முகமூடிகளின் திருவிழா - பா.தனேசு

அலமாரியின் மூன்றாம் தட்டில் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த முகமூடிகளைத் தொடும்போதெல்லாம் சித்தார்த்திற்கு விரல் நுனிகளில் ஒருவிதச் சில்லிப்பு பரவும். அது வெறும் பிளாஸ்டிக்கோ அல்லது காகிதக்கூழோ அல்ல; மனிதர்கள் அன்றாடம் அணிந்துகொள்ளும் பாவனைகளின் இறுகிய வடிவம்.

நகரத்தின் ஆகப் பெரிய மனநல மருத்துவமனையின் முதன்மை உளவியல் ஆலோசகராகச் சித்தார்த் பதவியேற்று ஐந்து ஆண்டுகள் முடிவடைந்திருந்தன. அவனிடம் தினமும் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் வருவார்கள். அவர்களின் அழுகை, விரக்தி, வஞ்சம், பயம் அனைத்தையும் கேட்டு ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன், "எல்லாம் சரியாகிவிடும், உங்கள் உணர்வுகளைக் கவனியுங்கள்" என்று ஆறுதல் சொல்வது அவனது தொழில்முறை முகமூடி.

ஆனால், இன்றிரவு நடக்கவிருக்கும் 'நகரத்தின் கார்ப்பரேட் சமூக நல விழா' வெறும் விழாவல்ல. அது சித்தார்த்தின் மனைவி மைதிலி ஏற்பாடு செய்திருந்த வருடாந்திர நிதி திரட்டும் கூடுகை. கருப்பிலும் வெள்ளையிலும் மட்டுமே ஆடைகள் அணியப்பட வேண்டும் என்பதும், விருந்தினர்கள் அனைவரும் தங்களின் உண்மையான குணத்திற்கு மாறான ஏதேனும் ஒரு பாத்திரத்தின் முகமூடியை அணிந்துவர வேண்டும் என்பதும் மைதிலியின் விதிமுறை.

"சித்தார்த், இன்னும் தயாராகவில்லையா?" மைதிலியின் குரல் பின்னால் கேட்டது.

அவள் அணிந்திருந்த பட்டுச் சேலையின் மடிப்புகள் அத்தனை கச்சிதமாக இருந்தன. அவளது முகத்தில் படிந்திருந்த புன்னகை, பல ஆண்டுகள் பளபளக்கப்பட்ட ஒரு பளிங்குக் கல்லைப்போல மின்னியது.

"எந்த முகமூடி எனக்குச் சரியிருக்கும் என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன், மைதிலி," சித்தார்த் நிலைக் கண்ணாடியைப் பார்த்தபடி சொன்னான்.

"எதையாவது ஒன்றை அணிந்துகொள். அங்கே சமூகத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் வருகிறார்கள். உனது அந்த அமைதியான, எதையும் ஊடுருவிப் பார்க்கும் பார்வையைக் கொஞ்சம் தளர்த்திக்கொள். அது மக்களை சங்கடப்படுத்துகிறது," என்றாள் மைதிலி. அவளது குரலில் எவ்விதக் கோபமும் இல்லை, ஆனால் ஒருவித உறைபனித் தன்மை இருந்தது.

சித்தார்த் ஒரு மெல்லிய சிம்ம முகமூடியை எடுத்தான். வேட்டையாடும் மிருகத்தின் முகம். ஆனால் அதன் கண்களில் ஒருவித சோகம் உறைந்திருந்தது.

விழா மண்டபம் விளக்குகளின் ஒளியால் மிதந்தது. உயர்குடி மனிதர்கள், தொழிலதிபர்கள், மனநல மருத்துவர்கள் எனப் பலரும் வெவ்வேறு விதமான முகமூடிகளுடன் உலவிக்கொண்டிருந்தனர். சிரிப்புகளும், ஒயின் கோப்பைகளின் மோதல் ஒலிகளும் அரங்கை நிரப்பின.

சித்தார்த் ஒரு மூலையில் நின்று ஒயின் கோப்பையைக் கையில் ஏந்தியபடி மனிதர்களை வேடிக்கை பார்த்தான். Gillian Flynn-ன் கதைகளில் வருவதைப்போல, ஒவ்வொரு மனிதனின் புன்னகைக்கும் பின்னால் ஒரு சிறிய குற்ற உணர்ச்சியோ, அல்லது ஒரு இருண்ட இரகசியமோ மறைந்திருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

"டாக்டர் சித்தார்த்..." ஒரு குரல் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்தான். அங்கே அனன்யா நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவனது நோயாளி. தீவிர மன அழுத்தத்திற்கும், தன்னிலையிழத்தல் (Depersonalization) குறைபாட்டிற்கும் சிகிச்சை பெற்று வருபவள். அவள் ஒரு எளிய வெளுத்த காகித முகமூடியை அணிந்திருந்தாள். அதில் எவ்விதச் சித்திரமும் இல்லை; வெற்று வெள்ளை மட்டுமே.

"அனன்யா, நீங்களும் வந்திருக்கிறீர்களா? மைதிலி அழைத்திருந்தாளா?"

"ஆம், மேடம் தான் அழைத்தார். 'சமூகத்துடன் ஒன்றிணைவது சிகிச்சையின் ஒரு பகுதி' என்று சொன்னார். ஆனால் டாக்டர், எனக்கு இங்குள்ள எல்லாரும் தங்களின் தோலை உரித்துவிட்டு வேறு ஒருவரின் தோலைப் போர்த்திக்கொண்டிருப்பது போல் இருக்கிறது," என்றாள் அனன்யா. அவளது குரல் நடுங்கியது.

"அதுதான் இந்த விழாவின் விதிமுறை, அனன்யா. முகமூடி அணிவது," சித்தார்த் அமைதியாகச் சொன்னான்.

"இல்லை doctor... அவர்கள் விழாவிற்காக முகமூடி அணியவில்லை. அன்றாடம் அணிந்திருக்கும் முகமூடியை மறைப்பதற்காக இந்தச் செயற்கை முகமூடியை அணிந்திருக்கிறார்கள். நீங்கள் கூடத்தான்," என்று கூறிவிட்டு அனன்யா கூட்டத்திற்குள் மறைந்தாள்.

சித்தார்த்தின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு சிறிய அதிர்வு உருவானது. அனன்யா சொன்னது உண்மையா? அவன் அணிந்திருக்கும் இந்த மருத்துவர் முகமூடி, அவனது சொந்த மனச்சிதைவை மறைக்கும் ஒரு கேடயமா?

இரவு 11 மணி. விழா உச்சக்கட்டத்தை அடைந்திருந்தது. மைதிலி மேடையில் நின்று மனநல விழிப்புணர்வு பற்றியும், தங்கள் அறக்கட்டளை செய்துவரும் சேவைகள் பற்றியும் உரையாற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கணக்கிடப்பட்ட கச்சிதத்துடன் வெளிவந்தது.

சித்தார்த் மெல்ல மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறி, தனது ஆய்வறைக்குச் சென்றான். அது அதே கட்டிடத்தின் மூன்றாம் தளத்தில் இருந்தது.

அறையின் கதவைத் திறந்து விளக்கைப்போட்டான். மேஜையின் மீது அவனது நாட்குறிப்புகளும், நோயாளிகளின் கோப்புகளும் சிதறிக் கிடந்தன. அவன் தனது சொந்தக் கோப்பை எடுத்தான். 'நோயாளி எண்: 001 - சித்தார்த்'.

அவன் பிறருக்குச் சிகிச்சை அளிக்கும் அதே வேளையில், தன் மனதைத்தானே பகுப்பாய்வு செய்து எழுதிவைக்கும் வழக்கம் உடையவன். அதில் கடைசிப் பக்கத்தில் அவன் எழுதியிருந்த வரிகள்:

"நான் மைதிலியை நேசிக்கிறேனா, அல்லது அவளது கச்சிதமான பொய்யான வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கப் பழகிக்கொண்டேனா? அவள் என் மன அழுத்தத்தைக் குணப்படுத்த முயலவில்லை; மாறாக அதைச் சமூகத்திற்குத் தெரியாமல் மறைக்க முயல்கிறாள்."

திடீரென அறையின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. மைதிலி உள்ளே நுழைந்தாள். அவளது முகமூடி கையில் இருந்தது. அவளது உண்மையான முகம் சோர்வாகவும், அதே சமயம் ஒருவித கொடூரமான தெளிவுடனும் இருந்தது.

"நீ ஏன் இங்கு வந்தாய், சித்தார்த்? கீழே விருந்தினர்கள் உன்னைத் தேடுகிறார்கள்," என்றாள்.

"நான் தேடப்படுவது என் முகமூடிக்காகவா, அல்லது எனக்காகவா மைதிலி?"

"சித்தார்த், மீண்டும் உனது தத்துவப் புலம்பலை ஆரம்பிக்காதே. நாம் யார் என்பது முக்கியமல்ல, பிறர் நம்மை எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்பதே முக்கியம். இந்தச் சமூகம் ஒரு பரிபூரணமான ஜோடியை எதிர்பார்க்கிறது. பிரபல மனநல மருத்துவர் சித்தார்த், சமூகச் சேவகி மைதிலி. இந்த பிம்பத்தை உடைக்க உனக்கு உரிமையில்லை," அவளது குரலில் அதிகாரமும், மெல்லிய அச்சுறுத்தலும் கலந்திருந்தன.

சித்தார்த் தன் கையில் இருந்த சிம்ம முகமூடியைப் பார்த்தான். அவன் இத்தனை காலம் பயந்தது சமூகத்தை அல்ல; மைதிலியின் இந்த பிம்பத்தைத்தான். அவனது அக உலகத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழத் தொடங்கியது.

"மைதிலி, நாம் இருவருமே நோயாளிகள் தான். நான் என் மன அழுத்தத்தை மறைக்க மருத்துவன் ஆனேன்; நீ உன் உள்வெறுப்பை மறைக்கச் சமூகச் சேவகியானாய். இந்த முகமூடிகளின் விழா கீழே மட்டும் நடக்கவில்லை, நம் வீட்டிற்குள்ளும், நம் திருமண உறவுக்குள்ளும் தினமும் நடக்கிறது," என்றான் சித்தார்த். அவனது குரல் முற்றிலும் அமைதியாகவும், பதற்றமின்றியும் இருந்தது.

மைதிலி சில வினாடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். அவளது கண்களில் முதல்முறையாக ஒரு சிறிய அதிர்ச்சி மின்னியது.

"அதனால் என்ன செய்யப்போகிறாய்? உண்மையைச் சொல்லி எல்லாவற்றையும் அழிக்கப்போகிறாயா?"

"இல்லை," சித்தார்த் தன் கையிலிருந்த முகமூடியைக் கீழே போட்டான். அது தரையில் விழுந்து மெல்லிய ஒலியுடன் உடைந்தது. "நான் இனியும் இந்த விழாவில் பங்கேற்கப்போவதில்லை. முகமூடியைக் கழற்றுவது அழிவல்ல; அதுதான் என் சிகிச்சையின் தொடக்கம்."

அவன் அறையை விட்டு வெளியே நடந்தான். கீழே விழாவின் இசையும், மனிதர்களின் சிரிப்பொலியும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் சித்தார்த்திற்கு இப்போது அந்தச் சத்தம் பயத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. அவன் தன் உண்மையான மனதின் அமைதியை நோக்கி நடைபோட்டான்.

...... முற்றும் .......

எழுத்து,

பா.தனேசு