“ஏய்… உன் மொழி தமிழா… டமிலா…?”
ஒரு சிரிப்பு வெடித்தது.
முதல் நாளே கல்லூரி வரவேற்பறையில் நண்பர்களின் முன் அவமானம் அடைந்தான் அருண். அவனின் கையில் இருந்த Tamil New Century Dictionary தரையில் விழுந்தது.
மாணவர்கள் சிலர் சிரித்து, விரலைக் காட்டி,
“டமில் பையன்! டமில் பையன்!” என்று கிண்டல் செய்தனர்.
அருணின் முகம் சிவந்தது. அவன் மனசு உடைந்து போனாலும், கண்ணீர் வடிக்காமல் தன்னைத்தான் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.
ஆனால் உள்ளுக்குள் தீப்பற்றி எரிந்தான்.
“ஒருநாள் இதே கல்லூரியிலே, நான் காட்டுவேன்… தமிழ் டமில் அல்ல என்பதை.”
அன்றிரவு அவன் சோகமாக அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்த பாட்டி கேட்டார்:
“என்ன கண்ணா, முகம் சோர்ந்திருக்கே?”
அருண் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து,
“பாட்டி… கல்லூரியில் என் நண்பர்கள் தமிழை ‘டமில்’ன்னு கேலி பண்ணினாங்க. நானும் சும்மா இருந்துட்டேன். மனசு ரொம்ப வலிச்சது…” என்றான்.
பாட்டி அவனது தலைமுடியைத் தடவிக் கொண்டே சொன்னார்:
“கண்ணா, கேலி பண்ணுறவர்கள் தெரிஞ்சுக்காம சிரிக்கிறாங்க. நம்ம தமிழ் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த செம்மொழி. கேலி பண்ணினாலும் அது சிறிதாகுமா? நீ கவலைப்படாதே.”
அருண் கண்ணீர் துடைத்துக் கொண்டான்.
“ஆனா பாட்டி… நான் ஒன்றும் சொல்ல முடியல.”
பாட்டி புன்னகையுடன் சொன்னார்:
“அடுத்த முறை உன் செயலால் பதில் சொல். ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று உலகத்தையே ஒன்றாகக் காட்டிய மொழி இது. நீ உன் தமிழின் பெருமையை அவர்களுக்கு உணர்த்துவாய்.”
அந்த வார்த்தைகள் அவனது மனதில் தீப்பற்றி எரியத் தொடங்கின.
அடுத்த நாள் கல்லூரியில் மலாய் நண்பன் அமிர் அவனிடம் வந்தான்.
“ஏய் அருண், கவலைப்படாதே. நான் கேட்டேன் நேற்றுக்கே நடந்ததை. உன் தமிழ் மொழியை யாரும் கிண்டல் செய்யக் கூடாது. நீ காட்ட வேண்டியது உன் திறமையால் தான்.”
அருண் சிரிப்பில்லாமல் சொன்னான்:
“ஆனா… எல்லோரும் என்னைக் கேலி பண்ணுவாங்க.”
அமிர் தலையசைத்தான்:
“ஒரு வாய்ப்பு இருக்கு. அடுத்த மாதம் Bahasa Jiwa Bangsa போட்டி நடக்குது. எல்லா மொழிகளுக்கும் பிரதிநிதி இருக்கணும். நீ தமிழுக்குப் போ. வெற்றியைக் காட்டு. அப்புறம் யாரும் உன்னை சிரிக்க மாட்டாங்க. உன்னை எல்லாரும் மதிப்பாங்க.”
அருணின் கண்களில் ஒளி தெரிந்தது.
“சரி… நான் முயற்சி செய்கிறேன்!”
அருண் தமிழ் ஆசிரியர் சிவகாமி அம்மையாரிடம் போய் ஆலோசனை கேட்டான்.
“மேடையில் பேசும்போது நான் தடுமாறிட்டால் என்ன பண்ணுவேன், மிஸ்?”
அம்மையார் புன்னகையுடன் சொன்னார்:
“அருண், பேச்சு என்பது வார்த்தைகளால் மட்டும் அல்ல. அது உணர்ச்சியால் நிறைய வேண்டும். நீ உன் இதயத்திலிருந்து பேசினால் மக்கள் கேட்பார்கள். உன் தமிழ் உனக்குள் இருக்கிறது. அதை வெளிப்படுத்து.”
