மௌனம் - பா.தனேசு

அறையின் தென்மேற்கு மூலையில் இருந்த அந்த நீண்ட விரிசல், மழைக்காலங்களில் மட்டும் லேசாக ஈரத்தை உறிஞ்சி நிறம் மாறும். அமுதன் அதை நெடுநேரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சுண்ணாம்பு பூச்சின் அடியில் மறைந்திருந்த பழைய செங்கல்லின் அடர் சிகப்பு, ஏதோ ஒரு காயத்தின் உறைந்த ரத்தத்தைப் போல மெல்ல வெளியே தெரிந்தது. சுவரில் இருக்கும் விரிசலைத் தட்டிப் பூசி மறைப்பது எளிது; ஆனால் அடியில் தங்கியிருக்கும் செங்கல் தன் நிறத்தை மாற்றிவிடப் போவதில்லை.

கூடத்தில் அப்பாவின் மாமா சேகர் உரக்கப் பேசும் சத்தம் கேட்டது. அவருடைய குரலில் எப்போதுமே ஒருவித அதிகாரத் தொனியும், அதற்குப் பின்னால் மிதக்கும் லேசான ஆளுமைச் செருக்கும் கலந்திருக்கும். அந்த வீட்டில் சேகர் வெறும் உறவினர் மட்டுமல்ல; குடும்பத்தின் பொருளாதாரத் தூண்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுபவர். குடும்பத்தின் எந்தவொரு விசேஷத்திலும் அவருடைய ஆலோசனையின்றி எந்த முடிவும் எடுக்கப்படுவதில்லை.

அமுதன் தன் பழைய புத்தகப் பையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு மேசையின் அடியில் அமர்ந்திருந்தான். பையின் ஜிப் உடைந்திருந்தது. உள்ளே இருந்த கணக்கு நோட்டின் ஓரங்கள் மடிந்து, எண்ணெய் பட்டுப் பழுப்பேறியிருந்தன. பையின் துணியைத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். விரல் நகங்களின் நுனிகள் வெள்ளையாகும் வரை அந்தப் பிடி தளரவில்லை. உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் மெல்லிய அதிர்வு பரவுவதை அவனால் உணர முடிந்தது.

ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த வேப்பமரத்து இலைகள் காற்றில்லாமலே அசையாமல் நின்றன. தூரத்தில் தொடர்வண்டிப் பாதையில் ஒரு சரக்கு ரயிலின் கனத்த இரும்புச் சக்கரங்கள் தண்டவாளத்தில் உரசும் மந்தமான சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் அவனது மண்டைக்குள் ஏதோ ஒரு பழைய நினைவை அல்லது மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு கணத்தை நினைவுபடுத்தியது.

சேகரின் சிரிப்பொலி கூடத்திலிருந்து தாழ்வாரம் வரை பரவியது. 'அக்கா, அமுதனுக்கு இந்த வாரம் லீவுதானே? அவனுக்குக் கொஞ்சம் கணக்குச் சொல்லித் தரட்டுமா?' என்று அவல் இடித்துக் கொண்டிருந்த அம்மாவிடம் கேட்கும் சத்தம் கேட்டது. அந்த வார்த்தைகள் காற்றில் மிதந்து வந்தபோது, அமுதனின் தொண்டைக் குழிக்குள் ஏதோ அடைத்துக்கொண்டது. எச்சிலை முழுங்குவது கூட அவனுக்குக் கடினமாக இருந்தது.

அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். இருளுக்குள் எந்த வடிவமும் அற்ற ஒரு நிழல் உருவமாக சேகர் நின்றிருந்தார். கடந்த ஒரு மாதமாகவே அந்த நிழல் அவனைத் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. வீட்டின் மற்றவர்கள் நடமாடும் வெளிச்சமான கூடத்திற்கும், சமையலறைக்கும் இடையே இருந்த சிறிய இடைவெளிகளில்தான் அந்த நிழல் உருவெடுக்கும்.

குழந்தைகளின் உலகம் மிகச் சிறியது. அதில் தோன்றும் பயங்கள் மிகப்பெரிய மலையைப் போல அவர்களின் தோள்களின் மீது அழுத்தும். அமுதனின் பயம் வெறும் உடலளவிலான பயம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு தத்துவார்த்தக் குழப்பமாக அவனுக்குள் உருவெடுத்திருந்தது.

சேகர் மாமா அவனுக்குப் பலமுறை பொம்மைகளும், வண்ணப் பென்சில்களும் வாங்கித் தந்திருக்கிறார். அப்பாவிற்கு உடல்நலமில்லாமல் போனபோது ஆஸ்பத்திரிச் செலவை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டவர் அவர்தான். வீட்டில் எல்லோரும் அவரை ஒரு தெய்வத்தைப் போல மதித்தார்கள். 'சேகர் மாமா இல்லைன்னா நாம இந்த அளவுக்கு வந்திருக்க முடியாது' என்று அம்மா அடிக்கடி சொல்வது அமுதனின் நினைவுக்கு வந்தது.

அப்படியிருக்க, அதே சேகர் மாமா தன்னிடம் நடந்துகொள்ளும் விதம் ஏன் இவ்வளவு அருவருப்பாக இருக்கிறது? ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் நல்லவராகவும், அதே நேரத்தில் பயங்கரமானவராகவும் இருக்க முடியுமா? தன் பிஞ்சு மனதால் இந்த முரணைப் புரிந்து கொள்ள அமுதன் திணறினான். 'நான் தப்பு செய்கிறேனா? என் எண்ணத்தில் தான் கோளாறா?' என்ற கேள்விகள் அவனைத் துளைத்தன. குற்றவுணர்ச்சி அவனது நெஞ்சை அடைத்தது.

அவர் அவனது தோளைத் தொடும்போது, அல்லது 'இது நமக்குள் இருக்கிற ரகசியம்' என்று அவனது காதோரம் மெல்லிய குரலில் ரகசியமாகச் சொல்லும்போது, அந்தத் தொடுதல் அவனுக்குள் ஒரு அருவருப்பைத் தரும். ஆனால், அதை எதிர்த்துப் பேச முடியாதபடி அவனது நாக்கு ஒட்டிக் கொள்ளும். 'உங்க அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை, இதைப் போய் வெளியில சொன்னா அவர் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவாரு' என்று அவர் போட்ட முடிச்சு, அமுதனின் குரல்வளையை இறுகப் பிடித்திருந்தது.

அவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான். உள்ளங்கையில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது. ஒரு குழந்தை தன் வீட்டிற்குள்ளேயே அந்நியமாக உணரும் தருணம் மிகவும் கொடூரமானது. பாதுகாப்பான புகலிடமாக இருக்க வேண்டிய வீடு, திடீரென ஒரு பொறி போல மாறத் தொடங்குகிறது.

சமையலறையிலிருந்து அம்மாவின் கைவளையல்கள் குலுங்கும் சத்தம் கேட்டது. கடுகு தாளிக்கும் வாசம் வீடு முழுவதும் பரவியது. வழக்கம் போலத்தான் எல்லாம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் அமுதனுக்கு மட்டும் இந்த உலகம் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறியது போலத் தோன்றியது. மற்றவர்கள் பார்க்கும் உலகம் வேறு; அவன் வாழும் உலகம் வேறு.

அறையின் கதவு லேசாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. மரக்கதவின் கீழ்ப்பகுதி தரையில் உரசும் அந்தச் சத்தம் அமுதனுக்கு மிக அண்மையில் கேட்டது. அவன் தன் தலையை உயர்த்தவில்லை. ஆனால், அறையின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நீண்ட நிழல் விழுந்ததை அவன் சுவரில் பார்த்தான்.

சேகர் உள்ளே நுழைந்தார். அவரிடம் எப்போதும் வீசும் அந்தப் பன்னீர் வாசனை அறையின் காற்றை நிரப்பியது. அது நறுமணமாக இருந்தாலும், அமுதனுக்கு மூச்சுத்திணறலை ஏற்படுத்தியது. அவர் அமுதனின் அருகில் வந்து நின்றார்.

'அமுதன், என்ன பண்றே? தனியா உக்காந்துட்டு இருக்கே?' - குரல் மிகவும் மென்மையாகவும், அன்பாகவும் இருந்தது. ஆனால், அந்த அன்பிற்குப் பின்னால் இருந்த அதிகாரமும் சுமைமிக்க கட்டுப்பாடும் அமுதனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒன்று.

அமுதன் பதிலும் சொல்லவில்லை; நகரவும் இல்லை. அவன் தன் மேசையின் மீது இருந்த பழைய மரக்கட்டையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த மரக்கட்டையில் கரையான் அரித்த சிறு துளைகள் இருந்தன. கரையான் உள்ளே இருந்து மரத்தைச் சிறிது சிறிதாகத் தின்று அழிப்பதைப் போல, இந்த மௌனம் தன் மனதைத் தின்று கொண்டிருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

சேகர் அவனது அருகில் அமர்ந்தார். அவனது தலையை மெதுவாகக் கோதிவிட்டார். அந்தத் தொடுதல் அமுதனின் முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லென்ற நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. 'நேத்து நான் வாங்கித் தந்த கலர் பென்சில் எங்கே? அதை வச்சுப் படம் வரையலையா?' என்று கேட்டார்.

அமுதன் தன் உதடுகளை இறுக மூடிக்கொண்டான். பேச நினைத்தால் வார்த்தைகள் வருவதற்குப் பதிலாக அழுகைதான் வரும் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால், அவன் அழ விரும்பவில்லை. அழுகை என்பது பலவீனம்; அது சேகருக்கு மேலும் பலத்தைத் தரும் என்று அவனது உள்மனது எச்சரித்தது.

'உங்க அம்மா சமையல்ல பிஸியா இருக்காங்க. நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் நேரம் கதைகளைப் பத்திப் பேசலாமா?' - சேகரின் கைகள் அவனது தோளிலிருந்து மெல்லக் கீழே இறங்கின.

அந்தக் கணத்தில் அறையின் உள்ளே இருந்த காற்று கனத்தது. ஜன்னல் வழியே உள்ளே வந்த மங்கலான வெளிச்சம் சேகரின் முகத்தின் ஒரு பாதியை இருளிலும், மறுபாதியை வெளிச்சத்திலும் காட்டியது. அந்த முகமூடி போன்ற தோற்றம் அமுதனுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஏதோ ஒன்றைத் தட்டி எழுப்பியது.

மனித மனத்தின் தற்காப்பு உணர்வு என்பது மிகவும் விசித்திரமானது. அது மிக அமைதியான தருணத்தில்தான் தன் முழு ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்தும். அமுதன் தன்னுள் வளர்த்து வந்த பயம், இப்போது மெல்ல மெல்ல ஒரு தீர்க்கமான முடிவாக மாறத் தொடங்கியது.

தன் அப்பாவின் உடல்நிலையைப் பற்றிய பயம், குடும்பத்தின் கௌரவம், சேகரின் அதிகாரம் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து அவனைக் கட்டிப்போட்டிருந்த சங்கிலிகள் ஒவ்வொன்றாக அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கின. 'நான் ஏன் பயப்பட வேண்டும்? தவறு செய்தது நான் இல்லையே?' என்ற ஒரு எளிய கேள்வி அவனுள் தோன்றியது.

அந்தக் கேள்வி ஒரு சின்னப் பொறி போல அவனது இருண்ட மனதிற்குள் விழுந்தது. இத்தனை நாட்களாகத் தன்னை அழுத்திக் கொண்டிருந்த குற்றவுணர்ச்சி உண்மையில் தன் மீதானது அல்ல; அது சேகர் அவனுள் திணித்த விஷம் என்பதை அவன் உணரத் தொடங்கினான்.

சுவரில் இருந்த அந்த விரிசலை அவன் மீண்டும் பார்த்தான். ஈரம் சுவரில் பரவிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், ஈரம் பரவுவதால் சுவர் உடைந்து விடுவதில்லை; அது தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. மௌனமாக இருப்பது பாதுகாப்பு அல்ல; அது அந்த அநீதிக்குத் தரும் மறைமுகமான அனுமதி என்பதை அவனது பிஞ்சு அறிவு உணர்ந்து கொண்டது.

சேகரின் கை அவனது கையைத் தொட்டது. 'அமுதன், நான் சொல்றதைக் கேளு...' என்று அவர் குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னார்.

அமுதன் தன் கையை மெதுவாக, ஆனால் உறுதியாகப் பின்னுக்கு இழுத்துக் கொண்டான். அந்த அசைவு மிகவும் சிறியதுதான். ஆனால், அதில் இருந்த எதிர்ப்பு சேகருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. சேகரின் முகத்தில் லேசான அதிர்ச்சியின் கோடு வந்து மறைந்தது.

'என்னடா ஆச்சு உனக்கு?' என்று சேகர் குரலில் லேசான கடுமையான தொனியைக் கூட்டினார். அதிகாரத்திற்குப் பழகிய ஒரு மனிதனுக்கு, ஒரு சிறிய குழந்தையின் இந்த எளிய எதிர்ப்பு ஒரு சவாலாகத் தோன்றியது.

அறையின் கதவு முழுமையாகத் திறந்திருந்தது. கூடத்தில் அம்மா தட்டுகளை அடுக்கும் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் அமுதனுக்கு ஒரு கயிற்றைப் போலத் தோன்றியது. இருண்ட கிணற்றுக்குள் இருக்கும் ஒருவன் மேலே இருக்கும் கயிற்றைப் பிடித்து மேலேற நினைப்பதைப் போல, அவன் அந்தச் சத்தத்தைப் பற்றிக்கொள்ள விரும்பினான்.

அவன் இனிமேலும் அந்த ரகசியத்தைச் சுமக்கப் போவதில்லை. அந்த ரகசியம் அவனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றப் போவதில்லை; மாறாக, தன்னை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அமுதன் மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவனது கால்கள் லேசாக நடுங்கின. ஆனால் அவனது பார்வையில் ஒரு புதிய உறுதி இருந்தது. அவன் சேகரின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தான். இத்தனை நாட்களாக அவன் சேகரின் முகத்தைப் பார்க்கவே பயந்திருந்தான்; எப்போதும் தரையையோ அல்லது சுவரையோதான் பார்ப்பான். ஆனால் இப்போது, அவன் நேராகப் பார்த்தான்.

சேகர் அந்தப் பார்வையைக் கண்டு ஒரு கணம் திகைத்தார். ஒரு குழந்தையின் பார்வையில் இருக்கும் உண்மையும், உறுதியும் எந்தப் பெரிய மனிதனின் அதிகாரத்தையும் அசைத்துப் பார்க்கக் கூடியவை.

அமுதன் மூச்சை ஆழமாக உள்ளே இழுத்தான். அவனது நெஞ்சு கூடுகட்டியிருந்த பாரத்திலிருந்து விடுபடுவது போல இருந்தது.

'அம்மா...' - அவன் அழைத்தான்.

அந்த அழைப்பு உரத்த அலறல் அல்ல; அது ஒரு சாதாரண குரல் உயர்வுதான். ஆனால், அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல அது போதுமானதாக இருந்தது.

சேகரின் முகம் கணத்தில் மாறியது. 'அமுதன், சத்தம் போடாதே...' என்று அவர் அவசர அவசரமாகக் குரலைக் தாழ்த்தினார். அவரிடம் இருந்த அந்தப் போலி கம்பீரமும் அதிகாரமும் நொடியில் கரைந்து போனது. அவனது கண்ணெதிரே அந்தப் பெரிய மனிதர் சுருங்கிச் சிறியவராவது போல அமுதனுக்குத் தோன்றியது.

அமுதன் மீண்டும் ஒரு அடி பின்னால் எடுத்து வைத்து, வீட்டின் கூடத்தை நோக்கி நடந்தான். 'அம்மா, இங்கே வாங்களேன்...' என்று உரத்த குரலில் மீண்டும் கூப்பிட்டான்.

கூடத்திலிருந்து அம்மாவின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. கையில் துடைப்பத்துடனும், வியர்வை படிந்த முகத்துடனும் அம்மா அறையின் வாசலுக்கு வந்தாள்.

'என்னடா அமுதன், ஏன் கூப்பிட்டே?' என்று அம்மா கேட்டாள். அவளது பார்வையில் இயல்பான தாயன்பும், லேசான கேள்வியும் இருந்தன.

அமுதன் அம்மாவைப் பார்த்தான். பின் கதவருகே பதற்றத்துடன் நின்று கொண்டிருந்த சேகரைப் பார்த்தான். சேகரின் கண்கள் அமுதனிடம் கெஞ்சுவது போலவும், அதே நேரத்தில் எச்சரிப்பது போலவும் இருந்தன. 'சொல்லாதே' என்ற மிரட்டல் அந்தப் பார்வையில் இருந்தது.

ஆனால், அமுதன் இப்போது அந்த எல்லைகளைத் தாண்டிவிட்டிருந்தான். அவனுக்குள் இருந்த பயம் முற்றிலுமாக அகன்றிருந்தது. மௌனம் என்ற பெரிய சுவரை அவன் உடைத்துவிட்டான்.

'அம்மா, சேகர் மாமா எனக்குக் கணக்குச் சொல்லித் தர வேண்டாம். அவர் கூட நான் தனியா இருக்க விரும்பல' என்று அமுதன் மிக அமைதியான, தெளிவாகக் கூறினான்.

அந்தச் சொற்களில் எந்தவித நாடகத்தனமும் இல்லை; உரத்த கத்தலோ அல்லது உணர்ச்சிப் பெருக்கோ இல்லை. ஆனால், அந்த எளிய வாக்கியத்தின் பின்னணியில் இருந்த உறைந்த உண்மை அம்மாவின் காதில் தெளிவாக விழுந்தது.

அம்மா ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்றாள். அமுதனின் முகத்தையும், பின் சுவரோரம் பதற்றத்துடன் நின்றிருந்த சேகரின் முகத்தையும் பார்த்தாள். ஒரு தாயின் உள்ளுணர்வுக்கு எல்லாமே புரிவதற்குச் சில நொடிகள் போதுமானதாக இருந்தன. அமுதனின் குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும், இத்தனை நாட்களாக அவனிடம் இருந்த மௌனத்திற்கான காரணமும் அம்மாவுக்கு நொடியில் விளங்கியது.

அம்மாவின் கையில் இருந்த துடைப்பம் மெல்லக் கீழே நழுவியது. அவளது முகத்தில் இருந்த இயல்பு மறைந்து, ஒரு கணம் அதிர்ச்சியும், அடுத்த கணமே ஒரு பெருங்கோபமும் வந்து அமர்ந்துகொண்டன.

சேகர் திக்கித் திணறி, 'அக்கா... அவன் ஏதோ தெரியாமச் சொல்றான்... குழந்தைதானே...' என்று ஏதோ சமாதானம் சொல்ல முயன்றார்.

ஆனால், அம்மா அவரைப் பேச விடவில்லை. அவளது பார்வை சேகரை நேருக்கு நேராகச் சுட்டெரித்தது. 'நீங்க முதல்ல இந்த வீட்டை விட்டு வெளியில போங்க' என்ற அம்மாவின் குரல் மிகவும் தாழ்ந்ததாக, ஆனால் இடி முழக்கத்தைப் போல அமைதியாக ஒலித்தது.

வீட்டின் முன் கதவு சாத்தப்படும் சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தம் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் பரவியது. இத்தனை நாட்களாக இருந்த அந்தக் கனத்த மௌனம் உடைந்து, ஒரு புதிய அமைதி அந்த வீட்டில் குடியேறியது.

சேகர் வெளியேறிய பிறகு, அம்மா அமுதனின் அருகில் வந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. ஆனால், அமுதனை நோக்கி அவள் நீட்டிய கைகளில் எந்தவிதப் பதற்றமும் இல்லை. அவள் அமுதனின் தோள்களை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

'நீ பண்ணினது சரிதான் அமுதன். இனிமே நீ எதுக்கும் பயப்படத் தேவையில்லை' என்று அம்மா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். அவளது குரலில் இருந்த உறுதி அமுதனுக்குள் மிகப்பெரிய புகலிடத்தைத் தந்தது.

அமுதன் தன் அறையின் ஜன்னல் அருகில் சென்று நின்றான். மாலை நேரத்து வெளிச்சம் மெல்ல மெல்ல மங்கி, அந்தப் பகுதியையே பொன்னிறமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. தெருவில் குழந்தைகள் சத்தமிட்டு விளையாடும் குரல்கள் கேட்டன.

சுவரில் இருந்த அந்தச் சிறிய விரிசலை அவன் மீண்டும் பார்த்தான். வெளிச்சம் இப்போது அந்த விரிசலின் மீது நேரடியாக விழுந்தது. இருளில் பயங்கரமாகத் தெரிந்த அந்த விரிசல், இப்போது வெறும் சுவரின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே தெரிந்தது. அது இனி அவனைக் பயமுறுத்தப் போவதில்லை.

அவன் தன் பழைய புத்தகப் பையை எடுத்தான். உடைந்த ஜிப்பைச் சரிசெய்ய முயலாமல், பையை அப்படியே தோளில் போட்டுக் கொண்டான். அவனது மூச்சு இப்போது சீராகவும், சுதந்திரமாகவும் ஓடியது. மௌனம் உடைக்கப்பட்ட தருணத்தில், அவன் தன் சிறுபிராயத்தின் தொலைந்துபோன சுதந்திரத்தை மீண்டும் கண்டடைந்திருந்தான்.

.......முற்றும்.......................

எழுத்தாக்கம்,

எழுத்தாளர்  பா. தனேசு