அறைக்குள் இருந்த ஒரே வெளிச்சம் அந்த அலைபேசியின் திரையிலிருந்து மட்டுமே வந்து கொண்டிருந்தது. மணி இரவு பதினொன்றைத் தாண்டியிருந்தது. மழையின் ஈரம் இன்னும் சுவர்களில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்க, சன்னல் கண்ணாடியில் வழிந்த நீர்த்துளிகள் வெளியுலகத்தின் மங்கலான விளக்கொளியைச் சிதறடித்துக் காட்டின. கதிர் தன் கையில் இருந்த அலைபேசியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கட்டைவிரல் திரையின் மீது இலக்கற்று நகர்ந்து, வாட்ஸ்அப் (WhatsApp) செயலியின் அந்த குறிப்பிட்ட உரையாடலுக்குள் சென்றது.
அங்கு அவனது கடைசி குறுஞ்செய்திக்குக் கீழே இரண்டு சிறிய குறிகள் (Ticks) இருந்தன. சாம்பல் நிறத்தில் இருந்த அவை, சரியாக பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு நீல நிறமாக மாறியிருந்தன. அந்த நீல நிறம். அது வெறும் நிறம் அல்ல. அது ஒரு குறியீடு. 'நான் நீ சொன்னதைப் படித்துவிட்டேன், ஆனால் உனக்குப் பதில் சொல்லத் தயாராக இல்லை' என்பதன் மௌனமான அறிவிப்பு.
கதிரின் மூச்சுக்காற்று சற்று சூடாக வெளிப்பட்டது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். ஒரு காலத்தில், கடிதங்கள் எழுதி, அது போய்ச் சேர்ந்ததா இல்லையா என்று வாரக்கணக்கில் காத்திருந்த மனித இனம், இன்று ஒரு நொடியில் செய்தி சென்று சேர்ந்ததையும், அது படிக்கப்பட்டதையும் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இந்தத் தொழில்நுட்பம் மனித மனங்களுக்குள் ஏற்படுத்தியிருக்கும் வெற்றிடம் மிகப்பெரியது. அந்த இரண்டு நீல நிறக் குறிகளும் அவனுக்குள் ஒரு பதற்றத்தை, ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை உருவாக்கின. தத்துவார்த்தமாகப் பார்த்தால், இது ஒரு முரண். தொடர்பு கொள்வதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கருவி, மனிதர்களை எவ்வளவு தனிமைப்படுத்துகிறது!
அவன் அனுப்பிய செய்தி மிகச் சாதாரணமானதுதான். "நாளை சந்திக்கலாமா? சில விஷயங்கள் பேச வேண்டி இருக்கிறது." அவ்வளவுதான். ஆனால் அகல்யாவிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை. அந்த நீல நிறக் குறிகள் அவளை ஒரு கண்ணாடியின் பின்னணியில் நிறுத்திவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது. அவள் அவனது செய்தியைப் பார்த்திருக்கிறாள். அந்த வார்த்தைகளை வாசித்திருக்கிறாள். ஒருவேளை அவள் கண்கள் அந்த வரிகளை இரண்டு முறை கடந்திருக்கலாம். ஆனால், அவளது விரல்கள் தட்டச்சு செய்ய மறுக்கின்றன. ஏன்?
இந்தக் கேள்வி அவனுக்குள் பல கிளைகளாகப் பிரிந்து சென்றது. கோபமா? அலட்சியமா? அல்லது அவளுக்கும் இது என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாத குழப்பமா? கதிர் படுக்கையை விட்டு எழுந்தான். இருட்டிலேயே நடந்து சென்று சமையலறையின் விளக்கை ஒளிரச் செய்தான். தண்ணீர் குவளையை எடுத்தபோது அவனது கை லேசாக நடுங்குவதைக் கவனித்தான். 'எதற்காக இந்தப் பதற்றம்? அவள் பதில் சொல்லாவிட்டால் என்ன? உலகம் அழிந்துவிடுமா?' அவனது தர்க்க மனம் கேள்வி கேட்டது.
ஆனால், அவனது உணர்வு மனம் தர்க்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. அந்த நீல நிறம் ஒரு உருவகமாக அவனுக்குத் தோன்றியது. கடலின் நீலம் போல ஆழமானது, ஆனால் குளிர்ந்தது. வானத்தின் நீலம் போல விரிவானது, ஆனால் தொட முடியாதது. அகல்யா இப்போது அந்த நீல நிறமாக மாறிவிட்டாள். அவள் அருகில் இருக்கிறாள், ஆனால் வெகு தொலைவில்.