அந்த ஊக்கம் அருணின் நம்பிக்கையை பலப்படுத்தியது.
அடுத்த சில வாரங்கள் அவன் நூலகத்தில் நேரம் கழித்தான்.
திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம், சங்கப்பாடல்கள், மலேசிய தமிழ்ப்பள்ளிகளின் வரலாறு எல்லாவற்றையும் படித்தான்.
கண்ணாடி முன் நின்று உரை பயிற்சி செய்தான்.
பாட்டி அவனைக் கேட்டு கைத்தட்டினார்.
அமிர் அவனுக்கு உச்சரிப்பைச் சரி செய்தான்.
சிவகாமி அம்மையார் உரையின் அமைப்பைச் சீர்செய்தார்.
அருணின் உள்ளத்தில் ஒரே குறிக்கோள் தமிழின் கண்ணியத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.
பெரிய அரங்கம்.
மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள் நிரம்பியிருந்தனர்.
மேடையில் ஒளி பளிச்சென விழுந்தது.
முதலில் ஆங்கிலப் பேச்சாளர். அவரின் சொற்கள் நன்றாக ஒலித்தன. கைத்தட்டல்.
அடுத்து மலாய் பேச்சாளர். வலுவான உரை. கைத்தட்டல்.
பின்னர் மாண்டரின் பேச்சாளர். அழகான எடுத்துக்காட்டுகள். கைத்தட்டல்.
“இப்போது, தமிழைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மாணவர் அருண்!”
சிலர் சிரித்தனர்.
“அந்த டமில் பையனா?” என்றனர் பக்கத்தில்.
அருண் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டுக் கொண்டு மேடையை அடைந்தான்.
“அன்புடையீர்,
மலேசியா பல மொழிகளின் மலர்சோலை. அந்தச் சோலையில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த செம்மொழி ஒன்று இன்னும் மணம் வீசிக்கொண்டிருக்கிறது. அது — தமிழ்.
ஆனால் சிலர் அதை ‘டமில்’ என்று கேலி செய்கிறார்கள். நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன், உலகின் பழமையான இலக்கியங்களில் ஒன்றை வைத்திருக்கும் மொழி டமிலா? அல்லது செம்மொழித் தமிழ் தானா?
சங்ககாலப் புலவரான கணியன் பூங்குன்றனார் சொல்கிறார்:
‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்.’
இன்று உலகம் ‘Global Citizen’ என்று பெருமை பேசுகிறது. ஆனால் இதை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நமது தமிழ் கூறியது.
இத்தகைய மொழியை கேலி செய்வது நம்முடைய அடையாளத்தையே மறுப்பதற்கு சமம்.
தமிழ் என் தாய்மொழி. அது டமில் அல்ல, அது தமிழ் தான்!”
அவனது குரலில் உறுதி, முகத்தில் பெருமை தெரிந்தது.
அருண் உரையை முடித்ததும் அரங்கம் முழுவதும் கைத்தட்டலால் அதிர்ந்தது.
சிலர் எழுந்து நின்று பாராட்டினர்.
நீதிபதிகள் ஒருமனதாக முதல் பரிசைக்த் தமிழுக்கே வழங்கினர்.
அவனை கேலி செய்தவர்கள் தலைகுனிந்தனர்.
அமிர் அவனை அணைத்துக்கொண்டு சொன்னான்:
“பாரு அருண், உன் மொழிதான் உன்னை வெற்றியாளனாக்கியது.”
அடுத்த நாள் செய்தித்தாளில் பெரிய தலைப்பு:
“டமில் என்ற கேலி, தமிழுக்கு வெற்றி ஆனது!”
அன்றிலிருந்து கல்லூரியில் யாரும் தமிழ் பேசுவதைக் கேலி செய்யவில்லை.
மாறாக, சிலர் பெற்றோருடன் தமிழில் உரையாடத் தொடங்கினர்.
சிலர் நூலகத்தில் தமிழ் புத்தகங்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தனர்.
அருணை எல்லோரும் பெருமையுடன் “தமிழ்ப் பையன் அருண்” என்று அழைத்தனர்.
தமிழ் தனது கண்ணியத்தை மீண்டும் பெற்றது.
அதன் பெயர் என்றும் தமிழ் தான் — டமில் அல்ல.
எழுத்தாக்கம்,
எழுத்தாளர் பா.தனேசு
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக