஷம் இருக்கு. ஏதாவது எழுதப் பாரு."

அவர் கடந்து சென்றார்.

அவர் சென்றுவிட்டாலும், அவர் விட்டுச்சென்ற அந்த மெளனம் கவினின் மேசையின் மீது கனமாகப் படிந்திருந்தது. அவனருகில் அமர்ந்திருந்த குமார், கவினை ஒருமுறை பரிதாபமாகப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் தன் விடைத்தாளுக்குள் மூழ்கினான். அந்தப் பரிதாபம் கவினைக் கூனக் குறுகச் செய்தது.

கவின் பேனாவை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். விரல் கணுக்கள் வெளுத்தன.

அவனுக்குக் கணிதம் வராது என்பதல்ல. ஆனால், அந்த எண்கள் அவனுக்குள் எந்த அதிர்வையும் உருவாக்கவில்லை. அவனுக்கு எண்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வெற்று இடைவெளிகளே தெரிந்தன.

நேற்று இரவு, வீட்டின் ஒற்றை விளக்கின் வெளிச்சத்தில் அவன் புத்தகத்தைப் பிரித்து வைத்தபோது, தாய் மெதுவாக வந்து அவனது தலையை வருடினாள்.

"நல்லாப் படிப்பா... உங்க அப்பா உன்னை நெனச்சுதான் தினமும் கவலைப்படுறாரு. நீயாவது ஒரு நல்ல நிலைமைக்கு வரணும்."

அந்த அன்பின் கனம் தான் அவனை இப்போது மூச்சுத் திணற வைக்கிறது. எதிர்பார்ப்புகள் என்பது அன்பின் வடிவத்தில் வழங்கப்படும் தண்டனைகளா? அவர்கள் விரும்பும் 'நல்ல நிலைமை' என்பது இந்தத் தேர்வின் மதிப்பெண்களில் மட்டும்தான் இருக்கிறதா?

அவன் தன் கையில் இருந்த பேனாவால், விடைத்தாளின் பின்புறத்தில் மெதுவாக ஒரு கோடு வரைந்தான். பின் மற்றொரு கோடு. அறியாமல் அவனது கை ஒரு பறவையின் சிறகுகளை வரையத் தொடங்கியது. வெண்பலகையில் மேலிருந்த தூசி, மேசையின் மரக்கட்டையில் உள்ள வடுக்கள், ஜன்னல் வழி தெரியும் வானம் இவையெல்லாம் அவனது உள்ளுணர்வில் ஒன்றாகக் கலந்தன.

அவன் ஒரு ஓவியன். ஆனால், இந்த வகுப்பறைக்குக் கோடுகளின் அழகு தெரியாது; எண்களின் கூட்டுத்தொகை மட்டுமே தெரியும்.

"நேரம் முடிந்தது. பேனாக்களைக் கீழே வையுங்கள்."

சிவராமன் ஆசிரியரின் குரல் இறுதித் தீர்ப்பைப் போல் ஒலித்தது.

வகுப்பறையில் ஒரு பெரும் பெருமூச்சு அலையென எழுந்தது. மாணவர்கள் தங்கள் விடைத்தாள்களை வரிசையாக அடுக்கத் தொடங்கினர். முன் வரிசையிலிருந்த மாணவர்கள் மகிழ்ச்சியுடனும், தன்னம்பிக்கையுடனும் எழுந்து நின்றனர்.

ஆசிரியர் ஒவ்வொரு வரிசையாக வந்து விடைத்தாள்களைச் சேகரித்தார்.

கவினின் மேசைக்கு அவர் வந்தபோது, கவின் தன் விடைத்தாளைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். அது கிட்டத்தட்ட வெள்ளையாகவே இருந்தது. ஒரு சில எண்களும், பின்புறத்தில் வரையப்பட்டிருந்த ஒரு மெல்லிய பறவையின் உருவமும் மட்டுமே அதில் இருந்தன.

ஆசிரியர் விடைத்தாளைப் பெற்றுக் கொண்டார். அவர் கவினை நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவரது பார்வையில் இந்த முறை வெறுப்போ, அலுப்போ இல்லை; ஒருவித விவரிக்க முடியாத வினா மட்டுமே இருந்தது.

"கவின், வகுப்பு முடிந்ததும் என்னை வந்து பார்," என்று மட்டும் கூறிவிட்டு அவர் விடைத்தாள்களோடு வெளியேறினார்.

வகுப்பறை மெல்ல காலியாகத் தொடங்கியது. மாணவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே, அடுத்த தேர்வைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே வெளியேறினர். கவின் தன் பையை மெதுவாகத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டான். அவன் அந்தப் பாழடைந்த, கீறல்கள் நிறைந்த கடைசி மேசையை ஒருமுறை தடவிப் பார்த்தான். அது அவனைப் போலவே இருந்தது. தேவையற்றதாக ஒதுக்கப்பட்ட, ஆனால் பல கதைகளைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு மரத்துண்டு.

ஆசிரியர்களின் அறை அமைதியாக இருந்தது. மின்விசிறி சுழலும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

சிவராமன் ஆசிரியர் தன் மேசையில் அமர்ந்து, விடைத்தாள்களைப் பிரித்து வைத்துக்கொண்டிருந்தார். கவின் அவருக்கு முன்னால் போய் நின்றான். அவனது தலை குனிந்திருந்தது. தண்டனையை எதிர்பார்க்கும் கைதியைப்போல அவன் உடல் நடுங்கியது.

"கவின்," ஆசிரியர் அழைத்தார்.

கவின் நிமிர்ந்தான்.

ஆசிரியர் அவனது விடைத்தாளைக் கையில் வைத்திருந்தார். "ஏன் எதுவும் எழுதலை? உனக்கு இது தெரியாதா, இல்ல எழுத விருப்பமில்லையா?"

"எனக்கு... எனக்கு எண்களைப் பார்க்கும்போது எதுவும் தோண மாட்டேங்குது சார்," கவின் உண்மையைச் சொன்னான். அவனது குரல் நடுக்கமுறாமல் இருந்தது அவனுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. "எனக்கு அது ஒரு கூண்டு மாதிரி தெரியுது."

ஆசிரியர் சில நொடிகள் மெளனமாக இருந்தார். அவர் கவினின் விடைத்தாளைத் திருப்பி, அதன் பின்புறம் வரையப்பட்டிருந்த பறவையின் ஓவியத்தைப் பார்த்தார். அந்தச் சிறிய பென்சில் கோடுகளில் ஒரு தன்னிச்சையான வேகம் இருந்தது. ஒரு சுதந்திரத்தின் தவிப்பு இருந்தது.

அவர் மூக்குக் கண்ணாடியைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தார். அவரது கண்கள் சோர்வாகக் காணப்பட்டன.

"கவின்," அவர் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார். "இந்தச் சமூகம் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுகோலை வச்சிருக்கு. அந்த அளவுகோல்ல நீ பொருந்தலைனா, உன்னை 'கடைசி'ன்னு சொல்லிடும். ஆனா..." அவர் நிறுத்தி, ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த வானத்தைப் பார்த்தார்.

"கடைசி பெஞ்ச்ங்குறது ஒரு இடம் மட்டும்தான், கவின். அது உன்னோட அடையாளமோ, உன்னோட எல்லையோ கிடையாது. இந்த வகுப்பறையோட வெளிச்சம் முன் வரிசையோட முடியலாம். ஆனா, இந்த உலகத்தோட வெளிச்சம் ஜன்னலுக்கு வெளியேயும் இருக்கு."

கவின் ஆசிரியரைப் பார்த்தான். முதன்முறையாக அந்த மனிதருக்குள் ஒரு ஆசிரியரைத் தாண்டி, ஒரு மனிதனைக் கண்டான்.

"நீ வரைஞ்சிருக்கற இந்தப் பறவைக்கு எண்கள் தெரியாது," ஆசிரியர் விடைத்தாளை மூடி வைத்தார். "ஆனா, அதுக்கு எப்படிப் பறக்கணும்னு தெரியுமல்லவா? உனக்கான வானத்தை நீதான் கண்டுபிடிக்கணும். அது இந்த விடைத்தாள்களுக்குள்ள இல்லைனா கூட, வெளியே ஏதோ ஒரு இடத்துல கண்டிப்பா இருக்கு. ஆனா, அதுக்காக நீ ஓடாமல் நின்றுவிடக் கூடாது."

கவின் ஆசிரியரின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

மாலைச் சூரியன் மறையும் நேரமாகியிருந்தது. பள்ளி மைதானம் முழுவதும் செவ்வானம் பரவியிருந்தது. மரங்களின் நிழல்கள் நீண்டுகொண்டே சென்று, பள்ளிப் கட்டிடத்தின் சுவர்களைத் தொட்டன.

அவன் மைதானத்தின் நடுவே நடந்தான்.

முன் வரிசை, பின் வரிசை, 90 மதிப்பெண்கள், 35 மதிப்பெண்கள் இவையெல்லாம் அவனது மனதிலிருந்து மெல்லக் கரைந்து கொண்டிருந்தன. அவை மனிதர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே வரைந்துகொண்ட எல்லைக்கோடுகள். இயற்கை எந்த எல்லைக்கோட்டையும் வரைவதில்லை.

அவன் பள்ளி வாசலைக் கடந்து தெருவில் இறங்கினான்.

அவனது கைகளில் எந்த வெற்றிக்கான சான்றிதழும் இல்லை. ஆனால், அவனது நெஞ்சிலிருந்த அந்தப் பாரமான கல் கரைந்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே பார்த்த அதே குருவி, இப்போது அவனது தலைக்கு மேலே, சுதந்திரமான வானத்தில், ஒளிக்கும் நிழலுக்கும் இடைப்பட்ட எல்லையைக் கடந்து பறந்து கொண்டிருந்தது.

கவின் தன் நடையின் வேகத்தைக் கூட்டினான். அவன் எங்கு செல்கிறான் என்பது அவனுக்குத் தெரியாது, ஆனால் தான் யார் என்பது இப்போது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

.....முற்றும்......

எழுத்து,

பா.தனேசு