- பணிச்சூழல்: மெழுகடுப்பின் வெக்கை, வியர்வை நசநசப்பு, கைகளில் ஒட்டும் மெழுகு எனத் தீப்பெட்டித் தொழிலாளர்களின் கடினமான உழைப்பு யதார்த்தமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
- பொருளாதாரச் சிக்கல்: தொழிலாளர்களுக்கு மற்ற நிறுவனங்களைவிட அதிக 'அட்வான்ஸ்' தொகை வழங்கப்படுவது ஒரு சலுகையாகப் பார்க்கப்பட்டாலும், அது அவர்களை நிரந்தரத் தொழிலாளிகளாகக் கட்டிப்போடும் ஒரு சங்கிலியாகவே இருக்கிறது.
- அட்வான்ஸ் சர்ச்சை: மாரியம்மாள் தான் வேலை பார்த்த கம்பெனியில் வாங்கியிருந்த 3000 ரூபாய் அட்வான்ஸ் கடனை, மாப்பிள்ளை வீட்டார் ஏற்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுகிறது.
- பெண் ஓர் இயந்திரம்: "பொட்டக் கழுதயாப் பெறக்கவே கூடாதுக்கா.. இனி அங்கேயும் போயி கருமருந்தத் தின்னுதான் சீரழியணும்" என்ற சகப் பெண்ணின் கூற்று, அந்தப் பெண்களின் அவல நிலையையும், அவர்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தெளிவான (ஆனால் சோகமான) புரிதலையும் காட்டுகிறது.
- நாட்டாண்மை: திருமணச் சடங்குகளை நடத்துவதை விட, இரு வீட்டாருக்கும் இடையே பேரம் பேசுவதிலும், அதிகாரத்தைச் செலுத்துவதிலும் இவர் முனைப்பாக இருக்கிறார்.
- மாரியம்மாள்: கதை முழுவதும் இவள் ஒரு 'பொம்மை'யாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறாள். தன் வாழ்வின் முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கப்படும்போது கூட அவள் மௌனமாகவே இருக்கிறாள். திருமணத்திற்குப் பின் அவள் அணிந்திருக்கும் வளையல்கள் வேலை செய்ய இடையூறாக இருப்பதால் அவற்றைக் கழற்றி வைப்பது, அவளது ஆசைகளை விட உழைப்பே முதன்மையானது என்பதைக் காட்டுகிறது.
- பெற்றோர்கள் மற்றும் முதலாளிகள்: இரு தரப்பினருமே மாரியம்மாளை ஒரு வருமானம் தரும் கருவியாகவே பார்க்கிறார்கள். திருமணமான மூன்றாம் நாளே மாமனார் அவளை வேலைக்கு அழைத்துச் செல்வதும், அங்கு அவளது பெயரில் 'அட்வான்ஸ்' பணம் வாங்குவதும் உழைப்புச் சுரண்டலின் உச்சம்.
- வளையல்களும் தாலியும்: மாரியம்மாள் தன் வளையல்களைக் கழற்றி வைப்பதும், தாலியை ஜாக்கெட்டுக்குள் திணிப்பதும் அவள் தனது பெண்மையையும் உணர்வுகளையும் மறைத்துக்கொண்டு மீண்டும் ஒரு உழைக்கும் இயந்திரமாக மாறுவதைக் குறிக்கிறது.
- வட்டார வழக்கு: கரிசல் மண்ணின் மணமும், அந்த மக்களின் பேச்சும் கதைக்குத் தத்ரூபமான உயிரோட்டத்தைத் தருகின்றன (உதாரணமாக: "சீத்துவம்", "ஆவலாதி", "மஞ்சனை").
- அடமானம்: இது வெறும் பொருளைக் குறிக்காமல், ஒரு பெண்ணின் உழைப்பையும் வாழ்வையும் நிறுவனங்களிடம் முன்கூட்டியே பணத்திற்காக அடகு வைப்பதைக் குறிக்கிறது.
- பொம்மை: மாரியம்மாள் திருமணச் சடங்குகளின் போது 'பொம்மை'யாக உட்கார்ந்திருப்பது, தன் வாழ்வின் முடிவுகளில் அவளுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்பதைக் காட்டும் குறியீடு.
- வளையல்களும் தாலியும்: திருமணத்தின் அடையாளங்களான கண்ணாடி வளையல்கள் வேலைக்கு இடையூறாக இருப்பதால் கழற்றி வைக்கப்படுவதும், தாலி ஜாக்கெட்டுக்குள் திணிக்கப்படுவதும், உணர்வுகளை விட உழைப்பே இங்கு பிரதானம் என்பதை உணர்த்துகிறது.
- யதார்த்த உரையாடல்: "சீத்துவம்", "ஆவலாதி", "மஞ்சனை", "கொலவ" போன்ற சொற்கள் கதையை அந்த மண்ணோடு நெருக்கமாக்குகின்றன.
- படைப்பு மொழி: தீப்பெட்டித் தொழிலாளர்களின் அன்றாடச் செயல்களை (உதாரணமாக: கட்டையை மெழுகில் தோய்த்து எறிவது) மிக நுணுக்கமாக விவரித்துள்ளார்
- திருமணப் பேரம்: ஒரு திருமண நிச்சயதார்த்தம் என்பது மாரியம்மாளின் குணத்தை விட, அவள் எவ்வளவு "அட்வான்ஸ்" வாங்குவாள், எவ்வளவு "போனஸ்" பெறுவாள் என்ற பொருளாதாரக் கணக்கீடாகவே மாறுகிறது.
- முரண்: மாரியம்மாள் தான் புகுந்த வீடு "மிகப் பெரிய வீடு" என்று நினைக்கும் போதே, அது உண்மையில் அவள் வேலை செய்யப்போகும் "பெரிய கம்பெனி" என்பது அவளுக்குத் தெரிய வருகிறது.
- தொழிற்சாலை சூழல்: வெக்கை, வியர்வை, மெழுகு வாடை, ஸ்பீக்கர் சத்தம் எனத் தொழிற்சாலையின் சூழலை வாசகர்கள் உணரச் செய்கிறார்.
- ஊர்வலம்: மாடல் வேனில் தார்ப்பாய் உரசும் சத்தத்துடன் ஒரு கூட்டம் திருமணத்திற்குச் செல்வது தத்ரூபமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
- நாட்டாண்மை: அதிகாரத் தோரணையுடனும் அதே சமயம் ஒரு தரகரைப் போலவும் பேரம் பேசும் நாட்டாண்மையின் பாத்திரம் சமூக அமைப்பின் பிரதிபலிப்பு.
- மாரியம்மாள்: ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் உழைப்புக்குத் தயாராகும் மாரியம்மாளின் மௌனம், ஆயிரம் சொற்களை விட வலிமையானது.
என் மனவுணர்வில்
சோ. தர்மனின் 'அடமானம்' சிறுகதையை வாசிக்கும்போது, அது ஒரு வாசகருக்குள் ஏற்படுத்தும் உணர்வுகள் மிகவும் கனமானவை. ஒரு படைப்பாக இக்கதை நமக்குள் எழுப்பும் உணர்வுப் பூர்வமான பாதிப்புகளை ஆழமாக பார்ப்போம்.
1. ஆழமான மனவேதனை (Empathy):
கதையின் நாயகி மாரியம்மாள் ஒரு மனுஷியாகப் பார்க்கப்படாமல், ஒரு 'வருமானம் தரும் இயந்திரமாக' மாற்றப்படுவதைப் பார்க்கும்போது மனவேதனை உண்டாகிறது. அவளுடைய ஆசைகள், கனவுகள் எதற்கும் மதிப்பளிக்கப்படாமல், அவள் எவ்வளவு ரூபாய் அட்வான்ஸ் வாங்கித் தருவாள் என்பதே அவளது தகுதியாக மாற்றப்படுவது வாசகனின் மனதை உறையச் செய்கிறது.
2. இயலாமை மற்றும் கோபம் (Frustration and Anger):
பெற்றோர்களே மகளின் உழைப்பை ஒரு முதலீடாகப் பார்ப்பதும், திருமணத்திற்குப் பிறகும் மாமனார் அவளை வேலைக்குத் துரத்தி அவள் பெயரில் பணம் வாங்கத் துடிப்பதும் சமூகத்தின் மீதான கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. "பெண்ணாகப் பிறக்கவே கூடாது" என்ற அந்தப் பெண்களின் புலம்பல், நம் முன்னே ஒரு பெரிய சமூக அநீதியைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.
3. இயந்திரத்தனமான வாழ்வின் மீதான சலிப்பு:
வாழ்நாள் முழுவதும் மருந்து நெடிக்குள்ளும், மெழுகு வெக்கைக்குள்ளும் உழலும் மக்களின் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய சிறைச்சாலை போலத் தோன்றுகிறது. தாலி, வளையல் போன்ற மங்கலப் பொருட்கள் கூட உழைப்பிற்கு இடையூறாகத் தெரிந்து, அவற்றைக் கழற்றி எறியும் காட்சி, வறுமை எவ்வளவு கொடூரமானது என்பதை உணர்த்தி ஒருவித சலிப்பைத் தருகிறது.
4. கரிசல் மண்ணின் எதார்த்தம் குறித்த வியப்பு:
அதே சமயம், அந்த மக்களின் வறுமையிலும் ஒருவித நகைச்சுவையும், துணிச்சலும் இருப்பதை ஆசிரியர் காட்டிய விதம் வியக்க வைக்கிறது. "நாளைக்குக் கட்டையைத் தூக்கக்கூட அவனுக்குச் சீத்துவம் இருக்காது" என முனியம்மாள் போன்றவர்கள் பேசுவது, எத்தகைய துன்பத்திலும் அந்த மக்கள் கொண்டிருக்கும் வாழ்வியல் பிடிப்பைக் காட்டுகிறது.
5. ஒருவித பாரமான மௌனம்:
கதையின் இறுதியில், மாரியம்மாள் கண்ணீரோடு வாசலைப் பார்ப்பதும், அவள் மாமனார் முதலாளியின் அறைக்குள் நுழைவதும் வாசகனின் மனதில் ஒரு பாரமான மௌனத்தை விட்டுச் செல்கிறது. இது ஒரு கதையின் முடிவு மட்டுமல்ல, இன்றுவரை பல கிராமங்களில் தொடரும் நிதர்சனம் என்ற உண்மை மனதை வலிக்கச் செய்கிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், இக்கதை "உழைப்பு என்பது வாழ்வாதாரமா அல்லது வாழ்வையே அழிக்கும் அடமானமா?" என்ற கேள்வியை வாசகனின் ஆழ்மனதில் எழுப்புகிறது.
இந்தக் கதை உங்கள் மனதில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் குறித்து நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? மாரியம்மாளின் நிலை மாற என்ன நடந்திருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறீர்கள்?
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக