மௌனத்தின் நிழல்வெளி - பா. தனேசு

மதிய வேளையின் வெப்பம் பினாங்கு தீவின் ஈரப்பதத்தோடு இணைந்து பள்ளி வகுப்பறையின் சுவர்களில் ஆவியாகப் படிந்து கொண்டிருந்தது. தேசிய இடைநிலைப்பள்ளியின் ஐந்தாம் படிவ வகுப்பறையில், சுழலும் மின்விசிறியின் சத்தம் ஒரு சீரான தாலாட்டைப்போல ஒலித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த அறையின் மூலைகளில் உறங்கிக் கிடந்த அமைதியின்மை முற்றிலும் வேறுபட்டது.

குகன் தனது கைகளில் இருந்த பென்சிலைச் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவனது நோட்டுப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில், ஒரு சிறிய மரத்தின் வரைபடம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அம்மரத்தின் கிளைகள் மெலிதாகவும், அதன் வேர்கள் மண்ணைத் தொடாமல் காற்றில் மிதப்பதாகவும் அவன் வரைந்திருந்தான். அவனுக்கு வரைவது பிடிக்கும்; ஆனால், அந்த வகுப்பறையில் வரைவது என்பது ஒருவிதத் தற்காப்பு அரண். சுற்றிலும் நிகழும் சொற்களின் தாக்குதலிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள அவன் அமைத்துக் கொண்ட கூண்டு அது.

வகுப்பின் மூலையிலிருந்து ஒரு சிரிப்பொலி மெலிதாகத் தொடங்கி, பின் அறை முழுவதும் பரவியது. பிரவீன் தனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு காகிதத்தைக் கைமாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

“டேய், இங்க பாருடா... இவன் நடக்கும்போதே தையல் மிஷின் ஓடுற மாதிரி இருக்குல்ல? ஏய், பொட்டை குகன்! கொஞ்சம் இங்க பாருடா!”

அந்தச் சொல்—'பொட்டை'—வகுப்பறையின் காற்றில் நச்சுப் புகையாகப் பரவியது. அது குகனின் காதுகளில் விழுந்தபோது, அவனது உடலின் நரம்புகள் ஒரு கணம் இழுத்துப் பிடிக்கப்பட்டன. ஆனால், அவன் தலையை நிமிர்த்தவில்லை. தன் வரைபடத்தின் வேர்களுக்கு மேலும் அடர்த்தியான கருப்புச் சாயத்தைப் பூசினான். எதிர்த்துப் பேசுவது எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய்யை ஊற்றுவதற்குச் சமம் என்பதை அவன் தன் பள்ளி வாழ்க்கையின் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் கற்றுக்கொண்டிருந்தான்.

மலேசிய இடைநிலைப்பள்ளிகளின் மதிய இடைவேளைக்குப் பிந்தைய வகுப்புகள் எப்போதும் ஒருவித சலிப்பையும் வன்மத்தையும் ஒருசேரக் சுமந்து வரும். மலாய், சீன, இந்திய மாணவர்கள் கலந்திருக்கும் அந்த வகுப்பறையில், சொற்களின் வழியிலான நகையாடல்கள் பல நேரங்களில் விளையாட்டாகவும், சில நேரங்களில் கூர்மையான ஆயுதங்களாகவும் மாறின. பிரவீனுக்கு குகனின் அமைதி ஒரு சவாலாக இருந்தது. குகன் தன்னைப்போல உரக்கப் பேசாதவன், விளையாட்டுகளில் தீவிரமாக ஈடுபடாதவன், சற்றே மிருதுவான குரலும், அமைதியான குணமும் கொண்டவன். சமூக அமைப்பினால் வரையறுக்கப்பட்ட 'ஆண்மை' என்பதன் இலக்கணங்களுக்குள் குகன் பொருந்தவில்லை என்பதே பிரவீனின் கேலிக்குப் போதுமான காரணியாக இருந்தது.

“ஏய், பொண்டான் குகன்... உனக்கு மலாய் டீச்சர் கூப்பிடுறாங்கடா! அங்க போயாவது கொஞ்சம் ஆம்பளை மாதிரி பேசித் தொலை!” என்று பிரவீன் உரக்கக் கூறியபோது, வகுப்பறையின் சில மாணவர்கள் சிரித்தனர். சிலர் சங்கடத்துடன் தலையைக் குனிந்துகொண்டனர்.

குகன் மெதுவாக எழுந்தான். அவனது உள்ளங்கைகளில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது. அவனது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. அது ஒரு பனிப்பாறையைப் போன்ற உறைந்த முகம். ஆனால், அந்தப் பனிப்பாறைக்கு அடியில், ஒரு கூர்மையான கொதிநிலை உருவாகத் தொடங்கியிருந்தது.

மாலை வேளையில், தம்பதியர் குடியிருப்புப் பகுதியின் நிழல் படர்ந்த பாதையில் குகன் தனியாக நடந்து கொண்டிருந்தான். மலேசியாவின் மழைக்கால மேகங்கள் வானத்தில் கருமையாய் திரண்டு கொண்டிருந்தன. காற்றில் ஈரம் கலந்த மண்ணின் வாசனை பரவியிருந்தது.

குகனின் வீட்டின் வரவேற்பறையில், அவனது தந்தை செல்வராஜ் நாளிதழை வாசித்துக்கொண்டிருந்தார். செல்வராஜ் ஒரு பழைய பாணி மனிதர். கண்டிப்பும், சொற்களின் மிச்சமும் கொண்டவர். ஆணின் கண்ணீர் என்பது பலவீனத்தின் அடையாளம் என்பதில் தீவிர நம்பிக்கை உள்ளவர்.

“குகன், பள்ளிக்கூடத்தில் என்ன பிரச்சனை? உடற்பயிற்சி வகுப்பில் நீ ஒழுங்கா ஓடுறதில்லைன்னு உடற்கல்வி ஆசிரியர் சொன்னாரே? என்ன உடம்புல தெம்பே இல்லையா? ஆம்பளைப் பையன் கொஞ்சம் கம்பீரமா இருக்கணும்டா,” என்று செல்வராஜ் நாளிதழின் பக்கங்களை திருப்பியவாறே கூறினார்.

குகன் பதில் பேசவில்லை. தன் அறைக்குச் சென்று கதவைப் பூட்டிக்கொண்டான். கண்ணாடியின் முன் நின்றான். கண்ணாடியில் தெரிந்த அவனது பிம்பம் அவனுக்கு அந்நியமாகத் தோன்றியது. 'ஆண்மை' என்றால் என்ன? பிரவீனைப் போல உரக்கக் கத்துவதா? பிறரை இழிவுபடுத்துவதா? அல்லது தன் தந்தையைப் போல உணர்ச்சிகளை முற்றிலுமாகக் கல்லாக்கி வைத்துக்கொள்வதா?

அவனது அகத்தில் ஒரு தத்துவார்த்த முரண் முட்டி மோதியது. தான் மென்மையானவன் என்பதால் 'பொட்டை' என்றும் 'ஒன்பது' என்றும் அழைக்கப்படுவதை அவன் வெறுத்தான். அதே வேளையில், தன் சுயத்தை மாற்றி, வன்முறையையும் முரட்டுத்தனத்தையும் கையிலெடுப்பது தன்னைத்தானே அழித்துக் கொள்வதற்குச் சமம் என்பதையும் அவன் உணர்ந்திருந்தான். நதியைப்போல அமைதியாக ஓட விரும்பும் ஒருவனை, சுற்றியிருக்கும் உலகம் புயலாக மாறக் கட்டாயப்படுத்தியது.

இரவில், மழை பெருக்கெடுத்துப் பெய்தது. கூரையில் விழும் மழைத்துளிகளின் சத்தம், அவனது மனதிற்குள் உறைந்திருந்த அவமானத்தின் சொற்களைக் கழுவிப் போக்க முயன்றது. ஆனால், அந்தச் சொற்கள் ஆழமான வடுக்களாக அவனது ஆளுமையில் பதிந்திருந்தன.

அடுத்த நாள் வெள்ளிக்கிழமை. பள்ளியின் உணவகத்தில் (Kantin) மாணவர்களின் கூட்டம் அலைமோதியது. மீ ஹூன் (Mee Hoon), நாசி லேமாக் (Nasi Lemak) வாங்கும் வரிசையில் மாணவர்கள் நெரிசலில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

குகன் தனக்குரிய உணவை வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு மூலையில் இருந்த மர மேஜையில் அமர்ந்தான். அவனது எதிரே பிரவீனும் அவனது கூட்டாளிகளும் வந்து அமர்ந்தனர். பிரவீனின் கையில் ஒரு பானக் புட்டி இருந்தது.

“என்னடா குகன், இன்னைக்கு ரொம்ப அமைதியா சாப்பிடுற? பொண்டான் மாதிரி நாணப்படுறியா?” பிரவீனின் குரல் சுற்றியிருந்தவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

குகன் உணவை மென்று விழுங்க முயன்றான். ஆனால், தொண்டை அடைத்தது. அவனது கைகள் நடுங்கின. அவன் பிரவீனை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்களில் வழக்கமான பயம் இல்லை; மாறாக, ஒரு பாழடைந்த கிணற்றின் இருள் படர்ந்திருந்தது.

“பிரவீன்... என்னை விட்டுடு,” குகனின் குரல் தாழ்வாக, ஆனால் அதிர்வுடன் வெளிவந்தது.

“என்னடா சொன்ன? விட்டுடவா? பொட்டைக்குக் கோபம் வருதோ?” பிரவீன் சிரித்தவாறே குகனின் தட்டிலிருந்த உணவின் மீது தன் பானத்தை சிறிதளவு ஊற்றினான்.

அந்த ஒரு துளி திரவம் விழுகையில்தான், குகனின் மனதிற்குள் பல வருடங்களாகச் சேமிக்கப்பட்டிருந்த அவமானத்தின் அணை உடைந்தது. அது வெறும் பிரவீன் செய்த செயல் மட்டுமல்ல; இத்தனை நாட்களாகத் தான் சந்தித்த அனைத்து நகையாடல்களின், தந்தையின் ஏளனப் பார்வைகளின், சமூகத்தின் ஒடுக்குமுறையின் மொத்த திரட்சி.

குகன் கத்தினான். அது மனிதக் குரலாகத் தோன்றவில்லை; காயமடைந்த மிருகத்தின் கதறலாக இருந்தது. அவன் சட்டென்று எழுந்திருந்து, தன் முன்னிருந்த பிளாஸ்டிக் மேஜையைத் தள்ளிவிட்டான். பிரவீனின் சட்டையைப் பிடித்து ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான்.

உணவகம் அமைதியானது. அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். எப்போதும் அமைதியாக, கூனிக்குறுகி நடக்கும் குகனா இது?

பிரவீன் நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான். அவனது மூக்கிலிருந்து ரத்தம் வழிந்தது. ஆனால், குகன் நிறுத்தவில்லை. அவனது மனதில் 'ஆண்மை', 'பொட்டை', 'பொண்டான்' என்ற சொற்கள் தீப்பிடித்து எரிந்தன. அவன் பிரவீன் மீது பாய்ந்து, அவனை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினான். பிரவீனின் நண்பர்கள் தடுத்து நிறுத்த முயன்றும், குகனின் உடலிலிருந்த வெறித்தனமான பலம் அவர்களை விலக்கித் தள்ளியது.

“போதும்டா குகன்! விட்டுடு!” என்று ஆசிரியர்கள் ஓடிவந்து அவனைப் பிடித்து இழுக்கும் வரை, குகனின் கைகள் இயங்கிக்கொண்டே இருந்தன. அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன; மூச்சு வேகமாக வாங்கியது.

பள்ளி ஒழுங்கு நடவடிக்கைக் குழுவின் (Lembaga Disiplin) அறை குளிர்சாதன வசதியுடன் ஜில்லென்று இருந்தது. ஆனால், அங்கு நிலவிய சூழல் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

துணைத் தலைமையாசிரியர் திரு. அப்துல் ரஹ்மான் மேஜையின் பின்னால் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு எதிரே குகனின் தந்தை செல்வராஜும், பிரவீனின் பெற்றோரும் அமர்ந்திருந்தனர். பிரவீனின் மூக்கில் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது.

“குகன் செய்த வன்முறையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவன் பிரவீனை மிகக் கொடூரமாகத் தாக்கியிருக்கிறான். பள்ளி விதமுறைகளின்படி, அவனை இடைநீக்கம் (Suspension) செய்ய வேண்டும்,” என்றார் திரு. அப்துல் ரஹ்மான்.

செல்வராஜ் அதிர்ச்சியுடன் குகனைப் பார்த்தார். “சார்... இவன் அப்படிப்பட்ட பையன் இல்லை. ரொம்ப அமைதியானவன்...”

“அமைதியானவனா? இவன் என் பையனை சாகடிக்கப் பார்த்தான் சார்! இவனை மாதிரி வன்முறை பிடிச்சவங்களை பள்ளியில வச்சிருக்கக் கூடாது!” என்று பிரவீனின் தாய் கத்தினார்.

குகன் ஓர மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் எதுவும் பேசவில்லை. தான் ஏன் தாக்கினேன் என்ற விளக்கத்தை அவன் யாருக்கும் அளிக்க விரும்பவில்லை. 'பிரவீன் என்னைக் கேலி செய்தான்' என்று கூறுவது, மீண்டும் அதே சொற்களைத் தன் மீதே பூசிக்கொள்வது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் அமைதியைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்தினான்.

வீட்டிற்குத் திரும்பிய பயணம் அமைதியாக இருந்தது. காருக்குள் எந்தச் சொல்லும் பரிமாறப்படவில்லை. வீட்டிற்கு வந்ததும், செல்வராஜ் குகனைப் பார்த்து, “ஏண்டா இப்படிப் பண்ணின? நம்ம குடும்ப மானமே போச்சு. ஒரு ஆம்பளையா இருந்தா சண்டையைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கணும், அல்லது பொறுமையா போயிருக்கணும். இப்படி ரவுடி மாதிரி நடப்பியா?” என்று கத்தினார்.

குகன் தன் அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக்கொண்டான்.

வாரங்கள் கடந்து சென்றன. குகனின் இடைநீக்கம் முடிந்து அவன் மீண்டும் பள்ளிக்குச் சென்றான். ஆனால், பள்ளி இப்போது மாறியிருந்தது. அல்லது அவன் மாறியிருந்தான்.

வகுப்பறையில் யாரும் அவனிடம் பேசவில்லை. அவன் ஒரு 'வன்முறையாளனாக' முத்திரை குத்தப்பட்டிருந்தான். பிரவீன் அவனைப் பார்த்துப் பயந்தான், அதே வேளையில் விலகி நடந்தான். கேலிச் சொற்கள் முற்றிலும் நின்றுவிட்டன. ஆனால், அந்தக் கேலிகளை விடக் கொடூரமானது இந்த விலகல்.

குகன் அமைதியாகத் தன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு வெற்றி கிடைத்திருக்க வேண்டும்—அவனை கேலி செய்தவர்கள் இப்போது அஞ்சுகிறார்கள். ஆனால், அவனது மனதிற்குள் எந்த மகிழ்ச்சியும் இல்லை. மாறாக, ஒரு பெரிய வெற்றிடம் உருவானது.

அவன் தன் நோட்டுப் புத்தகத்தைத் திறந்தான். அதில் அவன் வரைந்திருந்த அந்த மரம் இன்னும் அப்படியே இருந்தது. ஆனால், இப்போது அவன் அந்த மரத்தின் இலைகள் அனைத்தையும் கறுப்பு மை கொண்டு அழித்துவிட்டான். வெறும் காய்ந்த கிளைகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.

தான் எதை எதிர்த்துப் போராடினானோ, அந்த வன்முறையின் நிழலாகவே தான் மாறிவிட்டதை குகன் உணர்ந்தான். பிரவீன் வீசிய சொற்கள் அவனைக் காயப்படுத்தின; ஆனால், தான் வெளிப்படுத்திய கோபம் அவனது ஆளுமையையே சிதைத்துவிட்டது.

மதிய நேரத்து மலேசிய வெயில் வகுப்பறைச் சன்னல் வழியாக உள்ளே விழுந்தது. குகன் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். மரத்திலிருந்து ஒரு உதிர்ந்த இலை காற்றில் மிதந்து தரையை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. அது எந்த எதிர்ப்பும் இன்றி, அமைதியாக, தன் சுயத்தை இழந்து கீழே விழுந்தது.

குகன் தன் கையிலிருந்த பென்சிலை மெதுவாக இரு துண்டுகளாக உடைத்தான். அவனது அகத்தில் எழுந்த அமைதியான பதற்றம், அவனது எதிர்காலத்தை ஒரு தீர்க்கப்படாத புதிராக மாற்றிவிட்டிருந்தது. சொற்களின் வன்முறையும், செயலின் வன்முறையும் மனித மனங்களை எவ்வாறு மீளமுடியாத இருளுக்குள் தள்ளுகின்றன என்பதற்கு சாட்சியாக அவன் அந்த அறையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான்.

― ― ― ◆ ― ― ―

எழுத்தாளர் பா. தனேசு