மங்களத்தின் கணவன் மறைந்து சரியாக ஓராண்டு முடிந்துவிட்டது. அந்த வீட்டின் சுவர்கள் இன்னும் அமைதியையே சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தன. உறவினர்கள் கூடி சடங்குகளை முடித்துவிட்டு, "பாவம், மங்களத்திற்கு இனி என்ன இருக்கு? வெள்ளைச் சேலையும் நாலு செவுறும்தான் மிச்சம்" என்று இரக்கப்பட்டுப் பேசிவிட்டுப் பிரிந்தனர். மங்களத்திற்கு வயது நாற்பத்தைந்துதான். ஆனால், சமூகம் அவளுக்கு எழுதாவிட்டாலும், அவளது கண்கள் முன்னால் ஒரு பெரிய 'முற்றுப்புள்ளி' வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு மாலை நேரத்தில், மங்களத்தின் மகள் கவிதா தன் தாயின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். மங்களம் ஜன்னல் வழியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். "அம்மா, இதோ பார்," என்று ஒரு விண்ணப்பப் படிவத்தை நீட்டினாள் கவிதா. அது ஒரு தையல் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்புக் கலைக்கான (Fashion Designing) பட்டயப் படிப்புக்கான விண்ணப்பம். "இது எனக்கெதுக்கு கவிதா? எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சுன்னு எல்லாரும் பேசிக்கிறாங்க. எனக்கும் அப்படித்தான் தோணுது," என்றாள் மங்களம் மெல்லிய குரலில். கவிதா தன் அம்மாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். "அம்மா, ...