வர்ஷன் தன் பிஞ்சு விரல்களால் மேஜையின் விளிம்பைப் பற்றிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் ஒரு காலியான கண்ணாடி ஜாடி இருந்தது. வெளிப்படைத்தன்மை கொண்ட அந்த ஜாடிக்குள், அறையின் மங்கலான வெளிச்சம் ஊடுருவி, மறுபக்கம் ஒரு விசித்திரமான வளைந்த பிம்பமாக விழுந்தது.
"இன்னும் எத்தனை நாள் இருக்கு அம்மா?"
அவன் குரலில் அழுகையோ, கோபமோ இல்லை. ஒருவிதமான உலர்ந்த தீர விசாரிப்பு மட்டுமே இருந்தது.
சமையலறையிலிருந்து வந்த மிக்சியின் இரைச்சல் சட்டென்று நின்றது. மாலதி கதவை ஒதுக்கிவிட்டு வெளியே வந்தாள். அவளது கைகளில் மடிக்கணினியின் ஒளிரும் திரை நிழலாடியது. காதில் இன்னமும் புளூடூத் ஹெட்செட் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.
"எதுக்கு வர்ஷன்? அந்த அடுத்த வாரத்துக்கா?"
"ம்."
"அப்பா ஆபீஸ் வேலையா பிஸியா இருக்கார்ல? இந்த வாரம் ப்ராஜெக்ட் டெலிவரி இருக்குனு சொன்னாரே. அடுத்த வாரம் கண்டிப்பா வாங்கித் தருவார்."
அடுத்த வாரம்.
அந்த வார்த்தை அந்த வீட்டில் மிதக்கத் தொடங்கி பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. அது ஒரு குறிப்பிட்ட கால அவகாசம் அல்ல; அது ஒரு தந்திரமான திசைதிருப்பல். காலண்டரின் தாள்களைக் கிழிக்கும்போது அடுத்த வாரம் வருகிறது, ஆனால் அப்பாவின் "அடுத்த வாரம்" மட்டும் காலத்தின் ஏதோவொரு கறுப்புத் துளைக்குள் நழுவிக்கொண்டே இருந்தது.
வர்ஷன் கண்ணாடியைக் கவிழ்த்து வைத்தான்.
அவனுக்கு நினைவிருந்தது. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு, தெருவின் முனையில் புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட அந்தப் பாரம்பரிய இனிப்புக் கடையில், மரப் பலகையில் அடுக்கப்பட்டிருந்த அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறக் கமலா ஆரஞ்சு மிட்டாய்களும், தேன் சொட்டும் ஜாங்கிரிகளும்.
‘அப்பா, அந்தப் பழைய பாட்டிலில் இருக்கும் ஆரஞ்சு மிட்டாய்...’
அன்று அப்பா தனது மொபைல் போனைப் பார்த்தபடியே சொன்னார்: ‘இந்த வாரம் ஷெட்யூல் ரொம்ப டைட் கண்ணா. நெக்ஸ்ட் வீக் கண்டிப்பா வாங்கித் தர்றேன்.’
அந்த ‘நெக்ஸ்ட் வீக்’ இப்போது ஒரு பருப்பொருள் போல அவனுள்ளே வீங்கிக்கொண்டிருந்தது.
குழந்தைகளின் மனசு என்பது ஒரு விசித்திரமான தராசு. அதில் தின்பண்டத்தின் சுவை ஒரு பொருட்டே அல்ல; அதை வாங்கித் தருவதாகச் சொன்ன வாக்குறுதியின் பின்னால் இருக்கும் கவனமும், அன்பும்தான் எடை. அப்பா தன்னைத் திரும்பியும் பார்க்காமல், திரையைப் பார்த்தபடி அளித்த அந்த அரைமனது வாக்குறுதி, வர்ஷனின் பிஞ்சு மனதில் ஒரு சிறிய காயமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது.
அப்பா அரவிந்த் வீட்டிற்கு வரும்போது இரவு பதினொன்று ஆகிறது. காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு, சோர்வுடன் சோபாவில் சாய்கிறார். அறைக்குள் வெளிச்சம் இல்லை, ஆனால் வர்ஷனின் அறைக்கதவின் சந்து வழியாக ஒரு மெல்லிய ஒளிக் கீற்று வெளியே வந்துகொண்டிருந்தது.
அரவிந்த் மெதுவாக வர்ஷனின் அறைக்கதவைத் திறந்தார். வர்ஷன் தூங்கவில்லை. அவன் கடிகாரத்தின் சுழற்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
"வர்ஷன்... தூங்கலையா?"
வர்ஷன் திரும்பவில்லை. "இல்லை."
"என்ன பண்ற?"
"நேரத்தை எண்ணிட்டு இருக்கேன்."
அரவிந்த் லேசாகச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு கார்ப்பரேட் ஊழியனின் அலுப்பும், தந்தையின் அறியாமையும் கலந்திருந்தது. "நேரத்தை எண்ண முடியுமா என்ன? சரி, நாளைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை. நாம எங்கயாவது வெளியே போலாமா?"
வர்ஷன் திரும்பி அப்பாவைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் குழந்தைகளுக்கே உரித்தான ஒளி இழந்திருந்தன. அதில் ஒரு முதிர்ந்த அமைதி குடியிருந்ததை அரவிந்த் கவனிக்கத் தவறிவிட்டார்.
"நாளைக்கு வேண்டாம் அப்பா."
"ஏன்? உனக்கு அந்த மிட்டாய் வேணாமா? நான் நாளைக்கு வாங்கித் தர்றேனே."
"நாளைக்கு வேண்டாம்."
"அப்புறம் எப்போ வேணும்?"
"அடுத்த வாரம்."
அரவிந்திற்கு அந்த வார்த்தையின் கனம் புரியவில்லை. "சரி, உனக்கு எப்போ வேணுமோ அப்பவே வாங்கிக்கலாம். தூங்கு."
அரவிந்த் கதவை மூடிவிட்டு வெளியேறினார். ஆனால், சமையலறையில் தண்ணீரைக் குடித்துக்கொண்டிருந்த மாலதி அவரை உற்றுப் பார்த்தாள்.
"அவன் என்ன சொன்னான் அரவிந்த்?"
"ஒன்னுமில்லைடி, அந்த மிட்டாய் நாளைக்கு வேண்டாம், அடுத்த வாரம் வேணும்னு சொல்றான். அடம் பிடிக்கிற வயசுதானே."
மாலதி தன் கையில் இருந்த டம்ளரைக் கீழே வைத்தாள். அவளது முகத்தில் ஒருவிதமான அச்சம் படர்ந்திருந்தது. "உங்களுக்குப் புரியலையா அரவிந்த்? அவன் 'அடுத்த வாரம்'னு சொல்றது காலண்டரில் வர்ற வாரத்தை இல்லை. அது 'என்றைக்குமே வராத ஒரு நாளை'க் குறிக்குது. அவன் உங்க வாக்குறுதிகளை நம்புறதை நிறுத்திட்டான்."
அரவிந்த் அதிர்ச்சியோடு நின்றார்.
அவர் வர்ஷனின் அறைக்கு விரைவாகத் திரும்பினார். கதவைத் திறந்து விளக்கை போட்டார். மேஜை மீது இருந்த அந்த காலியான கண்ணாடி ஜாடிக்கு அருகில் வர்ஷன் ஒரு சிறிய காகிதத்தில் ஏதோ எழுதியிருந்தான்.
அரவிந்த் நடுங்கும் கைகளுடன் அந்தத் தாளை எடுத்தார்.
அதில் வர்ஷனின் பிஞ்சு எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்தது:"அப்பா, எனக்கு மிட்டாய் வேண்டாம். அந்த 'அடுத்த வாரம்' வரும்போது, நீங்களும் நானும் ஒன்றாகப் உட்கார்ந்து பேச ஒரு பத்து நிமிடம் கொடுங்கள். அந்த வாரம் எப்போது வரும்?"
அரவிந்த் வர்ஷனைப் பார்த்தார். அவன் ஆழந்த தூக்கத்தில் இருந்தான். அவனது கை விரல்கள் ஏதோ ஒன்றை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்வதைப் போலக் குவிந்திருந்தன.
அரவிந்த் மேஜையின் மீதிருந்த கண்ணாடி ஜாடியைப் பார்த்தார். அது காலியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அதில் இப்போது அறையின் வெளிச்சத்திற்குப் பதிலாக, தந்தையின் பிம்பமும், அவரது கண்களில் உறைந்திருந்த கண்ணீர்த்துளியும் பிரதிபலித்தன.
கடிகாரத்தின் நொடி முள் இன்னும் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது—ஒருபோதும் திரும்பி வராத நேரத்தைச் சுமந்தபடி, அல்லது எப்போதுமே வரப்போகாத அந்த 'அடுத்த வாரத்தை' நோக்கியபடி.
எழுத்தாக்கம்,
எழுத்தாளர் பா.தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக