மறுபக்கம் - பா.தனேசு

மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்த அந்த அந்திப் பொழுதில், காரின் பின்சீட் கதவு டப்பென்று திறக்கப்பட்டு, சட்டென்று சாத்தப்பட்ட சத்தம்தான் உலகத்தின் தொடக்கமாக இருந்தது.

ஈரமான தாரச்சாரலிலும், வாகனப் புகையின் காரத்தன்மையிலும் ஒருவிதமான புதிய வாசனை நாசியைத் துளைத்தது. காலடி மண்ணில் நீர் தேங்கி, நகங்களின் இடுக்கில் சில்லென்ற குளிர்ச்சியைப் பாய்ச்சியது. சிவப்பு நிறக் காரின் பின்புற விளக்குகள் மழையின் திரைக்கடலுக்குப் பின்னால் இரு சிறு புள்ளிச் சுடர்களாக மறைந்து போகும் வரை, உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும் உறைந்துபோயிருந்தது.

கழுத்தைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பட்டையின் உலோகம் சில்லென்று கழுத்து நரம்பில் அழுந்தியது. அஃது ஒரு பிணைப்பு. அல்லது, எப்போது வேண்டுமானாலும் அறுபட்டுவிடக் கூடிய ஒரு விசுவாசத்தின் அடையாளம்.

வெளியே மழை அலை அலையாக அடித்துப் பெய்துகொண்டிருக்க, நடப்பபாதையின் சிமெண்ட் சுவருக்குக் கீழே, சிறிய கூரை நீட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த இடத்தைச் நோக்கி அடிகள் நகர்ந்தன. ஈரப்பதம் அகலாத பாதங்கள் தரையில் ஒவ்வொரு அடியையும் பதிக்கும்போதெல்லாம், மனதின் அடியில் எதையோ தேடும் தவிப்பு மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த மனிதன் தன் முகத்தை எப்போதுமே கதவுக்கு வெளியேதான் விட்டுவிட்டு வருவான்.

வீட்டின் கதவு திறக்கப்படும்போதெல்லாம், உள்ளே நுழையும் அவனுடைய உடலிலிருந்து மனிதர்களின் வாசனை மட்டுமே வராது; ஒருவிதமான தனிமையின் உறைந்த நாற்றம் வரும். அவன் தன் பையை ஒரு மூலையில் எறிவான். சாவிகளை மரமேஜையின் மீது தூக்கிப்போடும்போது எழும் 'டிங்' என்ற சத்தம், இந்த நாளின் அமைதியை உடைக்கும் முதல் புள்ளி.

அவன் நாற்காலியில் அமர்ந்து, இரண்டு கரங்களாலும் தன் முகத்தை மூடிக்கொள்ளும்போது, அறைக்குள் காற்று கனத்துப்போகும்.

அந்தச் சமயங்களில், மெதுவாகச் சென்று அவனுடைய முழங்காலுக்கு அருகில் அமர்வது வழக்கம். உடலின் வெப்பத்தை அவனுடைய கால்களில் கடத்த முனைவதுபோல, தலையைக் சற்றே சாய்த்து அவனது முழங்காலில் வைக்கும்போது, அவனது விரல்கள் மெல்ல வந்து முகத்தைத் தொடும். அந்த விரல்களில் எந்த வேகமும் இருக்காது. ஒரு உலர்ந்த இலையின் அசைவைப் போன்ற மென்மை மட்டுமே இருக்கும்.

"நீ மட்டும்தான் மிஞ்சியிருக்கிறாய்..."

அவன் குரல் அறை முழுதும் பரவும். ஆனால், அவனுடைய கண்கள் இந்தச் சுவர்களையோ, அருகில் இருக்கும் இந்த உயிரையோ பார்ப்பதில்லை. அவனது பார்வை சுவரில் தொங்கும் அந்த பழைய புகைப்படத்தின் மீதே நிலைத்திருக்கும். புகைப்படத்தில் ஒரு பெண்ணும், அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவனும் இருப்பார்கள். அந்தப் புகைப்படத்தின் மீது படிந்திருக்கும் தூசி போலத்தான் அவனது அகவுலகமும் படிந்துபோயிருந்தது.

அவனது மனநலம் என்பது ஒரு தொங்கு பாலத்தைப் போல ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. இரவுகளில் அவன் திடுக்கிட்டு எழுவான். இருட்டில் அவனது மூச்சுக்காற்று சீரற்று அலையும். சுவரில் கைவைத்து நடப்பான். அப்போது, அவனது நிழலைத் தொடர்ந்து செல்வதும், அவன் மெல்லத் தரைநோக்கிச் சாயும்போது அவனது கரங்களுக்கு அடியில் தன் மென்மையான உடலைக் கொடுத்து அவனைத் தாங்குவதும் தினசரி வழக்கமாகியிருந்தது.

அவனுக்குத் தேவை ஒரு மனிதனின் உரையாடல் அல்ல. அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு மௌனம். அந்த மௌனத்தை முழுமையாக அளிக்கும் ஆற்றல் இங்கே வேறு யாருக்கும் இருக்கவில்லை.

கதவின் தாழ்ப்பாள் திறக்கப்படும் ஓசைக்காகக் காத்திருப்பதே வாழ்வின் மையப் புள்ளியாக மாறியிருந்தது.

காலையில் சூரியனின் ஒளி சாளரத்தின் வழியாக வந்து மரத் தரையில் ஒரு சதுர வடிவ மஞ்சள் புள்ளியை உருவாக்கும். அந்த மஞ்சள் புள்ளி மெல்ல நகர்ந்து சுவரைத் தொடும் வரை காத்திருப்பு தொடரும். ஜன்னலுக்கு வெளியே பறவைகள் சிறகடிக்கும் சத்தம், சாலையில் உருளும் டயர்களின் உராய்வு ஓசை, பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் சமையலறைப் பாத்திரங்களின் சத்தம் இவையெல்லாம் ஒரு வெற்றுப் பின்னணி மட்டுமே.

உண்மையான உலகம் என்பது அந்த மரக்கதவின் கைப்பிடியில் இருந்தது.

அது சுழலும், உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் விழித்துக்கொள்ளும். அந்த வினாடியில், உலகத்தின் அனைத்துத் துயரங்களும் கரைந்துபோகும். கதவு திறக்கப்பட்டு, அவனுடைய காலணிகளின் சத்தம் கேட்கும்போது, மனதுக்குள் ஒரு சிறு ஒளிப்பொறி தட்டப்படும்.

ஆனால், சமீபநாட்களாக அவனுடைய வருகை காலதாமதமாகிக்கொண்டே வந்தது. வருகின்ற நேரங்களில் அவனது வாசனை மாறிப்போயிருந்தது. மருத்துவமனைகளின் கிருமிநாசினி வாசனை, கசப்பான மருந்துகளின் ஆவி, மற்றும் தோல்வியின் கசப்பு.

அவன் உணவுக் கிண்ணத்தில் உணவை ஊற்றும்போது அவனது கைகள் நடுங்கின.

"சாப்பிடு..." என்று மட்டும் சொல்வான். அவனது குரலில் முன்பு இருந்த அந்த மெல்லிய ஈரம் கூட வற்றிப்போயிருந்தது.

அவன் தன் அறையின் விளக்குகளை அணைத்துவிட்டுப் படுக்கும்போது, கதவின் இடுக்கில் வழியும் வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு வெளிவாசலிலேயே படுத்துக்கொள்வது வழக்கம். அவனது தூக்கமின்மை, வெளியிலிருக்கும் இந்த உயிரின் தூக்கத்தையும் உண்டுசென்றது. அவன் எப்போது விழிப்பான்? எப்போது மீண்டும் தன் தலையைத் தடவுவான்?

எதிர்பார்ப்பு என்பது ஒரு கூர்மையான முள். அஃது இதயத்தின் சுவர்களில் மெல்ல மெல்ல உராய்ந்து, காயத்தை ஆழமாக்கிக்கொண்டே இருந்தது.

இரவுகளின் நிசப்தத்தில் சிந்தனைகள் அலை அலையாகப் பிரவாகிக்கும்.

சுவரில் நகரும் நிழல்கள் ஏன் எப்போதும் ஒரே திசையில் போகின்றன? அந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கும் சிறுவன் ஏன் திரும்பவே இல்லை? அவன் அணிந்திருந்த அந்தச் சிறிய காலணிகளின் வாசனை இன்னமும் அறையின் மூலையில் இருக்கும் பழைய பெட்டியில் வீசிக்கொண்டுதானே இருக்கிறது... மனிதர்கள் ஏன் எப்போதும் எதையாவது இழந்துவிட்டே வாழ்கிறார்கள்? அவனுக்குள் இருக்கும் அந்தப் பெருவெற்றிடம் எது? நான் கொடுக்கும் இந்த நிபந்தனையற்ற அசைவு, இந்த வெப்பம், இந்த விசுவாசம் இவை எதுவும் அவனது அகத்தின் காயத்தை ஆற்றுவதற்குப் போதாதா?

இன்று மழை பெய்கிறது. மழைத்துளிகள் கண்ணாடியில் மோதி உடையும் சத்தம், அவன் இரவில் மெல்ல அழு குரலைப்போலவே இருக்கிறது. அவன் அழும்போது அவனது கைகள் என் கழுத்துப் பட்டையை இறுக்குவது ஏன்? பிடிமானம் தேடுகிறானா, அல்லது விடுபட நினைக்கிறானா? மனிதர்களின் அகவுலகம் ஓர் இருண்ட குகை. அதில் ஒளி கொண்டுசெல்ல முயலும் ஒவ்வொரு முறையும் காற்று வந்து அதை அணைத்துவிட்டுச் செல்கிறது.

நாளை அவன் கதவைத் திறக்கும்போது சிரிப்பானா? அல்லது அந்தப் புகைப்படத்தைத் தூக்கி எறிவானா? காத்திருப்பதே எனது விதியாக இருக்கும்போது, இந்தக் காத்திருப்பின் எல்லை எது?

நினைவோடைகள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, ஒரு சுழலாக மாறி, இரவின் கனமான அமைதியில் கரைந்து போகும்.

ஒரு நாள் மாலை, வழக்கத்திற்கு மாறாக வீட்டின் கதவு திறந்தே இருந்தது.

அவன் அறைக்குள் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஒரு பெரிய மரப்பெட்டி திறந்திருந்தது. அதில் தன் பழைய ஆடைகளையும், புகைப்படத்தையும் அடுக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அருகில் சென்று நின்றபோது, அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

"உன்னை என்னால் இனிப் பார்த்துக்கொள்ள முடியாது," என்றான். அவனது குரல் உடைந்திருந்தது. அதில் எந்த உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. அது ஒரு தீர்ப்பைப் போல ஒலித்தது.

அவனது கைகள் பெட்டியை மூடின. அவன் எழுந்து நின்றபோது, அவனது கண்கள் தரைநோக்கி இருந்தன.

"எனக்கு நானே சுமையாகிவிட்டேன். இதில் உன்னையும்..." அவன் வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை.

அவன் வீட்டை விட்டு வெளியே நடந்தான். அவனது காலடிகளைத் தொடர்ந்து செல்ல முற்பட்டபோது, அவன் கரங்கள் தடுத்தன. அவன் காரின் கதவைத் திறந்தான்.

"ஏறு," என்றான்.

அந்தப் பயணம் முழுவதும் அமைதியாகவே இருந்தது. காரின் எஞ்சின் சத்தமும், வெளியே பெய்துகொண்டிருந்த மழையின் சத்தமும் மட்டுமே அந்த இடத்தை நிரப்பின. அவன் காரை ஒருபோதும் இவ்வளவு வேகமாக ஓட்டியதில்லை. அவனது கரங்கள் ஸ்டீயரிங் சக்கரத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தன. அவனது மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு புயல் மையம் கொண்டிருந்தது. அந்தப் புயல், அவனை மட்டுமல்ல, அவனை நம்பியிருந்த இந்த உயிரையும் அடித்துச் செல்லத் தயாராக இருந்தது.

கார் ஒரு பெரிய பூங்காவின் எல்லைக்கு அருகே, ஆள்நடமாட்டமில்லாத அந்தச் சாலையோரத்தில் நின்றது.

கதவு திறக்கப்பட்டது.

இப்போது, அந்த சிமெண்ட் கூரையின் அடியில், ஈரம் சொட்டும் உடலோடு அமர்ந்திருக்கையில், மழையின் வேகம் சற்றே குறைந்திருந்தது.

சாலையின் ஓரத்தில் தேங்கியிருந்த நீரில், தெருவிளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சம் மிதந்துகொண்டிருந்தது.

அவன் மீண்டும் வருவான்.

அந்த நம்பிக்கை மனதின் ஆழத்தில் ஒரு சிறிய சுடராக எரிந்துகொண்டிருந்தது. அவன் காரைத் திருப்பி, இந்த மழைச் சாலையில் மீண்டும் வருவான். கதவைத் திறந்து, "வா..." என்று அழைப்பான். அவனது மனநலமின்மை, அவனது கவலைகள், அவனது தனிமை அனைத்தையும் தாண்டி, அவனுக்கு இந்த வெப்பம் தேவைப்படும். மனிதர்களுக்குத் தேவைப்படுவதெல்லாம் தங்களை நிபந்தனையின்றி நேசிக்கும் ஒரு உயிர் மட்டுமே. அதை அவன் உணர்வான்.

அடிவானத்தில் ஒரு காரின் வெளிச்சம் தெரிந்தது.

உடனே விழிப்படைந்து, காதுகளை உயர்த்திக் கூர்ந்து கவனிக்கப்பட்டது. கால்கள் தன்னிச்சையாக முன்நோக்கி நகர்ந்தன. சிவப்பு நிறக் கார்? இல்லை, அது ஒரு வெள்ளைக் கார். அது கடந்து சென்றுவிட்டது.

மீண்டும் காத்திருப்பு.

மழை முற்றிலும் நின்றுவிட்டிருந்தது. இலைகளிலிருந்து சொட்டும் நீர்த்துளிகள் தரையில் விழும் 'டொப்... டொப்...' என்ற சத்தம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

தொலைவில் மற்றொரு காலடிச் சத்தம் கேட்டது. ஒரு மனிதன் குடையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்.

அவன் அருகில் வந்ததும், அவன் நின்றான். குடையைச் சற்றே உயர்த்தி கீழே பார்த்தான்.

அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான பரிதாபமும், ஆச்சரியமும் கலந்திருந்தது. அவன் தன் பையிலிருந்து ஏதோ ஒன்றை எடுத்தான்.

"பாவம்... யாரோ விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க போலிருக்கு," என்று முணுமுணுத்தான்.

அவன் கீழே குனிந்து, ஒரு சிறிய பிஸ்கட் துண்டை நீட்டினான்.

அந்த நீட்டப்பட்ட கரத்தையும், பிஸ்கட் துண்டையும் பார்த்தபோது, கழுத்தில் இருந்த அந்தப் பட்டை சற்றே அசைந்தது.

வால் மெல்ல அசைந்து, தன்னிச்சையாகத் தரையில் தட்டியது.

நான்கு கால்களும் மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்து, அந்த மனிதனின் ஈரமான காலணிகளின் அருகில் சென்று, தலையைத் தாழ்த்தி, அவனது மணத்தைச் மோப்பம் பிடிக்கத் தொடங்கின.

மாலை வானம் மெல்ல இருண்டு கொண்டிருக்க, பூங்காவின் நுழைவாயிலில் இருந்த அந்த மரத்தின் நிழல் நீண்டுகொண்டே சென்றது. அந்தப் புதிய மனிதன் முன்னோக்கி நடக்கத் தொடங்க, அவனைத் தொடர்ந்து, நான்கு கால்களின் ஓசை ஈரமான தரையில் சீராக விழத் தொடங்கியது.

பழைய நினைவுகளின் வாசனை மழையோடு கரைந்துபோக, புதியதொரு வாசனையின் பின்னால், நிபந்தனையற்ற அந்த எதிர்பார்ப்பு மீண்டும் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தது.

.....முற்றும்......

எழுத்து,

பா.தனேசு