அவன் மீண்டும் வந்து கட்டிலில் அமர்ந்தான். திரையை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான். அதே நீல நிறக் குறிகள். அவள் 'ஆன்லைனில்' (Online) இல்லை. ஒருவேளை அவள் தூங்கியிருக்கலாம். அல்லது வேறொருவருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம். மனித மனம் எவ்வளவு விசித்திரமானது. தனக்குத் தேவையானது கிடைக்காதபோது, அது கற்பனையின் இருண்ட மூலைகளுக்குச் சென்று தன்னைத்தானே தண்டித்துக் கொள்கிறது. கதிர் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விட்டான். உணர்ச்சிப் பெருக்கில் அடித்துச் செல்லப்படக் கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான். அவனுக்குக் கோபம் வரவில்லை. மாறாக, ஒருவித அமைதியான பதற்றம் அவனுக்குள் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது.
இது ஒரு தத்துவார்த்த முரண். நாம் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்த விரும்புகிறோம். ஒரு பொத்தானை அழுத்தினால் உணவு வர வேண்டும், ஒரு செய்தியை அனுப்பினால் உடனே பதில் வர வேண்டும். இந்த உடனடித் தேவையின் (Instant Gratification) கலாச்சாரத்தில், மௌனத்தை நாம் சகித்துக் கொள்வதில்லை. மௌனம் ஒரு பதில்தான் என்பதை நாம் மறந்துவிட்டோம். அகல்யாவின் மௌனம் அவனுக்கு எதையோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை அவன் காதுகொடுத்துக் கேட்க வேண்டுமே தவிர, வார்த்தைகளுக்காகப் பிடிவாதம் பிடிக்கக் கூடாது.
அவன் தன் எண்ணங்களை திசைதிருப்ப நினைத்தான். மேஜை மீது இருந்த புத்தகத்தை எடுத்தான். அது ஒரு நாவல். பக்கங்களைப் புரட்டினான், ஆனால் எழுத்துகள் அவன் மனதில் பதியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அந்த நீல நிறக் குறிகளே அவன் மனத்திரையில் விரிந்தன. அது ஒரு சாட்சி. 'நான் இருக்கிறேன், ஆனால் உனக்காக இல்லை' என்பதன் சாட்சி.
திடீரென்று அவனுக்குள் ஒரு மாற்றம் (Internal Shift) நிகழத் தொடங்கியது. அவன் அந்த நீல நிறக் குறிகளை ஒரு எதிரியாகப் பார்ப்பதை நிறுத்தினான். அது வெறும் தொழில்நுட்பம். அது மனித உணர்வுகளை அளக்கும் கருவி அல்ல. அகல்யாவின் உலகத்தில் இப்போது என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்று அவனுக்குத் தெரியாது. ஒருவேளை அவளும் இதே பதற்றத்துடன், என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அந்தத் திரையையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். அல்லது, அவள் தன் மனதை அமைதிப்படுத்திக் கொள்ள சிறிது அவகாசம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கலாம்.
'என் செய்தி அவளைச் சென்றடைந்துவிட்டது. என் விருப்பத்தை நான் தெரிவித்துவிட்டேன். இனி நடப்பது என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.' இந்த எண்ணம் அவனுக்குள் ஒரு விடுதலையை உணர்த்தியது. நாம் மற்றவர்களின் எதிர்வினைகளுக்குப் பொறுப்பல்ல; நமது செயல்களுக்கு மட்டுமே பொறுப்பு.
வெளியே மழை முற்றிலும் நின்றிருந்தது. இரவு இன்னும் அடர்த்தியாகியிருந்தது. கதிர் அலைபேசியின் இணையத் தொடர்பை துண்டித்தான். இப்போது அவனுக்கு எந்தப் பதற்றமும் இல்லை. அந்த நீல நிறக் குறிகள் அவனை ஆளுவதை அவன் தடுத்து நிறுத்திவிட்டான். உள மாற்றம் என்பது ஒரு பெரிய நிகழ்வாக இருக்க வேண்டியதில்லை. அஃது இதுபோன்று ஒரு மெல்லிய புரிதலில், ஒரு சிறிய விலகலில் நிகழக்கூடியது.
அவன் சன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான். மேகங்கள் விலகி, ஒரு சில நட்சத்திரங்கள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. வானம் இருண்டிருந்தாலும், அதுவும் ஒருவித நீல நிறம்தான். ஆனால் இந்த நீலம் அவனுக்குப் பதற்றத்தைத் தரவில்லை. மாறாக, ஒரு ஆழமான அமைதியைத் தந்தது. நாளை காலை சூரியன் உதிக்கும். ஒருவேளை அவளிடமிருந்து பதில் வரலாம். அல்லது வராமலும் போகலாம். இரண்டுமே அவனது வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை மாற்றிவிடப் போவதில்லை.
அலைபேசியை மேஜையின் ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு, கண்களை மூடினான். அமைதியான பதற்றம் இப்போது ஒரு முதிர்ச்சியான அமைதியாக மாறியிருந்தது. அந்த அறைக்குள் இப்போது இருள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது, அந்த நீல நிற வெளிச்சம் முற்றிலுமாக அணைந்திருந்தது.
(முற்றும்)
எழுத்து,
பா.தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக