இயற்கை எழில் கொஞ்சும் பசுமை : தோட்டப்புற வாழ்க்கை - பா.தனேசு

முன்னுரை

"இயற்கை எழில் கொஞ்சும் பசுமை" என்று வெளியுலகிற்குத் தெரியும் தோட்டப்புறங்களுக்குப் பின்னால், ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான கண்ணீர்ச் சரித்திரமும், உழைப்புச் சுரண்டலும் மறைந்துள்ளன. பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சிக் காலத்தில், இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில் வறுமையால் வாடிய மக்கள், 'கங்கானிகள்' மற்றும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாக மலேசியா, இலங்கை போன்ற நாடுகளின் ரப்பர், தேயிலை மற்றும் காபி தோட்டங்களுக்கு அழைத்து வரப்பட்டனர். இந்தத் தோட்டப்புற வாழ்க்கை அவர்களுக்கு ஒரு புதிய வாழ்வைத் தராமல், மாற்று வடிவத்திலான ஒரு சமுதாய அடிமைத்தனத்தையே*

 பரிசாக அளித்தது.

தோட்டப்புற வாழ்க்கையின் எதார்த்தம் (Isolated Life)

தோட்டப்புறங்கள் என்பவை பிரதான நகரங்களில் இருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்ட, காடுகளுக்கு நடுவே அமைந்த தனி உலகங்களாகவே இருந்தன.

லயன் வீடுகள்: தொழிலாளர்கள் 'லயன் காம்பவுண்ட்' (Lines) எனப்படும் மிகச்சிறிய, காற்றோட்டமற்ற வரிசை வீடுகளில் அடைக்கப்பட்டனர். மனித கண்ணியத்திற்கு சற்றும் குறைவான சூழலிலேயே அவர்கள் வாழ நேரிட்டது.

அடிப்படை வசதியின்மை: முறையான குடிநீர், சுகாதாரம், மருத்துவ வசதிகள் மறுக்கப்பட்டன. உழைப்பு மட்டுமே பிரதானமாகக் கருதப்பட்ட அந்தச் சூழலில், தொழிலாளர்களின் ஆரோக்கியம் எப்போதும் இரண்டாம் பட்சமாகவே இருந்தது.

சமுதாய அடிமைத்தனத்தின் வடிவங்கள்

தோட்டப்புற அமைப்பானது, தொழிலாளர்களை நிரந்தரமாக அடிமைகளாக வைத்திருக்கக்கூடிய ஒரு திட்டமிடப்பட்ட கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்தது.

1. பொருளாதாரச் சுரண்டல் (Economic Trap) : தோட்டத் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. அதுவும் ரொக்கமாகக் கொடுக்கப்படாமல், தோட்ட நிர்வாகத்தால் நடத்தப்படும் கடைகளில் மட்டுமே செல்லுபடியாகும் 'டோக்கன்களாக' (Tokens) வழங்கப்பட்ட காலமும் உண்டு. இதனால், உழைத்த பணத்தை மீண்டும் நிர்வாகத்திடமே இழந்து, எப்போதும் கடனாளிகளாகவே இருக்கும் ஒரு சுழற்சி முறை (Debt Trap) உருவாக்கப்பட்டது.
2. கங்கானி முறை மற்றும் நிர்வாக அடக்குமுறை : 'கங்கானி' அல்லது 'பெரிய கங்காணி' என்பவர்கள் தோட்ட நிர்வாகத்திற்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையிலான தரகர்களாகச் செயல்பட்டனர். அவர்கள் தொழிலாளர்களைக் கண்காணிக்கும் அதிகாரிகளாக மட்டுமின்றி, அவர்களைச் சாட்டையாலும் வன்முறையாலும் ஒடுக்கும் அதிகார வர்க்கமாகவும் இருந்தனர். தொழிலாளர்களுக்கு வெளியuலகத் தொடர்பு முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டதால், எதிர்த்துப் பேசும் தைரியம் மறுக்கப்பட்டது.
3. கல்வி மறுப்பும் தலைமுறை அடிமைத்தனமும் : தோட்டப்புறங்களில் இருந்த தமிழ்ப்பள்ளிகள் பெரும்பாலும் ஆரம்பக் கல்வியை (Primary Education) மட்டுமே வழங்கின. "ஒரு தோட்டத் தொழிலாளியின் மகன் மீண்டும் ஒரு தோட்டத் தொழிலாளியாகவே மாற வேண்டும்" என்ற எழுதப்படாத விதி நிர்வாகத்தால் விதிக்கப்பட்டது. உயர்கல்விக்கான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டதால், அடிமைத்தனம் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்தது.
4. மாறாத அதிகார வர்க்க மனநிலை (Colonial Legacy) : பழைய கங்கானி முறை அதிகாரப்பூர்வமாக ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறப்பட்டாலும், பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ நிர்வாகக் கட்டமைப்பு உருவாக்கிய அதிகார அடுக்குமுறை மனநிலை (Hierarchical Mindset) இன்றளவும் முழுமையாக மாறவில்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

பழைய கங்கானிகள் இன்று 'மேலாளர்களாகவும்' (Managers), 'அலுவலகப் பணியாளர்களாகவும்' (Staff) உருமாறியிருக்கிறார்கள். ஆனால், தொழிலாளர்களைத் தங்களின் கீழானவர்களாக நினைக்கும் எஸ்டேட் மரபு இன்றும் தொடர்கிறது. உழைக்கும் தொழிலாளர்களை ஒரு சக மனிதராக மதிக்காமல், ஏளனமாகப் பேசுவதும், அவர்களின் நியாயமான உரிமைகளைக் கூட அலட்சியப்படுத்துவதும் பல தோட்ட அலுவலகங்களில் இன்றும் அன்றாட நிகழ்வாகவே இருக்கிறது. உடல்ரீதியான ஒடுக்குமுறை குறைந்திருந்தாலும், மனரீதியாகத் தொழிலாளர்களைக் கீழ்நிலையில் வைத்திருக்கும் உளவியல் ஒடுக்குமுறை இன்றும் நீடிக்கிறது.

மாற்றத்திற்கான போராட்டங்களும் விழிப்புணர்வும்

இருப்பினும், இந்த அடிமைத்தனம் நிரந்தரமாக நீடிக்கவில்லை. காலப்போக்கில், தொழிலாளர் சங்கங்கள் (Trade Unions), இடதுசாரி இயக்கங்கள் மற்றும் சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகளின் வருகையால் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது.

• மலேசியாவில் கிள்ளான் வேலைநிறுத்தம் (Klang Strikes) போன்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க போராட்டங்கள் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளையும், நியாயமான ஊதியத்தையும் ஓரளவுக்கு மீட்டெடுத்தன.
• கல்வி மட்டுமே இந்த அடிமைத்தளையை உடைக்கும் ஒரே ஆயுதம் என்பதை உணர்ந்த தொழிலாளர்கள், தங்கள் பிள்ளைகளை நகரங்களுக்கு அனுப்பிப் படிக்க வைக்கத் தொடங்கினர்.

முடிவுரை

தோட்டப்புற வாழ்க்கை என்பது வெறும் உழைப்பின் களம் மட்டுமல்ல; அது சமுதாய அடிமைத்தனத்திற்கும், மாறாத அதிகார வர்க்க மனநிலைக்கும் எதிராக ஒரு இனம் நடத்திய நீண்ட, மௌனமான போராட்டக் களம்.

இன்று பல தோட்டப்புறங்கள் அழிந்து, மக்கள் நகரமயமாகிவிட்ட போதிலும், மேலாளர்கள் மற்றும் அலுவலகப் பணியாளர்களின் மேலாதிக்கப் போக்கு முழுமையாக மாறாதவரை இந்த மக்களின் சமூக விடுதலை முழுமை பெறாது. பழைய தலைமுறையினரின் தியாகத்தையும் கண்ணீரையும் நெஞ்சில் ஏந்தி, தங்களின் உரிமைகளைக் கேட்டுப் போராடும் அளவுக்குத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் சுயமரியாதை விழிப்புணர்வும் கல்வியும் மேலும் பெருக வேண்டும். அவர்களின் உழைப்பின் மீதுதான் இன்றைய நவீன சமுதாயத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை உணர்வதே நாம் அவர்களுக்குச் செய்யும் உண்மையான நன்றிக்கடனாகும்.