மாலை நேரத்து வெயில், ஊரின் மேற்கு எல்லையிலிருந்த கிழட்டு அரசமரத்தின் இலைகளுக்கு இடையே சலித்து விழுந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வெளிச்சம் முழுமையான பிரகாசத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, எஞ்சிய பகலின் சோர்வை மண் மீது விரித்துக் கொண்டிருந்தது.
சுந்தரத்தின் கைகளில் இருந்த பித்தளை விளக்கு அகல், எண்ணெய் பிசுக்கோடு குளிர்ந்திருந்தது. அதன் திரியை அவர் கட்டை விரலால் மேல்நோக்கித் தள்ளியபோது, காய்ந்த பருத்தி இழைகளின் உரசலில் ஒரு மெல்லிய சத்தம் எழுந்தது. அந்தச் சத்தம் அவருடைய கைவிரல்களின் நடுக்கத்தை அவருக்கு நினைவூட்டியது.
அவருக்கு முன்னால் வீட்டின் நடைபாதையில் விரிந்திருந்த நிழல்கள், அசையாத ஒரு காலத்தின் சாட்சிகளாகக் கிடந்தன. அந்த வீட்டின் பழமையான சுவர் வெடிப்புகளில் இருந்து எழுந்த ஈர மண்ணின் வாடை, காற்றின் ஈரப்பதத்தோடு சேர்ந்து நுரையீரலை அடைத்தது. திண்ணையின் மூலையில் அமைந்திருந்த மரக் கூண்டு காலியாக இருந்தது. அதன் இரும்புச் கம்பிகளில் படிந்திருந்த துரு, பல வருடங்களாக அந்த இடத்தை அடைத்துக்கொண்டிருந்த ஏதோவொரு அமைதியின் அடையாளமாகத் தோன்றியது.
"அப்பா..."
அந்தக் குரல் மிகவும் மெலிதாக, அறையின் இருண்ட கோடியிலிருந்து வந்தது. சுந்தரம் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவருடைய பார்வையின் குவியப் புள்ளியில், முற்றத்தின் நடுவே கிடந்த ஒரு உடைந்த மண்பாண்டத்தின் துண்டு மட்டுமே இருந்தது.
"மாலை மயங்கிடிச்சு," என்று மட்டும் சுந்தரம் சொன்னார். அவர் தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்ட குரல், உலர் சருகுகளின் மீது கால் வைப்பது போன்ற வரட்சியுடன் இருந்தது.
அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுமி, மதி, நடைபாதையின் நிழல் எல்லையைத் தாண்டாமல் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கைகளில் ஒரு சின்னஞ்சிறிய பிச்சிப்பூ மொட்டு இருந்தது. அஃது இன்னும் மலர்ந்திருக்கவில்லை; இதழ்கள் இறுக்கமாக மூடப்பட்டு, ஒரு ரகசியத்தைப் போல அவளது ஒடுங்கிய உள்ளங்கைக்குள் புதைந்திருந்தது. அவளது நிழல், சுந்தரத்தின் நிழலோடு இணையாமல், இடையிலிருந்த குறுகிய வெளிச்சக் கீற்றில் முறிந்து கிடந்தது.
அந்த வீட்டின் அமைதி என்பது சத்தமின்மை அல்ல. அது, பேசப்படாத பல நூறு சொற்களின் கனத்தால் திரண்டிருந்த ஒரு திரவம். சுவரில் தொங்கிய பழைய கடிகாரத்தின் ஊசல் ஆடும் சத்தம், ஒரு மரணப் படுக்கையின் மூச்சுப் பயிற்சி போல சீராகவும், சகித்துக்கொள்ள முடியாத கூர்மையோடும் அறையை நிரப்பியது.
சுந்தரம் திண்ணைப்படியில் அமர்ந்தார். கற்கள் குளிர்ந்திருந்தன. அந்தத் தண்மையின் ஆழம், அவருடைய எலும்புகள் வரை ஊடுருவுவதை அவர் உணர்ந்தார்.
அவருக்கு எதிரே இருந்த வீட்டின் வேலி, கிளிஞ்சல் முட்களாலும் உலர்ந்த பனை ஓலைகளாலும் பின்னப்பட்டிருந்தது. அது பாதுகாப்பிற்காக அமைக்கப்பட்டதா அல்லது உள்ளே இருப்பதை வெளியே தெரியாமல் மறைப்பதற்காக அமைக்கப்பட்டதா என்பதை காலம் தீர்மானிக்க மறந்திருந்தது. வேலியின் சில இடங்களில் முட்கள் முறிந்து, உள்ளே இருக்கும் இருள் வெளியே வழிவது போலத் தோற்றமளித்தது.
மதி மெதுவாக வந்து அவருக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டாள். அவளது மூச்சுக் காற்று சுந்தரத்தின் பிடரியில் லேசாகப் பட்டது. அதில் எந்த அவசரமும் இல்லை; ஆனால் ஒருவித நுட்பமான பயத்தின் பனிமூட்டம் கலந்திருந்தது.
"பூ ஏன் இன்னும் மலரல, அப்பா?"
சுந்தரம் தன் கையிலிருந்த திரியை மீண்டும் சரிசெய்தார். "இருட்டு முழுசா வரலல... அதான்."
"இருட்டு வந்தா எல்லாமே மூடிக்கிடும்ல?"
அந்தக் கேள்விக்கு சுந்தரத்திடம் பதில் இல்லை. அவர் ஊரின் திசையைப் பார்த்தார். தெருவின் கோடியில் எரியும் சிறிய வீட்டின் விளக்கு ஒளி, ஒரு புள்ளி போல மங்கலாகத் தெரிந்தது. அந்த ஒளியைச் சுற்றி சுழலும் ஈசல்களின் சிறகடிப்புச் சத்தம் கூட இங்கிருந்து கேட்பது போன்ற ஒரு மாயை அவருக்குள் உருவானது.
அவர் மனதில் ஒரு பழைய நினைவின் பிம்பம் அசைந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு, இதே திண்ணையில் அவருடைய தந்தை அமர்ந்திருந்தார். அப்போது சுந்தரம் சிறுவனாக இருந்தான். கதவின் இடுக்கில் இருந்து வெளிப்படும் இருளைப் பார்த்துப் பயந்தபோது, தந்தை சொன்னார்: "வேலி நல்லா இருந்தா, உள்ள இருக்குற விளக்கு அணையாது."
ஆனால் இப்போது, வேலி அப்பிடியேதான் இருக்கிறது. அதன் முட்கள் இன்னும் கூர்மையாகவே இருக்கின்றன. ஆயினும், வீட்டின் நடுவே எரியும் அகலின் சுடர் ஏன் அசைந்துகொண்டே இருக்கிறது? காற்றில்லாத இந்த மூடிய அறையில், எந்தக் காற்று அந்தச் சுடரை நடுங்க வைக்கிறது?
மதி தன் கையிலிருந்த மொட்டை மெதுவாகத் தன் கன்னத்தில் ஒற்றி எடுத்தாள். அதன் இதழ்களின் மென்மை அவளது தோலின் வரட்சியைத் தொட்டது. அவள் எதுவும் பேசவில்லை. அவளது அமைதி, சுந்தரத்தின் தோள்கள் மீது ஒரு பெரும் பாறையைப் போல அமர்ந்திருந்தது. அந்த அமைதியில் ஒரு நியாயத்தீர்ப்பின் வாசனை இருந்தது.
வெளியே தெருவில் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. அது கனமான, அவசரமில்லாத, அதிகாரப்பூர்வமான காலடிச் சத்தம்.
சுந்தரத்தின் உடல் ஒரு கணம் விறைத்தது. அவர் தன் கையிலிருந்த அகல் விளக்கைக் கீழே வைத்தார். மரக் கூண்டின் துருப்பிடித்த கம்பிகள், அந்தச் சத்தத்திற்கு எதிர்வினையாற்றுவது போல மெல்லிய அதிர்வை எழுப்பின.
வேலியின் கதவு திறக்கப்படும் சத்தம், மூங்கில்கள் ஒன்றோடொன்று உரசும் அந்த உலர் ஒலி, இரவின் அமைதியைக் கிழித்தது.
உள்ளே வந்தவன் வீட்டின் நிலப்பரப்பை நன்கு அறிந்தவன் போல நடந்தான். அவனது நிழல், நிலவின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் நீண்டுகொண்டே வந்து சுந்தரத்தின் காலடியில் விழுந்தது. அவன் முகத்தின் பெரும்பகுதி இருளில் புதைந்திருந்தது; ஆனால் அவனது தோள்களின் அகலமும், கையிலிருந்த தடியின் நுனியும் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
"இன்னும் விளக்கேத்தலயா, சுந்தரம்?"
அந்தக் குரல் அதிகாரத்தினுடையது அல்ல; மாறாக, இயல்பான உரிமையுடையது. அதுவே அதை மேலும் அச்சமூட்டுவதாக மாற்றியது.
சுந்தரம் எழுந்து நிற்கவில்லை. அவர் கைகள் தன் மடியில் ஒன்றோடொன்று கோர்க்கப்பட்டிருந்தன. விரல் நகங்கள் தோலுக்குள் அழுந்தி, சிறிய வடுக்களை உருவாக்கின. "இப்போ ஏத்திடுவேன்," என்றார்.
வந்தவன் மதியைப் பார்த்தான். அவளது கையிலிருந்த பிச்சிப்பூ மொட்டை அவனது பார்வை கடந்து சென்றது. அவள் சுந்தரத்தின் வேட்டித் தலைப்பை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது பிடியில் எந்த நடுக்கமும் இல்லை; ஆனால் ஒரு கடுமையான இறுக்கம் இருந்தது. அது தப்பித்தலுக்கான பிடியல்ல, சாட்சியத்திற்கான பிடி.
"ஊரு அடங்கிடுச்சு. காவலுக்கு ஆள் வேணும்ல," என்று சொல்லியபடி அவன் திண்ணையின் மறுமுனையில் அமர்ந்தான்.
அவன் அமர்ந்தபோது, அவனது சட்டையிலிருந்து வந்த காய்ந்த புகையிலையின் நாற்றமும், வியர்வையின் மணமும் அந்தச் சிறிய இடத்தை அடைத்துக் கொண்டன. சுந்தரம் தன் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டார். அந்த நாற்றம் அவருக்குப் பழகியதுதான், ஆனால் இன்றிரவு அது ஒரு நச்சு வாயுவைப் போலத் தொண்டையை அடைத்தது.
வேலி என்பது பாதுகாப்பின் எல்லை என்று நினைத்திருந்த சுந்தரத்திற்கு, இப்போது அது ஒரு கூண்டின் சுவராகத் தெரிந்தது. வேலி வெளியே இருப்பவர்களைத் தடுப்பதற்கு அல்ல; உள்ளே இருப்பவர்களைத் தப்பிக்க விடாமல் இருப்பதற்குத்தான் என்ற உண்மை, அந்த மூங்கில் உரசலின் சத்தத்தில் அவருக்கு மெதுவாக உறைத்தது.
இரவின் இரண்டாம் சாமம் தொடங்கியபோது, காற்று முற்றிலும் நின்றுவிட்டது. மரங்களின் இலைகள் அசைவற்று நின்றன.
சுந்தரம் விளக்கை ஏற்றியிருந்தார். அதன் சிறிய சுடர், அகலின் எண்ணெயில் நீந்தி அசைந்தது. அந்தச் சிறிய வெளிச்சம், அறையின் மூலைகளில் இருந்த இருளை அகற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதை இன்னும் அடர்த்தியாக்கிக் காட்டியது.
மதியின் மூச்சுச் சத்தம் சீராக இல்லை. அவள் தூங்குவது போலக் கிடந்தாள், ஆனால் அவளது இமைகள் லேசாக அதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. அவளது கை விரல்கள் இன்னும் அந்தப் பிச்சிப்பூ மொட்டை மூடியே வைத்திருந்தன. அது இப்போது அவளது உடலின் வெப்பத்தால் சற்றே வாடி, தன் இறுக்கத்தை இழக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
சுந்தரம் தன் கைகளைப் பார்த்தார். விளக்கு வெளிச்சத்தில் அவளது நடுக்கம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அவருக்குள் ஒரு மெல்லிய உரையாடல் தொடங்கியது. அது வார்த்தைகளால் ஆனதல்ல; உணர்வுகளின் மோதலால் ஆனது. ஒரு தகப்பனின் கடமை என்ன? வேலியைக் காப்பாற்றுவதா, அல்லது வேலிக்கு உள்ளே இருக்கும் மலரைக் காப்பாற்றுவதா?
அவர் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மனிதன் இப்போது தூங்குவது போலக் கண்களை மூடியிருந்தான். அவனது மூச்சுச் சத்தம் ஆழமாகவும், நிதானமாகவும் இருந்தது. அவன் இந்த வீட்டின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது. அவனது இருப்பு, அந்த வீட்டின் அடித்தளத்தையே அரித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பூச்சியின் அமைதியான செயல்பாட்டைப் போல இருந்தது.
சுந்தரம் மெதுவாக எழுந்தார். அவர் காலடிகள் தரையில் படும் சத்தம் கூட வரக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தார். அவர் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தார்.
வெளியே கிணற்றின் கயிறு, காற்றில்லாமல் தானே அசைவது போலத் தோன்றியது. கிணற்றின் ஆழமான நீர்மட்டம், வானத்தின் நட்சத்திரங்களைத் தன் இருண்ட பரப்பில் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நீர் அமைதியாக இருந்தது, ஆனால் அதன் ஆழத்தில் ஒரு பேராபத்து ஒளிந்திருந்தது.
அவர் மீண்டும் மதியைப் பார்த்தார். அவளது ஒடுங்கிய மார்பக்கூடு ஏறி இறங்குவது, ஒரு சிறிய பறவையின் கூண்டிற்குள் நடக்கும் போராட்டத்தைப் போல இருந்தது. அந்த நுண்நடுக்கம் சுந்தரத்தின் உடலிலும் தொற்றிக் கொண்டது. அவர் தன் வாழ்நாள் முழுதும் பேணி வந்த மௌனம், இப்போது ஒரு பெரிய பாறையாக மாறி அவர் நெஞ்சை அழுத்தியது.
பேசாமல் இருப்பது பாதுகாப்பு என்று அவர் நம்பியிருந்தார். ஆனால் அந்தப் பேசாமை, இப்போது எதிரியின் மிகப்பெரிய ஆயுதமாக மாறியிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
அறையின் சுவரில் தொங்கிய பழைய கண்ணாடி ஒன்று இருந்தது. அதன் பாதரசப் பூச்சு ஆங்காங்கே உரிந்து, பிம்பங்களைச் சிதைத்துக் காட்டியது.
சுந்தரம் அந்தக் கண்ணாடியின் முன்னால் போய் நின்றார். அதில் தெரிந்த உருவம் அவருடையதுதானா என்பது அவருக்கு சந்தேகமாக இருந்தது. கண்கள் குழி விழுந்து, கன்னத்து எலும்புகள் புடைத்து, உதடுகள் வறண்டு காணப்பட்டன. அந்தப் பிம்பத்தின் பின்னணியில், விளக்கு வெளிச்சமும், பாயில் கிடந்த சிறுமியின் உருவமும், திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த மனிதனின் நிழலும் ஒன்றாகக் கலந்து தெரிந்தன.
அஃது ஒரு மனிதனின் உருவமல்ல; அது ஒரு சிதைந்த நம்பிக்கையின் எச்சம்.
திடீரென்று, ஒரு மெல்லிய சத்தம் கேட்டது.
மதி தன் கையை விரித்திருந்தாள். அவளது கையிலிருந்த பிச்சிப்பூ மொட்டு, முழுமையாக மலராமலேயே, அதன் இதழ்கள் நசுங்கி, தண்டு முறிந்து தரையில் விழுந்தது. அது தரையிலிருந்த தூசியோடு கலந்தது.
சுந்தரம் குனிந்து அதைப்போய்ப் பார்த்தார்.
அந்த மலரின் முறிவு, ஒரு பெரிய கட்டிடத்தின் இடிபாட்டை விடக் கொடூரமானதாக அவருக்குப் பட்டது. அதில் எந்த ரத்தமும் இல்லை, எந்தச் சத்தமும் இல்லை; ஆனால் ஒரு உயிர் தன் இயல்பான மலர்ச்சி இழந்து, சிதைந்து போனதன் முழு உண்மையும் அதில் இருந்தது.
அவர் அந்த முறிந்த மொட்டைத் தன் விரல்களால் தொட முயன்றார். ஆனால் அவருடைய கை தயங்கியது. அவனுடைய கைகளும் அந்தச் சிதைவுக்குக் காரணமோ என்ற அச்சம் அவரைப் பற்றியது.
அவர் திரும்பித் திண்ணையைப் பார்த்தார். தூங்கிக் கொண்டிருந்த மனிதனின் முகம், விளக்கு வெளிச்சத்தின் விளிம்பில் தெரிந்தது. அந்த முகத்தில் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை; மாறாக, ஒரு முழுமையான சுயநலத்தின் நிதானம் இருந்தது.
சுந்தரத்திற்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்தது. அஃது இத்தனை காலமாக அவர் கட்டிக்காத்த 'அமைதி' என்னும் கண்ணாடி. அந்த உடைந்த சில்லுகள் அவருடைய அகத்தில் ஆழமாகக் குத்தின. குருதி வெளியே வரவில்லை, ஆனால் வலி அவருடைய நரம்புகள் எங்கும் பரவியது.
தர்மம் எது, அதர்மம் எது என்ற கேள்வி இப்போது அவருக்கு ஒரு தத்துவார்த்தப் புதிராக இல்லை; அது வாழ்தலுக்கும் சாவிற்கும் இடையிலான ஒரு கூர்மையான கத்தியாக மாறியது.
இரவின் கடைசிப் பகுதி. இருள் தன் உச்சக்கட்ட அடர்த்தியை அடைந்திருந்தது. இது விடியலுக்கு முந்தைய நேரம், ஆனால் எந்த விடியலின் அறிகுறியும் வானத்தில் இல்லை.
சுந்தரம் மெதுவாக நகர்ந்து, கதவின் பின்னால் இருந்த இரும்புப் பாரத்தை நோக்கிக் கையை நீட்டினார். அது குளிர்ந்து, கனமாக இருந்தது. அதைத் தொட்டபோது அவருடைய விரல்களில் ஒரு புதுவிதமான விறைப்பு ஏற்பட்டது.
அவர் அந்த மனிதனைப் பார்த்தார். அவன் இன்னும் மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனது ஒவ்வொரு மூச்சும் இந்த வீட்டின் காற்றை நச்சுப் படுத்துவது போல சுந்தரத்திற்குத் தோன்றியது.
ஆனால், அவர் கைகள் அந்த இரும்பைப் பற்றியபடியே நின்றன.
அவரால் அதை உயர்த்த முடியவில்லை.
பயம் அவரைத் தடுக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு கொடூரமான உண்மை அவரைச் செயலிழக்கச் செய்தது. இந்த ஒரு மனிதனை அழிப்பதால் இந்த இருள் அழிந்துவிடுமா? வேலியின் முட்களை உடைப்பதால், வெளியே இருக்கும் காடு அழிந்துவிடுமா?
அவருடைய அகத்தின் பலவீனம், அந்த இரும்பை விடக் கனமானதாக இருந்தது. அவர் தன் கையைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டார். அந்தத் தருணத்தில், அவர் தன்னை ஒரு உயிரோடிருக்கும் பிணமாக உணர்ந்தார்.
சுற்றி நிலவிய நிசப்தம், ஒரு சவக்குழியின் அமைதியைப் போல இருந்தது. அதில் எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை; எஞ்சியிருப்பது அழுகும் உடல்களின் மௌனம் மட்டுமே.
மதி தன் கண்களைத் திறந்து சுந்தரத்தைப் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. எந்தக் கோபமும் இல்லை. அது ஒரு முழுமையான, காலத்தைக் கடந்த பார்வையாக இருந்தது. அந்தப் பார்வை சுந்தரத்தை மேலும் கூனிக் குறுகச் செய்தது.
"அப்பா," என்று அவள் மீண்டும் அழைத்தாள்.
இந்த முறை அந்தச் சொல் ஒரு கேள்வியாக இல்லை. அது ஒரு முடிவாக இருந்தது.
சுந்தரம் பாயில் வந்து அமர்ந்தார். அவர் தன் மகளின் தலையை வருடினார். அவளது கூந்தல் காய்ந்த புல்லைப் போலிருந்தது. இருவருமாக அந்த இருளில் புதைந்து போயிருந்தார்கள். வெளிப்புற உலகம் முற்றிலுமாக அற்றுப்போய், அந்தச் சிறிய அறை மட்டுமே பிரபஞ்சத்தின் ஒரே இடமாக மாறியிருந்தது.
கிழக்கே வானம் வெளுக்கத் தொடங்கியது. ஆனால் அது ஒரு ஒளிமயமான விடியலாக இல்லை; மாறாக, சாம்பல் நிறப் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு வந்த ஒரு நோயுற்ற காலையாக இருந்தது.
வீட்டின் வெளியே பறவைகளின் சத்தம் கேட்டது. ஆனால் அந்தச் சத்தத்தில் எந்த மங்கலமும் இல்லை; அது ஏதோ ஒரு ஆபத்தை எச்சரிப்பது போலக் கூர்மையாக இருந்தது.
திண்ணையில் இருந்த மனிதன் எழுந்து கொண்டான். அவன் தன் உடலை முறித்துக் கொண்டு, சுந்தரத்தைப் பார்த்தான்.
"நான் வர்றேன், சுந்தரம்," என்று சாதாரணமான குரலில் சொன்னான்.
சுந்தரம் தலைநிமிரவில்லை. அவர் மண் தரையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்.
அந்த மனிதன் வேலியின் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றான். மூங்கில்கள் மீண்டும் உரசிக் கொண்டன. அந்தச் சத்தம் இம்முறை ஒரு பூட்டின் சத்தத்தைப் போலக் கேட்டது.
சுந்தரம் மெதுவாக எழுந்து முற்றத்திற்கு வந்தார். சூரியனின் முதல் ஒளிக்கீற்று, முற்றத்தில் கிடந்த உடைந்த மண்பாண்டத்தின் மீது விழுந்தது.
அவர் தரையைப் பார்த்தார். இரவில் நசுங்கி விழுந்த பிச்சிப்பூ மொட்டு, இப்போது காய்ந்து, சுருங்கி, மண்ணோடு மண்ணாக மாறியிருந்தது. அதன் மலர்ச்சி சாத்தியமில்லாமல் போய்விட்டது.
மதி வீட்டிற்குள்ளிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் காலடிகள் மெதுவாக, பலவீனமாக இருந்தன. அவள் சுந்தரத்தின் அருகில் வந்து நின்றாள்.
இருவரும் கிழக்கே உதயமாகும் சூரியனைப் பார்த்தார்கள். அந்த வெளிச்சம் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும், சுவரின் வெடிப்புகளையும், துருப்பிடித்த கூண்டையும், உடைந்த வேலையையும் துல்லியமாகக் காட்டியது.
வெளிச்சம் வந்துவிட்டது. ஆனால் இருள் அகலவில்லை. அது மனிதர்களின் மனங்களுக்குள், எலும்புகளுக்குள், பேசப்படாத சொற்களுக்குள் சென்று ஒழிந்து கொண்டது.
"இப்போ வெளிச்சம் வந்துடுச்சுல, அப்பா?" என்று மதி கேட்டாள்.
சுந்தரம் அவளைப் பார்த்தார். அவளது முகத்தில் சூரியனின் ஒளி பட்டது, ஆனால் அவளது கண்களுக்குள் இருந்த இருள் அப்படியே இருந்தது.
அவரிடம் பதில் இல்லை.
காற்றில் வேலியின் மூங்கில்கள் மீண்டும் உரசின. அந்தச் சத்தம், ஊமையாய் போன ஒரு பிரபஞ்சத்தின் பெருங் கூச்சலைப் போல, அந்தச் சிறிய முற்றத்தில் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
....... முற்றும்......
எழுத்தாக்கம்,
எழுத்தாளர் பா,தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக